Δικαιώθηκε από το Δικαστήριο ο κ. Ευαγ. Χατζηγιαννάκης

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγινε δεκτή η αγωγή του γνωστού Δωδε­κα­νή­σιου Καθη­γητή κ. Ευάγ­γε­λου Χατζη­γιαν­νάκη και της συζύγου του κ. Κυρια­κού­λας Χατζη­γιαν­νάκη, για την κυριό­τητα ακι­νή­του στο Καστελ­λό­ριζο.

Ο καθη­γη­τής ενε­πλάκη σε μια απίθανη αντι­δι­κία που τον οδήγησε και ενώπιον των ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων. Εχει εξα­σφα­λί­σει αμε­τά­κλη­τες απο­φά­σεις που δικαιώ­νουν τους ισχυ­ρι­σμούς του για την κυριό­τητα μιας κατοι­κίας.

Στην πολι­τική δίκη που διε­ξή­χθη οι κ.κ. Ευάγ­γε­λος Χατζη­γιαν­νά­κης και Κυρια­κούλα Χατζη­γιαν­νάκη, το γένος Δημη­τρίου Κώστερ, εκπρο­σω­πή­θη­καν από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Ιωάννη Ρωμαίο και Εμμα­νουήλ Κου­τσούκο.

Ο ενα­γό­με­νος κ. Γεώρ­γιος Καρα­βέ­λα­τζης εκπρο­σω­πή­θηκε από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Παντελή Απο­στολά και Ανα­στά­σιο Διάκο.

Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε με την απόφασή του τον κ. Χατζη­γιαν­νάκη επι­καρ­πωτή εφ’ όρου ζωής και τη σύζυγό του ψιλή κυρία μιας τριώ­ρο­φης ημιε­ρει­πω­μέ­νης οικίας, που βρί­σκε­ται στη Μεγίστη εντός του οικι­σμού στην τοπο­θε­σία «Λιμάνι», συνο­λι­κής επι­φα­νείας 226,80 τ.μ. και δια­τάσ­σει την απόδοση του παρα­πάνω ακι­νή­του.

Ο κ. Γ. Καρα­βέ­λα­τζης είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι ο κ. Χατζη­γιαν­νά­κης παρέ­στησε τον Αύγου­στο του 2002 ψευδώς, σε συμ­βο­λαιο­γράφο της Pόδου, ότι έχει στην κυριό­τητα, νομή και κατοχή του, πάνω από τριάντα χρόνια συνεχώς την κατοι­κία και ότι τον έπεισε να συντά­ξει συμ­βό­λαιο δωρεάς ψιλής κυριό­τη­τας ακι­νή­του δια του οποίου παρα­χώ­ρησε με δωρεά “εν ζωή” κατά ψιλή κυριό­τητα, παρα­κρα­τώ­ντας τη νομή, κατοχή και επι­καρ­πία, το ακίνητο στην σύζυγό του.

Προ­έ­κυψε ωστόσο ότι ο πρώην δήμαρ­χος του νησιού μίσθωνε το συγκε­κρι­μένο ακίνητο στον κ. Καρα­βέ­λα­τζη, ενώ παρου­σιά­στηκε το σχετικό μισθω­τή­ριο συμ­βό­λαιο. Πέραν τούτου η χήρα του πρώην δημάρ­χου βεβαί­ωσε ότι το ακίνητο ανήκε πράγ­ματι στον κ. Χατζη­γιαν­νάκη.

O γνωστός καθη­γη­τής επε­σή­μανε εξάλλου ότι το παρα­πάνω ακίνητο ανήκει για περισ­σό­τερα από 60 έτη στην κυριό­τητα, νομή και κατοχή του.

Οπως τόνισε, το σπίτι του το είχε δωρίσει η θεία του η Kατερινιά του Mπλέ, το έτος 1941 και μάλιστα η πατρική του οικο­γέ­νεια είχε μείνει για δύο με τρία χρόνια μέχρι το έτος 1943 εκεί, καθόσον το σπίτι της οκο­γέ­νειάς του στην “Παλα­μα­ριά” βρι­σκό­ταν σε κίνδυνο λόγω βομ­βαρ­δι­σμών. Επίσης στο παρα­πάνω σπίτι έμεινε ξανά η πατρική του οικο­γέ­νεια, όταν γύρισε από την προ­σφυ­γιά στην Παλαι­στίνη, από το έτος 1947 μέχρι το έτος 1950 περίπου.

Πάντοτε, όπως τόνισε, ενδια­φε­ρό­ταν για το τριώ­ροφο ερει­πω­μένο σπίτι του στην περιοχή Λιμάνι, αφού μάλιστα το παρα­πάνω σπίτι προ­ο­ρί­ζει να το μετα­τρέ­ψει σε Λαο­γρα­φικό Mουσείο, ως μια ακόμη δωρεά για τον τόπο του, το Καστελ­λό­ριζο.

Το πολι­τικό δικα­στή­ριο έκρινε μεταξύ άλλων ότι στις 20 Απρι­λίου 2004 ο ενα­γό­με­νος μετέβη στο επίδικο ακίνητο και αφού έσπασε το λουκέτο με το οποίο οι ενά­γο­ντες το είχαν ασφα­λί­σει, το αντι­κα­τέ­στησε με άλλο, τοπο­θέ­τησε πράγ­ματα στο εσω­τε­ρικό του ακι­νή­του, και ότι ακο­λού­θως αρνή­θηκε να αφαι­ρέ­σει τα πράγ­ματά του αυτά και να παρα­δώ­σει τα κλειδιά του ακι­νή­του στους ενά­γο­ντες, διεκ­δι­κώ­ντας με τον τρόπο αυτό κυριό­τητα.

Στην απόφαση ανα­φέ­ρε­ται ότι ο κ. Χατζη­γιαν­νά­κης ουδέ­ποτε έπαψε να ασκεί διάνοια κυρίου πράξεις νομής επί του επι­δί­κου, είτε αυτο­προ­σώ­πως, όταν επι­σκε­πτό­ταν το Καστελ­λό­ριζο, είτε δια των υπ’ αυτού διο­ρι­ζο­μέ­νων πλη­ρε­ξου­σίων του, με απο­τέ­λε­σμα να κατα­στεί κύριος αυτού με πρω­τό­τυπο τρόπο και δη με την επί χρόνο μείζονα της εικο­σα­ε­τίας άσκησης με διάνοια κυρίου πράξεων νομής επ’ αυτού.