Φως στα σκοτάδια

«Τα δύο μου αρ­γυ­ρά Ολυ­μπια­κά με­τάλ­λια, της Αθή­νας και του Πε­κί­νο, που για χρό­νια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επι­στρέ­ψουν εκεί που ανή­κουν, στις πα­να­θρώ­πι­νες αξίες. Τε­λευ­ταία επι­θυ­μία μου είναι, τα δύο αυτά με­τάλ­λια, να βγουν σε δη­μο­πρα­σία και το ποσό που θα συ­γκε­ντρω­θεί να δοθεί σε δομές για τα παι­διά που θα επι­λέ­ξει η οι­κο­γέ­νειά μου. Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξί­ζει κάθε κλω­τσιά που έχω φάει στο κε­φά­λι, κάθε κά­ταγ­μα στα πόδια μου. Αυτό είναι το απο­τύ­πω­μα που θέλω να αφήσω στην κοι­νω­νία, αυτή είναι η κλη­ρο­νο­μιά που θέλω να μεί­νει στα παι­διά μου.». Είναι τα λόγια ενός σπου­δαί­ου Αν­θρώ­που που η μοίρα τού επι­φύ­λα­ξε μια τρα­γι­κή κα­τά­λη­ξη. Ο καρ­κί­νος νί­κη­σε τον μα­χη­τή του Tae Kwon Do . Ήταν μόλις 42 ετών. Ενας ολυ­μπιο­νί­κης των πο­λε­μι­κών τε­χνών. Που ακο­λού­θη­σε αυτόν τον ρόλο σε κάθε επί­πε­δο και έκ­φρα­ση της ζωής του. Που ακόμα και την τρα­γω­δία την έκανε Ήθος και Ανά­στη­μα και αυτά τα δύο θα είναι που θα χα­ρά­ξουν στην αιω­νιό­τη­τα μαζί με τα με­τάλ­λια του. Δεν μοι­ρά­στη­κε μαζί μας το δράμα που ζούσε.Να κερ­δί­σει συ­μπά­θεια. Να του λένε κάθε μέρα ότι πα­ρα­μέ­νει στο βάθρο, νι­κη­τής της ζωής και άλλα άδεια από ουσία λόγια, που λέ­γο­νται προ­σχη­μα­τι­κά. Δεν το έκανε. Εστε­κε μά­χι­μος για τις ιδέες του, συ­γκρου­σια­κός ως το τέλος. Και έντι­μος. Με αυτό το συ­γκλο­νι­στι­κό απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο μή­νυ­μά του,  μας θυ­μί­ζει ή μας δι­δά­σκει, ότι στο πέ­ρα­σμά μας από τη ζωή, ση­μα­σία έχει το απο­τύ­πω­μα που θα αφή­σου­με, όχι πότε ή πώς θα φύ­γου­με για το τε­λευ­ταίο τα­ξί­δι. Ναι, αυτό κατά βάθος το γνω­ρί­ζου­με όλοι, αλλά σπα­νί­ως το κά­νου­με κομ­μά­τι της συ­νεί­δη­σής μας. Και μπο­ρεί να ακου­στεί σκλη­ρό όμως, αυτές τις ζο­φε­ρές ημέ­ρες που βιώ­νου­με όλοι, με όλα τα φρι­κώ­δη που ακού­με κα­θη­με­ρι­νά, η ζωή και ο θά­να­τός αλλά και η «δια­θή­κη» του, είναι φως που για λίγο σπάει τα σκο­τά­δια της τρα­γι­κής κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας.