“Η πρωτοτυπία του ιδρυτικού Συνεδρίου της Κεντροαριστεράς”-Αρθρο του Δ. Κρεμαστινού

Η συγκρό­τηση αυτού του κόμ­μα­τος, δηλαδή το οργα­νω­τικό του σχήμα, πρέπει να αρχίζει από το μικρό­τερο χωριό και να φτάνει μέχρι την πρω­τεύ­ουσα. Με τον τρόπο αυτόν οι θέσεις του κόμ­μα­τος ανά πάσα στιγμή να φτάνουν στις μικρές κοι­νω­νίες, δηλαδή στο καφε­νείο του χωριού και, αντί­στροφα, οι απόψεις των πολιτών να φθάνουν άμεσα στα κεντρικά όργανα του κόμ­μα­τος. Ετσι δεν θα παρεμ­βάλ­λο­νται τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης που στην πράξη κατά πλειο­ψη­φία ανήκουν στην ονο­μα­ζό­μενη δια­πλοκή. Τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης ήταν κυρίως εκείνα που απο­προ­σα­να­τό­λι­σαν τον κόσμο όταν η Ελλάδα χρε­ο­κό­πησε, κατα­λο­γί­ζο­ντας την κύρια ευθύνη στο ΠΑΣΟΚ και όχι σε ολό­κληρο το πολι­τικό σύστημα.

Υπό την έννοια αυτή, το όραμα των χιλιά­δων ανθρώ­πων που προ­σήλ­θαν στις κάλπες είναι η λει­τουρ­γία ενός δημο­κρα­τι­κού κόμ­μα­τος που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει στη χώρα. Ενός κόμ­μα­τος που οι μεγάλες απο­φά­σεις του θα εγκρί­νο­νται από τη βάση του, όπως συμ­βαί­νει στο SPD της Γερ­μα­νίας και το Εργα­τικό Κόμμα της Μ. Βρε­τα­νίας. Στη Γερ­μα­νία, έπειτα από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις που διήρ­κε­σαν 4 μήνες για να συγκυ­βερ­νή­σει το SPD με τους Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες, την τελική απόφαση την πήρε η βάση του Κόμ­μα­τος.

Αυτή ακριβώς η λει­τουρ­γία, η οποία δεν υπήρχε στο ΠΑΣΟΚ, του στοί­χισε πολύ ακριβά. Η συμ­με­τοχή του στην κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας με τη ΝΔ χωρίς την έγκριση της βάσης του, από ένα ποσοστό που κυμαι­νό­ταν περί το 12% στις δίδυμες δύσκο­λες εκλογές του Μαΐου του 2012, το έφερε τελευ­ταίο κόμμα στη Βουλή με ποσοστό 4,7% στις εκλογές του 2015.

Για να είναι ελκυ­στι­κός ο νέος φορέας της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς πρέπει να έχει το πολι­τικό DNA του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, του Γεωρ­γίου και του Ανδρέα Παπαν­δρέου. Τόσο στην εξω­τε­ρική πολι­τική της χώρας όσο και στην εσω­τε­ρική πολι­τική με τη συγκρό­τηση ενός πραγ­μα­τι­κού κοι­νω­νι­κού κράτους. Ενός κράτους που να το αισθά­νε­ται ο πολίτης φιλικό προς αυτόν και που να υπη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντα των πολλών και οικο­νο­μικά αδύ­να­μων. Πολλοί θα ισχυ­ρι­στούν ότι οι θέσεις αυτές ανήκουν στο παρελ­θόν, η απά­ντηση όμως βρί­σκε­ται στο μέλλον. Παρότι το διεθνές περι­βάλ­λον έχει αλλάξει, οι δυνα­τό­τη­τες και οι αδυ­να­μίες της χώρας παρα­μέ­νουν βασικά οι ίδιες.

Κατά συνέ­πεια, οι υπο­χρε­ώ­σεις του νέου φορέα είναι να εκσυγ­χρο­νί­σει τις θέσεις του παρελ­θό­ντος και να τις προ­σαρ­μό­σει στο σήμερα. Αλλωστε, στο σημείο αυτό θα κριθεί και το όλο εγχεί­ρημα. Ολος αυτός ο κόσμος που προ­σήλθε στις κάλπες ακόμα και με αντί­ξοες και­ρι­κές συν­θή­κες, πλήρωσε και ταλαι­πω­ρή­θηκε για να ψηφίσει, θα αισθαν­θεί ξένος προς τον νέο φορέα αν δεν δει τις απόψεις του να υλο­ποιού­νται με τις απο­φά­σεις αυτού του Συνε­δρίου.

Οι πολίτες που προ­σήλ­θαν στις κάλπες έδειξαν πολι­τική ωρι­μό­τητα όταν κατά πλειο­ψη­φία απο­φά­σι­σαν ότι στην παρούσα Βουλή οι Κοι­νο­βου­λευ­τι­κές Ομάδες των κομ­μά­των του Κινή­μα­τος Αλλαγής δεν θα έπρεπε να συγ­χω­νευ­τούν. Ομως, θα έπρεπε να έχουν ενιαία γραμμή σε όλα τα θέματα την οποία θα εκφρά­ζει ο πρό­ε­δρος του Κινή­μα­τος. Οι πολίτες αυτοί δεν θα ήθελαν οι επι­κε­φα­λής των δια­φό­ρων τάσεων να εκφρά­ζουν τις προ­σω­πι­κές τους απόψεις δημόσια προτού τα θέματα συζη­τη­θούν στο λεγό­μενο Πολι­τικό Συμ­βού­λιο, το οποίο τελικά θα καθο­ρί­ζει την ενιαία γραμμή της πλειο­ψη­φίας που θα εκφρά­ζει ο αρχηγός του Κινή­μα­τος. Με απλά λόγια δεν θέλουν να βλέπουν τις προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες του καθενός να καθο­ρί­ζουν τον τρόπο οργά­νω­σης και λει­τουρ­γίας του φορέα.

Ο στόχος αυτός μέχρι σήμερα δυστυ­χώς δεν έχει επι­τευ­χθεί. Για αυτό και το ιδρυ­τικό Συνέ­δριο πρέπει ξεκά­θαρα να αντι­με­τω­πί­σει τα θέματα αυτά και να κατο­χυ­ρώ­σει τις απο­φά­σεις που οι χιλιά­δες ψηφο­φό­ροι με την ψήφο τους στή­ρι­ξαν.

Είναι βέβαιο ότι εάν οι απόψεις αυτές δεν υλο­ποι­η­θούν από το ιδρυ­τικό Συνέ­δριο, τότε μοιραία οι ψηφο­φό­ροι θα απο­μα­κρυν­θούν σιγά σιγά από το κόμμα. Και, για αυτό, οι ευθύνες των πρω­τα­γω­νι­στών του Συνε­δρίου είναι ιστο­ρικά τερά­στιες απέ­να­ντι στον κόσμο της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς.