“Μας ξανάδωσε τη ζωή”: Οι ιστορίες των προσφύγων που πήρε μαζί του ο Πάπας

Με τις φράσεις “Ο Φρα­γκί­σκος μας ξανά­δωσε τη ζωή”, είναι ο “σωτήρας μας”, “θα γίνουμε άξιοι αυτού του δώρου” οι δώδεκα Σύροι, τους οποίους υπο­δέ­χθηκε ο πάπας στο Βατι­κανό, εξέ­φρα­σαν την ευγνω­μο­σύνη τους προς τον αργε­ντινό ποντί­φικα. Οι τρεις οικο­γέ­νειες, και οι τρεις μου­σουλ­μα­νι­κού θρη­σκεύ­μα­τος και με τακτο­ποι­η­μένα τα χαρτιά τους, τις οποίες ο Φρα­γκί­σκος πήρε μαζί του στο αερο­πλάνο του μετά τη χθεσινή επί­σκεψή του στη Λέσβο, πέρασαν την πρώτη νύκτα τους στην Ιταλία, φιλο­ξε­νού­με­νες στη συνοι­κία Τρα­στέ­βερε της Ρώμης από την καθο­λική κοι­νό­τητα του Αγίου Αιγι­δίου. Μετά την άφιξή τους στη Ρώμη, οι Σύροι ευχα­ρί­στη­σαν τον πάπα “για την ευκαι­ρία που τους προ­σφέρ­θηκε με τη χει­ρο­νο­μία ελπίδας που έκανε και η οποία τόσο τους συγκί­νησε”, σύμφωνα με δηλώ­σεις τους που δημο­σιεύ­ο­νται από την εφη­με­ρίδα la Stampa.

Μολο­νότι αρχικά σκέ­πτο­νταν όλοι να μετα­βούν στη Γερ­μα­νία ή στη βόρεια Ευρώπη, λένε πως τώρα επα­φί­ε­νται στον Φρα­γκί­σκο: “Είμαστε προ­σκε­κλη­μέ­νοι του πάπα, ο οποίος μας έσωσε και μας ξανά­δωσε τη ζωή”.

“Είδαμε φίλους και συγ­γε­νείς να πεθαί­νουν κάτω από τα ερείπια, δια­φύ­γαμε επειδή στη Συρία δεν είχαμε πια καμιά ελπίδα”, εξηγεί ο Χάσαν, ένας μηχα­νι­κός από τη Δαμασκό, που συνο­δεύ­ε­ται από τη γυναίκα του, την Νουρ, και τον δίχρονο γιο τους. “Στη Λέσβο, είχαμε κατα­λά­βει πως ήμασταν απο­κλει­σμέ­νοι σ’ ένα μέρος απ’ όπου δεν θα μπο­ρού­σαμε να φύγουμε, σε μια παγίδα, μια φυλακή”, προ­σθέ­τει, μέχρι την επί­σκεψη του πάπα, “του σωτήρα μας”. “Ελπί­ζουμε πως η κοινή γνώμη (στην Ευρώπη) θα κατα­λά­βει τους λόγους μας και πως η χει­ρο­νο­μία του πάπα θα έχει συνέ­πειες στην πολι­τική έναντι των προ­σφύ­γων”, λέει από την πλευρά της η Νουρ στη La Repubblica.

Η Ουάφα, στο πλευρό του συζύγου της, του Οσάμα, της οκτά­χρο­νης κόρης τους, της Μάσα, και του εξά­χρο­νου γιου τους, του Όμαρ, μιλάει για τους “αδιά­κο­πους βομ­βαρ­δι­σμούς” των τελευ­ταίων μηνών πάνω από το σπίτι της. “Από τότε ο γιος μου μιλάει πολύ λίγο, καμιά λέξη δεν βγαίνει πια από το στόμα του, κλεί­νε­ται σε μια αδια­πέ­ρα­στη σιωπή”, λέει αυτή η μητέρα.

Ο Ράμι, ένας εκπαι­δευ­τι­κός 51 ετών, αφη­γεί­ται πως διέφυγε από την Ντέιρ Εζόρ, μια επαρχία που ελέγ­χε­ται εν μέρει από το Ισλα­μικό Κράτος, μαζί με τη σύζυγό του, την Σουχίλα, και τα τρία παιδιά τους, τον Ρασίντ και τον Αμπ­ντελ­μα­ζίντ, 18 και 16 ετών, και την μικρή Αλ Κουντς, επτά ετών. Αυτό που τους έπεισε να φύγουν ήταν η κατα­στροφή του σπιτιού τους, λέει. “Ευχα­ρι­στούμε τον πάπα, θα γίνουμε άξιοι αυτής της ευκαι­ρίας που μας προ­σφέρ­θηκε και του δώρου που μας έκανε”, λέει στη la Stampa, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ότι δεν ξέρει ακόμη αν πρέπει να ξαναρ­χί­σουν τη ζωή τους στην Ευρώπη ή αν μια μέρα θα μπο­ρέ­σουν να επι­στρέ­ψουν “σε μια Συρία χωρίς πόλεμο ούτε βία”.

Μ’ αυτούς τους νέους φιλο­ξε­νου­μέ­νους, οι οποίοι βρί­σκο­νται εκεί με ανθρω­πι­στική βίζα και θα πρέπει να κατα­θέ­σουν προ­σε­χώς αίτημα ασύλου στις ιτα­λι­κές αρχές, το Βατι­κανό, το οποίο έχει λιγό­τε­ρους από χίλιους κατοί­κους, αριθμεί πλεόν είκοσι πρό­σφυ­γες.

Το Γαλλικό Πρα­κτο­ρείο σημειώ­νει πως, αν έκαναν το ίδιο οι 300 εκα­τομ­μύ­ρια Ευρω­παίοι, θα υπο­δέ­χο­νταν 6 εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πους.