Μια πίτσα δρόμος

Δεν είναι μόνο όλα αυτά τα «χαρι­τω­μένα» με τις γεν­νή­τριες, με τα ξένα κόλλυβα- καπε­λώ­ματα και δημαρ­χια­κούς δεκά­ρι­κους. Είναι και τα «χαρι­τω­μένα» που άφησαν πίσω τους κάποιοι που κατά τα λοιπά, πήγαν σε μια εκδή­λωση πολι­τι­σμού. Πολι­τι­σμός βέβαια και γυφτιά μια πίτσα δρόμος. Γιατί που πας στη συναυ­λία χωρίς πίτσα, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανέφερε ο συμπο­λί­της μας, ο οποίος απο­θα­νά­τισε τα «κατορ­θώ­ματα» του σύγ­χρο­νου πολι­τι­σμού μας να φιγου­ρά­ρουν ανάμεσα στα κατορ­θώ­ματα των προ­γό­νων μας. Πίτσες, γεν­νή­τριες μέσα, πρα­μα­τευ­τά­δες με μαλλί της γριάς, μπα­λό­νια καλα­μπό­κια και σου­βλά­κια έξω, ανορ­γα­νω­σιά και άλλα γελοία. Εχω δει σου­βλά­κια να βγαί­νουν από νάιλον σακού­λες σε παρά­σταση στην Τάφρο (και μάλιστα παιδική). Κι ύστερα, τα καλα­μά­κια και τα κου­τά­κια από τα ανα­ψυ­κτικά, να στο­λί­ζουν τις κερ­κί­δες, διδά­σκο­ντας πολι­τι­σμό στους μικρούς θεατές. Στις συναυ­λίες φαί­νε­ται για μεγά­λους προ­τι­μά­ται η πίτσα.  Καιρός να ξανα­σκε­φτεί η Αρχαιο­λο­γία τις άδειες που δίνει σε αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους , σε ποιους και με τι προ­ϋ­πο­θέ­σεις.