Θέμα για την Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό στο μάθημα των Νέων Ελληνικών για τους υποψηφίους των ΕΠΑΛ

Πρε­μιέ­ρα των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων, σή­με­ρα Τρίτη για τους υπο­ψη­φί­ους των ΕΠΑΛ, οι οποί­οι εξε­τά­ζο­νται στο μά­θη­μα των Νέων Ελ­λη­νι­κών (Γε­νι­κής Παι­δεί­ας).

Λίγο μετά τις 10 το πρωί, το υπουρ­γείο Παι­δεί­ας δη­μο­σί­ευ­σε τα θέ­μα­τα τα οποία κα­λού­νται να λύ­σουν οι μα­θη­τές.

Το θέμα της Έκ­θε­σης, φέτος, αφορά την Πα­γκό­σμια Ημέρα για το Νερό.

Το in.gr σε συ­νερ­γα­σία με το Φρο­ντι­στή­ριο Ορό­ση­μο Πει­ραιά θα δη­μο­σιεύ­σει τις απα­ντή­σεις των θε­μά­των.

Σύμ­φω­να με τους κα­θη­γη­τές του φρο­ντι­στη­ρί­ου το κεί­με­νο και οι ερω­τή­σεις ήτα βατές, ενώ οι ασκή­σεις του λο­γο­τε­χνι­κού κει­μέ­νου δεν πα­ρου­σί­α­σαν κά­ποια ιδιαί­τε­ρη δυ­σκο­λία. Βατό χα­ρα­κτή­ρι­σε και το θέμα της έκ­θε­σης ωστό­σο επι­ση­μαί­νουν ότι πρέ­πει να δοθεί προ­σο­χή στο ότι ο μα­θη­τές αρ­μό­ζει να έχει άποψη ότι ανα­φέ­ρε­ται στο υδά­τι­νο στοι­χείο.

 

Α. ΜΗ ΛΟ­ΓΟ­ΤΕ­ΧΝΙ­ΚΟ ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ

Ει­σα­γω­γι­κό Ση­μεί­ω­μα

Πρό­κει­ται για άρθρο σε εβδο­μα­διαίο πε­ριο­δι­κό που ανα­φέ­ρε­ται στην Πα­γκό­σμια Ημέρα για το Νερό, η οποία ση­μα­το­δο­τεί κάθε χρόνο μια επεί­γου­σα υπεν­θύ­μι­ση ότι το υδά­τι­νο στοι­χείο είναι από τα πο­λυ­τι­μό­τε­ρα για την αν­θρώ­πι­νη ύπαρ­ξη.

Πα­γκό­σμια Ημέρα για το Νερό

Σύμ­φω­να με έρευ­να που εκ­πό­νη­σε ο Πα­γκό­σμιος Ορ­γα­νι­σμός Υγεί­ας πριν από ακρι­βώς έναν χρόνο, πε­ρί­που δύο δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι σε όλον τον κόσμο δεν έχουν πρό­σβα­ση σε κα­θα­ρό πό­σι­μο νερό. Κατά τις εκτι­μή­σεις, κα­θη­με­ρι­νά δε­κά­δες πε­θαί­νουν από δη­λη­τη­ριά­σεις που οφεί­λο­νται σε ακα­τάλ­λη­λο για πόση νερό. Με αυτά τα δε­δο­μέ­να (και υπάρ­χουν και άλλα, δρα­μα­τι­κά και

τρο­μα­κτι­κά), ο κα­θιε­ρω­μέ­νος εορ­τα­σμός της Πα­γκό­σμιας Ημέ­ρας για το Νερό, κάθε χρόνο στις 22 Μαρ­τί­ου, απο­κτά ξε­χω­ρι­στή ση­μα­σία για όλους μας. Γιατί θυ­μί­ζει το αυ­το­νό­η­το σε έναν κόσμο που επεν­δύ­ο­ντας συχνά στο ανού­σιο έχει την τάση να ξε­χνά­ει το ση­μα­ντι­κό: ότι το νερό είναι διε­θνής προ­τε­ραιό­τη­τα. Γιατί είναι εξί­σου ση­μα­ντι­κό με το οξυ­γό­νο που ανα­πνέ­ου­με και με το φως του ήλιου. Γιατί, πολύ απλά και από­λυ­τα, είναι η ζωή.

Η Πα­γκό­σμια Ημέρα για το Νερό κα­θιε­ρώ­θη­κε στη συν­διά­σκε­ψη του ΟΗΕ1 σχε­τι­κά με το Πε­ρι­βάλ­λον και την Ανά­πτυ­ξη, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο Ρίο Ντε Τζα­νέι­ρο της Βρα­ζι­λί­ας το 1992.

Όσο και αν μοιά­ζει μια ακόμα Πα­γκό­σμια Ημέρα ανά­με­σα στις εκα­το­ντά­δες που γιορ­τά­ζου­με, πα­ρα­μέ­νει από τις πιο ση­μα­ντι­κές, έστω και για κα­θα­ρά συμ­βο­λι­κούς λό­γους:

Ορ­γα­νι­σμός Ηνω­μέ­νων Εθνών

Για τις τα­λαι­πω­ρη­μέ­νες γυ­ναί­κες και τα αδι­κη­μέ­να ανή­λι­κα παι­διά που περ­πα­τούν κα­θη­με­ρι­νά για πολλά χι­λιό­με­τρα, μέσα σε τρα­γι­κές συν­θή­κες, για να βρουν και να με­τα­φέ­ρουν λίγο νερό στα

σπί­τια τους. Για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους από 65 εκα­τομ­μύ­ρια συ­ναν­θρώ­πους μας που έχουν τα τε­λευ­ταία χρό­νια εγκα­τα­λεί­ψει τις εστί­ες τους ανα­ζη­τώ­ντας πε­ριο­χές, όπου υπάρ­χει νερό, σε μια

δρα­μα­τι­κή προ­σπά­θεια να επι­βιώ­σουν. Για τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από 700 παι­διά κάτω των πέντε ετών που πε­θαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά από ασθέ­νειες, οι οποί­ες προ­κα­λού­νται από το μο­λυ­σμέ­νο νερό. Ακόμα και για τα ζώα, που θύ­μα­τα της λει­ψυ­δρί­ας αφα­νί­ζο­νται-τρα­γι­κές οι φω­το­γρα­φί­ες που έχουν δη­μο­σιεύ­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια οι φω­το­γρά­φοι της άγριας φύσης.

Ωστό­σο, όπως μα­θαί­νου­με και στο σχο­λείο, χωρίς πι­θα­νώς να κα­τα­λα­βαί­νου­με εκεί­νη τη στιγ­μή πόσο ση­μα­ντι­κή είναι η πλη­ρο­φο­ρία, το νερό απο­τε­λεί το 60% του αν­θρώ­πι­νου σώ­μα­τος. Και

αυτό το τα­λαί­πω­ρο αν­θρώ­πι­νο σώμα χρειά­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νά πε­ρισ­σό­τε­ρα από ενά­μι­σι λίτρο κα­θα­ρού νερού, για να μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί σωστά. Χωρίς αυτό, χωρίς το υγρό στοι­χείο, μετά βίας

επι­βιώ­νου­με για έξι-επτά ημέ­ρες, τη στιγ­μή που χωρίς φα­γη­τό μπο­ρεί να αντέ­ξου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο από μήνα. Πολ­λοί αριθ­μοί, πολλά τα στοι­χεία που κα­τα­θέ­τουν οι επι­στή­μο­νες, πολ­λές οι έρευ­νες οι οποί­ες δη­μο­σιεύ­ο­νται και επι­βε­βαιώ­νουν εκεί­νο που όλοι γνω­ρί­ζου­με: πόσο απα­ραί­τη­το μάς είναι το νερό.

Οι ει­δι­κοί κρού­ουν (ξανά και ξανά τα τε­λευ­ταία χρό­νια) τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου προ­τεί­νο­ντας λύ­σεις, τη στιγ­μή που η λει­ψυ­δρία προ­βάλ­λει ως η νέα πα­γκό­σμια κρίση που μέχρι το 2025 θα

πλή­ξει τέσ­σε­ρα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους. Η κα­τα­στρο­φή των δασών, η ατμο­σφαι­ρι­κή μό­λυν­ση, η κα­τα­σπα­τά­λη­ση των φυ­σι­κών πόρων, η κακή δια­χεί­ρι­ση των βιο­μη­χα­νι­κών απορ­ριμ­μά­των είναι με­ρι­κοί πα­ρά­γο­ντες που έρ­χο­νται, για να επι­δει­νώ­σουν την κα­τά­στα­ση. Υπάρ­χει όμως (ευ­τυ­χώς !) και αντί­δρα­ση από τον (συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νο) κόσμο. Αυτή η αντί­δρα­ση για την κλι­μα­τι­κή

αλ­λα­γή γί­νε­ται όλο και πιο έντο­νη και μας επι­τρέ­πει να ελ­πί­ζου­με πως έστω την τε­λευ­ταία στιγ­μή θα κά­νου­με εκεί­νο που πρέ­πει για το νερό, για το καλό μας, για την επι­βί­ω­σή μας.

Ζω­γρά­φοι, συν­θέ­τες, λο­γο­τέ­χνες και ποι­η­τές δα­νεί­ζο­νται τη δρο­σιά των υδά­των και την προ­σθέ­τουν στην τέχνη τους. Όμορ­φες,  τρυ­φε­ρές και εκ­στα­τι­κές ει­κό­νες ενέ­πνεε και εμπνέ­ει το υγρό στοι­χείο.

Και εμείς κα­λού­μα­στε τώρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη φορά, να το προ­σέ­ξου­με, να το φρο­ντί­σου­με, να σε­βα­στού­με την αξία του.

Κο­σμάς Βίδος, Πα­γκό­σμια Ημέρα για το Νερό, ΒΗΜΑgazino, 22 Μαρ­τί­ου 2020

(∆ια­σκευή).

∆ΡΑ­ΣΤΗ­ΡΙΟ­ΤΗ­ΤΕΣ

1η δρα­στη­ριό­τη­τα

Α1. Να εξη­γή­σε­τε με δικά σας λόγια σε μία πα­ρά­γρα­φο 60-80 λέ­ξε­ων γιατί είναι ση­μα­ντι­κή η κα­θιέ­ρω­ση του εορ­τα­σμού της Πα­γκό­σμιας Ημέ­ρας για το Νερό, σύμ­φω­να με το άρθρο που δια­βά­σα­τε.

Μο­νά­δες 15

2η δρα­στη­ριό­τη­τα

Α2. Να γρά­ψε­τε έναν δικό σας τίτλο για το κεί­με­νο που να ευαι­σθη­το­ποιεί το ανα­γνω­στι­κό κοινό (μον. 3), δι­καιο­λο­γώ­ντας πώς συν­δέ­ε­ται η επι­λο­γή σας με το πε­ριε­χό­με­νο του κει­μέ­νου (μον. 3).

Μο­νά­δες 6

Α3. «Και εμείς κα­λού­μα­στε τώρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη φορά, να το προ­σέ­ξου­με, να το φρο­ντί­σου­με, να σε­βα­στού­με την αξία του». Τι πε­τυ­χαί­νει ο αρ­θρο­γρά­φος με τη χρήση του

α΄ πλη­θυ­ντι­κού προ­σώ­που;

Μο­νά­δες 3

Α4. Να γρά­ψε­τε ένα συ­νώ­νυ­μο για κα­θε­μία από τις υπο­γραμ­μι­σμέ­νες λέ­ξεις στις πα­ρα­κά­τω φρά­σεις/προ­τά­σεις:

α) διε­θνής προ­τε­ραιό­τη­τα

β) τα­λαι­πω­ρη­μέ­νες γυ­ναί­κες

γ) έχουν εγκα­τα­λεί­ψει τις εστί­ες τους

δ) κρού­ουν τον κώ­δω­να

ε) ατμο­σφαι­ρι­κή μό­λυν­ση

στ) να επι­δει­νώ­σουν την κα­τά­στα­ση

Μο­νά­δες 6

3η δρα­στη­ριό­τη­τα

Α5. Με αφορ­μή το άρθρο που δια­βά­σα­τε, να γρά­ψε­τε μία ομι­λία, την οποία θα απευ­θύ­νε­τε στους συμ­μα­θη­τές και στις συμ­μα­θή­τριές σας με θέμα τους τρό­πους με τους οποί­ους εσείς οι νέοι μπο­ρεί­τε να προ­στα­τέ­ψε­τε το υδά­τι­νο στοι­χείο (200–250 λέ­ξεις).

Μο­νά­δες 20

Β. ΛΟ­ΓΟ­ΤΕ­ΧΝΙ­ΚΟ ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ

Ει­σα­γω­γι­κό Ση­μεί­ω­μα

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο από­σπα­σμα προ­έρ­χε­ται από τη 13η ιστο­ρία του μυ­θι­στο­ρή­μα­τος του Ίταλο Καλ­βί­νο Μαρ­κο­βάλ­ντο ή Οι επο­χές στην πόλη. Ο ήρωας ερ­γά­ζε­ται ως αχθο­φό­ρος σε μια εται­ρεία για να ζήσει την πο­λυ­με­λή οι­κο­γέ­νειά του. Στη δου­λειά του και στο κα­φε­νείο ακού­ει διαρ­κώς ιστο­ρί­ες που απο­κα­λύ­πτουν στοι­χεία σχε­τι­κά με την κερ­δο­σκο­πία στα τρό­φι­μα και απο­φα­σί­ζει να δρά­σει …

ΑΝΟΙ­ΞΗ

13. Πού είναι πιο γα­λά­ζιος ο πο­τα­μός […] «Όλες μου οι προ­σπά­θειες θα πρέ­πει ν’ απο­σκο­πούν», ορ­κί­στη­κε στον εαυτό του, «στο να προ­σφέ­ρω στην οι­κο­γέ­νειά μου τρο­φές που δεν έχουν πε­ρά­σει από τα επί­βου­λα2 χέρια των κερ­δο­σκό­πων». Το πρωί που πή­γαι­νε στη δου­λειά του συ­να­ντού­σε με­ρι­κές φορές αν­θρώ­πους με πε­το­νιές και λα­στι­χέ­νιες μπό­τες να κα­τευ­θύ­νο­νται στο πο­τά­μι. «Αυτός είναι ο τρό­πος», είπε ο Μαρ­κο­βάλ­ντο. Εκεί στην πόλη, όμως, το πο­τά­μι μά­ζευε σκου­πί­δια, απο­χε­τεύ­σεις και υπο­νό­μους, και του προ­ξε­νού­σε βαθιά απο­στρο­φή.

«Πρέ­πει να βρω ένα μέρος», είπε, «όπου το νερό θα είναι αλη­θι­νό νερό και τα ψάρια αλη­θι­νά ψάρια. Εκεί θα ρίξω την πε­το­νιά μου». 2 επί­βου­λα: αυτά που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται από κακές προ­θέ­σεις

Οι μέρες είχαν αρ­χί­σει να με­γα­λώ­νουν: μετά τη δου­λειά ο Μαρ­κο­βάλ­ντο έπαιρ­νε το μο­το­πο­δή­λα­τό του και πή­γαι­νε να εξε­ρευ­νή­σει το πο­τά­μι και τους πα­ρα­πο­τά­μους του στους λό­φους

πάνω από την πόλη. Τον εν­διέ­φε­ραν κυ­ρί­ως οι πε­ριο­χές όπου το νερό έτρε­χε μα­κριά από τον ασφαλ­τό­δρο­μο. Έπαιρ­νε τα μο­νο­πά­τια ανά­με­σα στα δάση με τις ιτιές, προ­χω­ρού­σε όσο γι­νό­ταν με το

μο­το­πο­δή­λα­τό του κι έπει­τα – αφή­νο­ντάς το σ’ ένα σύ­θα­μνο3–συ­νέ­χι­ζε με τα πόδια, ώσπου να φτά­σει στο νερό. Μια φορά χά­θη­κε: τρι­γυρ­νού­σε σε από­το­μες όχθες γε­μά­τες θά­μνους και δεν έβρι­σκε πια μο­νο­πά­τι ούτε ήξερε πού βρι­σκό­ταν το πο­τά­μι: ξαφ­νι­κά, πα­ρα­με­ρί­ζο­ντας με­ρι­κά κλα­διά, είδε λίγα μέτρα πα­ρα­κά­τω τα σιω­πη­λά νερά – ήταν ένα πλά­τω­μα του πο­τα­μού σαν μια μικρή ήσυχη λε­κά­νη – μ’ ένα γα­λά­ζιο χρώμα που θύ­μι­ζε λίμνη στα βουνά.

Η συ­γκί­νη­ση δεν τον εμπό­δι­σε να διε­ρευ­νή­σει τις αδιό­ρα­τες πτυ­χές του ρεύ­μα­τος. Και να που η επι­μο­νή του επι­βρα­βεύ­τη­κε! Ένα σκίρ­τη­μα, η αναμ­φι­σβή­τη­τη έν­δει­ξη ενός πτε­ρύ­γιου κάτω από την επι­φά­νεια του νερού, κι έπει­τα κι άλλο, κι άλλο, τόση ευ­τυ­χία, που δεν πί­στευε στα μάτια του: εδώ ήταν το λη­μέ­ρι όλων των ψα­ριών του πο­τα­μού, ο πα­ρά­δει­σος κάθε ψαρά, άγνω­στος ίσως σε όλους, εκτός απ’ αυτόν. Καθώς επέ­στρε­φε (ήδη είχε αρ­χί­σει να σκο­τει­νιά­ζει), στα­μα­τού­σε για να χα­ρά­ξει ση­μά­δια στους κορ­μούς της φτε­λιάς4 και να σω­ριά­σει πέ­τρες σε ορι­σμέ­να ση­μεία, ώστε να μπο­ρέ­σει να ξα­να­βρεί το δρόμο.

Τώρα δεν του έλει­πε παρά ο εξο­πλι­σμός. Ωστό­σο το είχε ήδη σκε­φτεί: ανά­με­σα στους γεί­το­νες και το προ­σω­πι­κό της εται­ρεί­ας είχε εντο­πί­σει καμιά δε­κα­ριά φα­να­τι­κούς ψα­ρά­δες. Με μι­σό­λο­γα και υπαι­νιγ­μούς, με ξε­χω­ρι­στές στον κα­θέ­να υπο­σχέ­σεις ότι θα τον πλη­ρο­φο­ρή­σει μόλις βε­βαιω­θεί για ένα μέρος γε­μά­το πέ­στρο­φες που μόνο αυτός ήξερε, κα­τά­φε­ρε να δα­νει­στεί από δω κι από κει ένα οπλο­στά­σιο ψαρά πρω­το­φα­νές σε πλη­ρό­τη­τα.

Τώρα πια δεν του έλει­πε τί­πο­τα: κα­λά­μι, πε­το­νιές, αγκί­στρια, δο­λώ­μα­τα, απόχη, μπό­τες, τσά­ντα, ο και­ρός ωραί­ος, δύο ώρες ελεύ­θε­ρες – από τις έξι ως τις οχτώ – προ­τού να πάει στη δου­λειά, το

πο­τά­μι με τις πέ­στρο­φες … 3 σύ­θα­μνο: πολ­λοί θά­μνοι μαζί 4 φτε­λιά: είδος δέ­ντρου

Είναι δυ­να­τό να μην έπια­νε τί­πο­τα; Πράγ­μα­τι: μόλις έρι­χνε το αγκί­στρι, έβγα­ζε ψάρι· οι πέ­στρο­φες τσι­μπού­σαν ανυ­πο­ψί­α­στες. Μιας και με την πε­το­νιά ήταν τόσο εύ­κο­λο, δο­κί­μα­σε με το δίχτυ: ήταν τόσο κα­λό­βο­λες οι πέ­στρο­φες, που έπε­φταν μες στο δίχτυ με τα μάτια κλει­στά.

Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, η τσά­ντα του ήταν πια γε­μά­τη. Έψαξε να βρει ένα μο­νο­πά­τι για ν’ ανη­φο­ρί­σει την όχθη. – Έι, εσείς! – σε μια καμπή5 της όχθης, ανά­με­σα στις λεύ­κες,

στε­κό­ταν ένας τύπος με πη­λή­κιο αγρο­φύ­λα­κα και τον κοι­τού­σε βλο­συ­ρός6

– Εγώ; Τι έγινε; έκανε ο Μαρ­κο­βάλ­ντο με το προ­αί­σθη­μα ότι κάτι άγνω­στο απει­λού­σε τις πέ­στρο­φές του.

– Πού τα έπια­σες αυτά τα ψάρια; είπε ο φύ­λα­κας.

– Ε; Γιατί; και η καρ­διά του Μαρ­κο­βάλ­ντο πή­γαι­νε να σπά­σει.

– Αν τα ψά­ρε­ψες εδώ κάτω, πέ­τα­ξέ τα αμέ­σως: δεν είδες το ερ­γο­στά­σιο εδώ πα­ρα­πά­νω; και πράγ­μα­τι έδει­χνε ένα μακρύ και χα­μη­λό κτή­ριο που φαι­νό­ταν πέρα από τις ιτιές μετά τη

στρο­φή του πο­τα­μού και που γέ­μι­ζε τον αέρα κα­πνούς και τα νερά μ’ ένα πυκνό σύν­νε­φο σ’ ένα απε­ρί­γρα­πτο χρώμα ανά­με­σα στο τιρ­κουάζ και το βιο­λε­τί. Του­λά­χι­στον δεν είδες τι χρώμα έχει το νερό; Ερ­γο­στά­σιο χρω­μά­των: το πο­τά­μι έχει δη­λη­τη­ρια­στεί απ’ αυτό το μπλε, το ίδιο και τα ψάρια.

Πέ­τα­ξέ τα αμέ­σως, αλ­λιώς θα σου τα κα­τά­σχω!

Τώρα ο Μαρ­κο­βάλ­ντο ήθελε να τα πε­τά­ξει όσο πιο γρή­γο­ρα γι­νό­ταν, να τα ξε­φορ­τω­θεί, λες και μόνη η μυ­ρω­διά τους μπο­ρού­σε να τον δη­λη­τη­ριά­σει. […]

5 καμπή: στρο­φή

6 βλο­συ­ρός: αυτός που έχει αυ­στη­ρό βλέμ­μα

Από­σπα­σμα από το βι­βλίο του Ίταλο Καλ­βί­νο, Μαρ­κο­βάλ­ντο ή Οι επο­χές στην πόλη, με­τά­φρα­ση Έφη Καλ­λι­φα­τί­δη, Εκ­δό­σεις Κα­στα­νιώ­τη, Αθήνα, 1989, σελ. 90-92.

∆ΡΑ­ΣΤΗ­ΡΙΟ­ΤΗ­ΤΕΣ

1η δρα­στη­ριό­τη­τα

Β1. Να ανα­πτύ­ξε­τε σε μια πα­ρά­γρα­φο 50-60 λέ­ξε­ων με ποιες ενέρ­γειες επι­χει­ρεί ο Μαρ­κο­βάλ­ντο να λύσει το πρό­βλη­μα που αντι­με­τω­πί­ζει και ποιο είναι το απο­τέ­λε­σμα.

Μο­νά­δες 15

2η δρα­στη­ριό­τη­τα

Β2. α) Ο αφη­γη­τής χρη­σι­μο­ποιεί πε­ρι­γρα­φή, διά­λο­γο και μο­νό­λο­γο. Να δώ­σε­τε από ένα πα­ρά­δειγ­μα για κα­θέ­ναν από αυ­τούς τους αφη­γη­μα­τι­κούς τρό­πους μέσα από το κεί­με­νο (μον. 9).

β) « – ήταν ένα πλά­τω­μα του πο­τα­μού σαν μια μικρή ήσυχη λε­κά­νη – μ’ ένα γα­λά­ζιο χρώμα που θύ­μι­ζε λίμνη στα βουνά».

Στην πα­ρα­πά­νω πε­ρί­ο­δο να εντο­πί­σε­τε ένα εκ­φρα­στι­κό μέσο και να εξη­γή­σε­τε τι πε­τυ­χαί­νει με αυτό ο αφη­γη­τής (μον. 6).

Μο­νά­δες 15

3η δρα­στη­ριό­τη­τα

Β3. Ποιες σκέ­ψεις και συ­ναι­σθή­μα­τα σας προ­κα­λεί η πε­ρι­πέ­τεια του Μαρ­κο­βάλ­ντο; Να ανα­πτύ­ξε­τε την απά­ντη­σή σας σ’ ένα κεί­με­νο 100–150 λέ­ξε­ων.

Μο­νά­δες 20

Πηγή: in.gr