Προς το παρόν #μένουμε σπίτι

Δεν είναι πρό­βλη­μα συμ­βο­λι­κά πράγ­μα­τα που κά­νου­με για να νιώ­σου­με κα­λύ­τε­ρα ή να ανέ­βει το ηθικό μας, ατο­μι­κά η συλ­λο­γι­κά, όπως από τα μπαλ­κό­νια μας να χει­ρο­κρο­τή­σου­με  το προ­σω­πι­κό του ΕΣΥ. από το οποίο άλ­λω­στε εξαρ­τά­ται η ζωή όλων μας τις μέρες που έρ­χο­νται. Το  θέμα είναι να ενώ­σου­με όλοι τη φωνή μας για να υπάρ­ξουν άμεσα μέτρα προ­κει­μέ­νου να έχουν οι άν­θρω­ποι αυτοί λι­γό­τε­ρο φόρτο και να μπο­ρούν να κά­νουν τη δου­λειά τους κα­λύ­τε­ρα. Αυτό ση­μαί­νει πρω­τί­στως άμε­σες και μα­ζι­κές προ­σλή­ψεις για­τρών και νο­σο­κο­μεια­κών στο ΕΣΥ. Κι  ότι όταν ξε­πε­ρα­στεί με το καλό αυτό το χτι­κιό, άμεση και αδια­πραγ­μά­τευ­τη απαί­τη­ση όλων μας  θα πρέ­πει να είναι η πλή­ρης ανα­διάρ­θρω­ση του Ε.Σ.Υ. , ένα αν­θρω­πο­κε­ντρι­κό σύ­στη­μα Υγεί­ας για ΟΛΟΥΣ ανε­ξαρ­τή­τως. Αν πάλι επι­κρα­τή­σει η κοντή μνήμη που μας χα­ρα­κτη­ρί­ζει τι να πω…Προς το παρόν #μέ­νου­με σπίτι και με­τα­φέ­ρω την έκ­κλη­ση ενός νο­ση­λευ­τή «Προ­σω­πι­κά, ως νο­ση­λευ­τής, δεν θέλω να με χει­ρο­κρο­τή­σε­τε από τα μπαλ­κό­νια σας. Θέλω να πα­ρα­μεί­νε­τε σε αυτά για όσο καιρό χρεια­στεί, ώστε να κάνω τη δου­λειά μου όσο γί­νε­ται πιο αν­θρώ­πι­να»