Παραδοσιακή κουλτούρα ακραίας πόλωσης ή νέα κουλτούρα εθνικής συνεννόησης;

Είμαστε ήδη στα μέσα του Γενάρη 2023, που είναι έτος εκλογών (κοι­νο­βου­λευ­τι­κών και αυτο­διοι­κη­τι­κών).

Σε ότι αφορά στις εκλογές, για την ανά­δειξη της κυβέρ­νη­σης της τετρα­ε­τίας 2023 – 2027, το Σύνταγμα της χώρας μας «δείχνει» τον Ιούλιο 2023. Εγώ υπο­στη­ρίζω, ότι πρέπει να τηρηθεί η συνταγ­μα­τική προ­θε­σμία και αρθρο­γρά­φησα, γιατί προτιμώ να έχουν προη­γη­θεί οι τουρ­κι­κές εκλογές…

Δυστυ­χώς, είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη, που 6 μήνες πριν το χρονικό όριο που ορίζει το Σύνταγμα, στην Ελλάδα «παί­ζε­ται το παι­χνίδι της κολο­κυ­θιάς» με την ημε­ρο­μη­νία των βου­λευ­τι­κών εκλογών ! Από­δειξη του πόσο σεβό­μα­στε τους θεσμούς.

Η κορυ­φαία υπόθεση Δημο­κρα­τίας,η διε­ξα­γωγή των εκλογών, στην χώρα μας είναι μια πολύ «πονε­μένη» ιστορία, γιατί εκτός από τα στρα­τιω­τικά και τα εκλο­γικά πρα­ξι­κο­πή­ματα, στα τελευ­ταία 100 χρόνια. – δυστυ­χώς – ψηφί­στη­καν 18 ( ! ) εκλο­γι­κοί νόμοι.

Όταν σχεδόν σε όλες τις ευρω­παϊ­κές χώρες, υπάρχει σταθερό εκλο­γικό σύστημα, που είναι ανα­πό­σπα­στο στοι­χείο του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος της καθε­μιάς χώρας.

Σήμερα, σε καμιά ευρω­παϊκή χώρα, όταν έχει απο­φα­σί­σει ο λαός στις κάλπες, δεν γίνεται συζή­τηση για άμεσες νέες εκλογές. Σέβο­νται την ετυ­μη­γο­ρία των πολιτών και τα πολι­τικά κόμματα αρχί­ζουν αμέσως δια­βου­λεύ­σεις κατάρ­τι­σης προ­γραμ­μα­τι­κής συμ­φω­νίας, για να κυβερ­νη­θεί η χώρα τους, σύμφωνα με την απόφαση των πολιτών.

Δεν «εκβιά­ζο­νται» οι πολίτες, να αλλά­ξουν την απόφαση τους, μέσα σε δυο – τρεις εβδο­μά­δες !

Προ­γραμ­μα­τι­κές συμ­φω­νίες έγιναν : στην Γερ­μα­νία, στην Ισπανία, στην Πορ­το­γα­λία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στην Ολλαν­δία, στη Νορ­βη­γία, στην Σουηδία, στην Φιν­λαν­δία, στην Δανία, στην Ιρλαν­δία, στην Ελβετία και σε άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες.

Σε όλες αυτές σχη­μα­τί­ζο­νται στα­θε­ρές κυβερ­νή­σεις συνερ­γα­σίας, οι οποίες συνήθως εξα­ντλούν την θητεία, που προ­βλέ­πει το Σύνταγμα τους.

Σε καμιά απ’ αυτές τις δημο­κρα­τίες, τα κόμματα δεν σχη­μα­τί­ζουν αυτο­δύ­να­μες κυβερ­νή­σεις, με εκλο­γικά ποσοστά από 35 – 38 %.

Δηλαδή, με ποσοστά που απαιτεί ο εκλο­γι­κός νόμος Μητσο­τάκη, να πάρει το πρώτο κόμμα, για να σχη­μα­τι­στεί αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση (ανάλογα με το αν η επόμενη Βουλή θα είναι πεντα­κομ­μα­τική ή εξα­κομ­μα­τική ή επτα­κομ­μα­τική).

Γιατί απλού­στατα, σε καμιά δεν υπάρχει τέτοια ενι­σχυ­μένη ανα­λο­γική, σαν της Ν.Δ και σε καμιά δεν υπάρχει ανα­λο­γικό σύστημα, σαν την «απλή» ανα­λο­γική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Η Ελλάδα θα απο­τε­λέ­σει πάλι εξαί­ρεση, με την δικαιο­λο­γία ότι η χώρα μας δεν έχει «κουλ­τούρα» συνερ­γα­σιών των κομ­μά­των, με προ­γραμ­μα­τι­κές συμ­φω­νίες ;

Μα αυτή η «κουλ­τούρα» απο­κτά­ται στην πράξη και θα βοη­θή­σει σ’ αυτό η καθιέ­ρωση στα­θε­ρού εκλο­γι­κού συστή­μα­τος, ύστερα από ευρύ διάλογο και όχι η συνεχής αλλαγή των εκλο­γι­κών νόμων, ανάλογα με την σκο­πι­μό­τητα των εκά­στοτε κυβερ­νώ­ντων …

Δυστυ­χώς στην χώρα μας, αυτό είναι μεγάλη παθο­γέ­νεια της Δημο­κρα­τίας μας.

Όπως παθο­γέ­νεια είναι και η ακραία πόλωση (γιατί αυτό συμ­φέ­ρει τα δυο μεγα­λύ­τερα κόμματα – περι­χα­ρά­κωση των ψηφο­φό­ρων τους), που δεν αφήνει περι­θώ­ρια, για στοι­χειώδη ειλι­κρινή διάλογο και εθνική συνεν­νό­ηση σε κρίσιμα ζητή­ματα του τόπου.

Απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών (και όχι μόνο αυτών) είναι το γεγονός, ότι απέχουν από τις βου­λευ­τι­κές εκλογές μεγάλα τμήματα της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας και ιδιαί­τερα νέοι.

Τα στοι­χεία είναι κραυ­γα­λέα :

στις εκλογές του Οκτώβρη 2009 ψήφισαν 7.044.606 έλληνες πολίτες,

στις εκλογές του Σεπτέμ­βρη 2015 ψήφισαν 1.478.311 λιγό­τε­ροι ! (5.566.295) και

τον Ιούλιο του 2019 ψήφισαν 1.274.962 λιγό­τε­ροι ( ! ) από το 2009 (5.769.644).

Και με τις παθο­γέ­νειες της Δημο­κρα­τίας μας φοβάμαι, ότι το 2023 θα ψηφί­σουν ακόμη λιγό­τε­ροι …

Αν δεν εμπνέ­ουν οι ηγεσίες των ελλη­νι­κών κομ­μά­των, για να προ­σελ­κύ­σουν 7 εκατομ. έλληνες και ελλη­νί­δες στις κάλπες, ίσως η ανα­βάθ­μιση του σεβα­σμού στους θεσμούς, η δημιουρ­γική προ­γραμ­μα­τική αντι­πα­ρά­θεση (αυτήν ακο­λου­θεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ), αντί της ακραίας πόλωσης, ίσως ο ειλι­κρι­νής πολι­τι­κός διά­λο­γος, για εθνική συνεν­νό­ηση, να δώσουν νέα ποιο­τικά στοι­χεία στην Δημο­κρα­τία μας, που να είναι πιο ελκυ­στικά και να φέρουν (μεσο­πρό­θε­σμα ή μακρο­πρό­θε­σμα) ξανά τους πολίτες στις κάλπες.

Ίσως με πείτε «ρομα­ντικό», για την ελλη­νική πολι­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα … Όμως, αυτά υπο­στή­ριζα και πριν 30 χρόνια, σε σχετική επι­στολή μου προς τον αεί­μνη­στο Α.

Παπαν­δρέου – τότε πρω­θυ­πουργό (1/7/1994). Και σήμερα επιμένω σ’ αυτή την θέση.

Θα έχει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον, μια αξιό­πι­στη εται­ρεία δημο­σκο­πή­σεων να έκανε μια μεγάλη έρευνα της ελλη­νι­κής κοινής γνώμης, με το ερώτημα :

παρα­δο­σιακή κουλ­τούρα ακραίας πολι­τι­κής πόλωσης ;

ή νέα κουλ­τούρα ουσια­στι­κής εθνικής συνεν­νό­η­σης ; Τι άραγε επι­λέ­γει ο λαός ;

Το απο­τέ­λε­σμα αυτής της έρευνας θα πρέπει να γίνει βασικό στοι­χείο καθο­ρι­σμού της στάσης όλων των πολι­τι­κών κομ­μά­των, στις μεταξύ τους δια­λε­κτι­κές σχέσεις και αντι­πα­ρα­θέ­σεις ιδεών & εποι­κο­δο­μη­τι­κών προ­τά­σεων πολι­τι­κής, σύμφωνα με την θέληση του ελλη­νι­κού λαού.

17 / 1 / 2023

Κοσμάς Σφυρίου.