Αγαπητή Ανγκελα, αγαπητέ Φρανσουά…

Έντο­νο πα­ρα­σκή­νιο προη­γή­θη­κε της επι­ση­μο­ποί­η­σης του ρα­ντε­βού Τσί­πρα – Μέρ­κελ στις 23 Μαρ­τί­ου στο Βε­ρο­λί­νο.

Ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρί­ες ανα­φέ­ρουν ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός κ. Αλέ­ξη­ςΤσί­πρας, δια­βλέ­πο­ντας τις τά­σεις δια­μόρ­φω­σης νέου αδιε­ξό­δου στις συ­νο­μι­λί­ες με τους ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους και υπό το βάρος των πιε­στι­κών ανα­γκών του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου, απέ­στει­λε επι­στο­λές προς την κα­γκε­λά­ριο της Γερ­μα­νί­ας κυρία Αν­γκε­λα Μέρ­κελ και τον πρό­ε­δρο της Γαλ­λί­ας κ. Φραν­σουά Ολάντ.

Σύμ­φω­να με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες, ο πρω­θυ­πουρ­γός με τις επι­στο­λές του επι­χει­ρεί να αμ­βλύ­νει τις αρ­νη­τι­κές εντυ­πώ­σεις των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών, δη­λώ­νει ότι η κυ­βέρ­νη­σή του κι­νεί­ται προς ικα­νο­ποί­η­ση των δε­σμεύ­σε­ων που ανέ­λα­βε προ­σω­πι­κά στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου και επι­ση­μαί­νει ότι υπάρ­χουν πολλά κοινά ση­μεία τα οποία είναι ικανά να επι­τρέ­ψουν την έξοδο της Ελ­λά­δας από την κρίση. Και ζητεί προς τούτο να δοθεί το σχε­τι­κό σήμα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα ώστε να πα­ρα­σχε­θούν οι ελά­χι­στες χρη­μα­το­δο­τι­κές διευ­κο­λύν­σεις

Η αλή­θεια είναι ότι το κλίμα είχε φορ­τι­στεί επι­κίν­δυ­να τόσο από τις πολ­λές δη­λώ­σεις ένθεν – κα­κεί­θεν, όσο και από την από­στα­ση στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της Αθή­νας με­τα­ξύ των τε­χνι­κών κλι­μα­κί­ων και των στε­λε­χών του ελ­λη­νι­κού υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών.

Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση είχε δια­πι­στώ­σει από την πε­ρα­σμέ­νη Πα­ρα­σκευή το κενό στις δια­βου­λεύ­σεις και επι­πλέ­ον κά­ποια στιγ­μή ένιω­σε ότι οι εδώ εμπει­ρο­γνώ­μο­νες «έχτι­ζαν» ένα κα­τη­γο­ρη­τή­ριο με ποι­κί­λες ανα­φο­ρές για την ασφά­λεια, το χώρο των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων μέχρι και τις αντι­λή­ψεις των στε­λε­χών οι οποί­ες κι­νού­νταν σε άλλες σφαί­ρες από τις δικές τους.

Το σο­βα­ρό­τε­ρο όμως που προ­κά­λε­σε την αντί­δρα­ση του Πρω­θυ­πουρ­γού έγκει­ται στο γε­γο­νός ότι παρά τις ελ­λη­νι­κές δια­θέ­σεις και προ­σπά­θειες για προ­ώ­θη­ση αλ­λα­γών και με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων η χώρα αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τον ίδιο και χει­ρό­τε­ρο τρόπο και ότι η οι­κο­νο­μία της στραγ­γα­λί­ζε­ται από την έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας.

Δεν της προ­σφέ­ρε­ται ούτε η ελά­χι­στη ροή πι­στώ­σε­ων που θα της επέ­τρε­πε να μην ψά­χνει ακόμη και στα πα­λαιά βι­βλία προ­κει­μέ­νου να βρει χρή­μα­τα για να απο­πλη­ρώ­σει δα­νει­στές και εταί­ρους, αφή­νο­ντας στην άκρη άλλες κρι­σι­μό­τε­ρες για την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία ανά­γκες.

Η αντα­πό­κρι­ση πά­ντως της κυ­ρί­ας Μέρ­κελ αντι­με­τω­πί­ζε­ται θε­τι­κά, όπως θε­τι­κά αντι­με­τω­πί­ζε­ται συ­νο­λι­κά η κι­νη­τι­κό­τη­τα των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών ως προς το ελ­λη­νι­κό θέμα. Ση­μειώ­νε­ται ότι η κυρία Ατ­κιν­σον, οι­κο­νο­μι­κή σύμ­βου­λος του αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου Μπα­ράκ Ομπά­μα, επι­κοι­νώ­νη­σε τόσο με τον αντι­πρό­ε­δρο της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, όσο και με ευ­ρω­παί­ους επι­σή­μους με­τα­δί­δο­ντας την ανη­συ­χία της για τους κιν­δύ­νους που μπο­ρεί να κρύ­βει για την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία εν­δε­χό­με­νη επι­δεί­νω­ση της ελ­λη­νι­κής κρί­σης. Όπως και να έχει φαί­νε­ται να έχου­με ει­σέλ­θει σε ένα νέο κύκλο επα­φών ενό­ψει και της συ­νό­δου κο­ρυ­φής την Πέμ­πτη, όπου θα κα­τα­στεί δυ­να­τή η πα­ρου­σί­α­ση του ελ­λη­νι­κού προ­βλή­μα­τος και η ανα­ζή­τη­ση ορι­στι­κών λύ­σε­ων.

Το δυ­στύ­χη­μα είναι ότι ο Βολκ­φανγκ Σόι­μπλε επι­μέ­νει στη σκλη­ρή γραμ­μή και λίγες ώρες μετά την ανα­κοί­νω­ση της επί­σκε­ψης Τσί­πρα στο Βε­ρο­λί­νο έσπευ­σε να κάνει τα συ­νή­θη δη­λη­τη­ριώ­δη σχό­λιά του.

Το ΒΗΜΑ