Τρόμος στην Ευρώπη: Η Ιταλία θέλει μηχανισμό εξόδου από το ευρώ και «κούρεμα» 250 δισ.

Του Κων­στα­ντί­νου Μαριόλη

Πανικός επι­κρα­τεί στην Ιταλία και σε ολό­κληρη την Ευρώπη μετά τη διαρροή του προ­σχε­δίου της συμ­φω­νίας της Λέγκας του Βορρά και του Κινή­μα­τος Πέντε Αστέρων για τον σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης. Μπορεί τα δύο κόμματα να έσπευ­σαν να δηλώ­σουν αργά χθες το βράδυ ότι κρίσιμα σημεία της συμ­φω­νίας έχουν τρο­πο­ποι­η­θεί και ότι το έγγραφο είναι «μη επι­και­ρο­ποι­η­μένο», αλλά κανείς δεν υπο­στη­ρί­ζει ότι είναι ψεύτικο.

Προσοχή. Το έγγραφο έχει ημε­ρο­μη­νία Δευτέρα 14 Μαΐου στις 9.30. Δεν είναι κάποιες παλαιό­τε­ρες θέσεις των δύο κομ­μά­των οι οποίες στην πορεία μετα­βλή­θη­καν για το καλό της χώρας. Είναι όλα όσα συμ­φώ­νη­σαν πριν από ακριβώς δύο ημέρες. Τα στοι­χεία της αρχικής συμ­φω­νίας είναι τρο­μα­κτικά καθώς γίνο­νται πραγ­μα­τι­κό­τητα οι φόβοι όσων πίστευαν ότι ο «γάμος» Λέγκας και Κινή­μα­τος Πέντε Αστέρων μπορεί να οδη­γή­σει ακόμη και σε έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ.

Όποιος και αν είχε συμ­φέ­ρον να διαρ­ρεύ­σει το συγκε­κρι­μένο έγγραφο, φανε­ρώ­νο­νται οι πραγ­μα­τι­κές προ­θέ­σεις των κομ­μά­των που θα ανα­λά­βουν – εκτός απρο­ό­πτου – τις τύχες της Ιταλίας. Διότι ποιος πιστεύει ότι μέσα σε λίγες ημέρες οι ακραίες θέσεις του αρι­στε­ρού Κινή­μα­τος και της ακρο­δε­ξιάς Λέγκας μπορούν να αλλά­ξουν τόσο πολύ;

Το έγγραφο περι­λαμ­βά­νει σημα­ντι­κές πλη­ρο­φο­ρίες για τις θέσεις των δύο κομ­μά­των στα πιο κρίσιμα σημεία που απα­σχο­λούν τις χρη­μα­τα­γο­ρές: Το Italexit επι­στρέ­φει για τα καλά και η έννοια της δημο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χίας «εξα­φα­νί­ζε­ται». Πολύ σημα­ντική θεω­ρεί­ται η αντί­δραση που θα έχουν σήμερα Τετάρτη οι αγορές και κυρίως το χρη­μα­τι­στή­ριο του Μιλάνου, καθώς το προ­σχέ­διο της συμ­φω­νίας δημο­σιεύ­θηκε αργά χθες το βράδυ.

Το προ­σχέ­διο της συμ­φω­νίας προ­βλέ­πει ότι η νέα κυβέρ­νηση θα ζητήσει από την Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον Μάριο Ντράγκι να «παγώσει» και να ακυ­ρώ­σει χρέος ύψους 250 δισ. ευρώ, και από τις Βρυ­ξέλ­λες να απο­κα­τα­στα­θεί η εθνική και νομι­σμα­τική κυριαρ­χία της Ιταλίας!

Οι εξε­λί­ξεις είναι καται­γι­στι­κές ενώ αν επι­βε­βαιω­θούν οι διαρ­ροές, η Ευρώπη ετοι­μά­ζε­ται για ένα νέο σίριαλ πολύ πιο δρα­μα­τικό από το α’ εξάμηνο του 2015 και την «περή­φανη δια­πραγ­μά­τευση» του Αλέξη Τσίπρα. Οι δια­φω­νίες του αρι­στε­ρού Κινή­μα­τος Πέντε Αστέρων και της ακρο­δε­ξιάς Λέγκας είναι τόσο μεγάλες που συμ­φω­νή­θηκε να συστα­θεί «Επι­τροπή Συνεν­νό­η­σης» σε μια προ­σπά­θεια να γεφυ­ρω­θεί το χάσμα. Ο ευρω­σκε­πτι­κι­σμός, ωστόσο, και η διάθεση για μετω­πική σύγκρουση με την Ευρώπη είναι αυτό που ενώνει τις δύο δυνά­μεις.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το κείμενο που απο­κά­λυψε η Huffington Post Italy, τα κυριό­τερα σημεία της συμ­φω­νίας στην οποία κατέ­λη­ξαν τη Δευτέρα τα δύο κόμματα είναι τα ακό­λουθα:

Επι­στρέ­φει το Italexit: Παρά το γεγονός ότι τα δύο κόμματα έχουν ρίξει τους τόνους τους τελευ­ταί­ους μήνες σε ότι αφορά την έξοδο από το ευρώ, το ζήτημα της σχέσης με την Ευρώπη επι­στρέ­φει με τρόπο που θυμίζει τις αρχικές τους θέσεις. Τα θεμε­λιώδη ζητή­ματα είναι η επι­κέ­ντρωση στα εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα και η έννοια της μη παρέμ­βα­σης σε εθνικά ζητή­ματα.

«Η ευρω­παϊκή δια­κυ­βέρ­νηση που βασί­ζε­ται στην κυριαρ­χία των αγορών και στο σεβασμό των δημο­σιο­νο­μι­κών περιο­ρι­σμών που είναι αβά­σι­μοι και μη βιώ­σι­μοι από οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής άποψης, πρέπει να αλλάξει ριζικά», ανα­φέ­ρε­ται στη συμ­φω­νία και εννοεί τη συνθήκη Στα­θε­ρό­τη­τας και Ανά­πτυ­ξης, το Δημο­σιο­νο­μικό Σύμφωνο, τον ESM κλπ.

«Την ίδια ώρα, είναι ανα­γκαίο να δημιουρ­γη­θούν συγκε­κρι­μέ­νες τεχνι­κές, οικο­νο­μι­κές και νομικές δια­δι­κα­σίες που θα επι­τρέ­πουν στα Κράτη Μέλη να απο­συρ­θούν από την Ένωση, και συνεπώς να ανα­κτή­σουν τη νομι­σμα­τική τους κυριαρ­χία.  Εναλ­λα­κτικά, τα Κράτη Μέλη θα πρέπει να μπορούν να μείνουν εκτός Ένωσης μέσω μίας ρήτρας μόνιμης εξαί­ρε­σης, για να επι­τρα­πεί η έναρξη ενός αμοι­βαίου και συμ­φω­νη­μέ­νου δρόμου εξόδου στην περί­πτωση που υπάρχει σαφής βούληση για κάτι τέτοιο».

Γίνεται, επίσης, λόγος για επα­να­δια­πραγ­μά­τευση της συνει­σφο­ράς της Ιταλίας στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό της Ε.Ε. καθώς και επα­να­δια­πραγ­μά­τευση των Συν­θη­κών της Ε.Ε. Όμως η πραγ­μα­τική «βόμβα» της συμ­φω­νίας είναι στη σελίδα 38, όπου ανα­φέ­ρε­ται ότι τα δύο κόμματα θα ζητή­σουν  από την ΕΚΤ να «παγώσει» και να «ακυ­ρώ­σει» τα ιταλικά κρατικά ομόλογα που έχει στον ισο­λο­γι­σμό της, τα οποία θα φτάσουν στα 250 δις. ευρώ στο τέλος του QE. Σημειώ­νε­ται ότι το προ­τει­νό­μενο «κούρεμα» αντι­στοι­χεί στο 10% του ιτα­λι­κού ΑΕΠ.

Υπάρχει και κεφά­λαιο για την «ανα­διάρ­θρωση της Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας της Ιταλίας» χωρίς ωστόσο να δίνο­νται περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες.

Επι­πλέον, τα δύο κόμματα προ­τί­θε­νται:

– Να ιδρύ­σουν ένα ταμείο ακι­νή­των με ακίνητα νοι­κο­κυ­ριών ύψους 200 δισ. ευρώ.

– Να εκδώ­σουν ομόλογα ύψους 70 δισ. ευρώ μέσω της κρα­τι­κής επεν­δυ­τι­κής τρά­πε­ζας Cassa Depositi e Prestiti (CDP). Τα έσοδα από την έκδοση θα δοθούν στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών σε αντάλ­λαγμα όλων των μετοχών των δημο­σίων οργα­νι­σμών που ανήκουν στο κράτος (η αξία των οποίων σημειω­τέον δεν φτάνουν τα 70 δισ.)

– Να ενι­σχυ­θεί ο ρόλος της επεν­δυ­τι­κής τρά­πε­ζας CDP.

– Να δια­θέ­σουν 5 δισ. ευρώ για την άμεση έξοδο εργα­ζο­μέ­νων από την αγορά εργα­σίας που σήμερα δεν τους επι­τρέ­πε­ται

– Να καταρ­γή­σουν τις ανι­σορ­ρο­πίες της συντα­ξιο­δο­τι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης (νόμος Φορνέρο).

– Να δια­τε­θούν 17 δισ. ευρώ για εισό­δημα στους πολίτες, αν και η πρό­σβαση στα χρήματα αυτά θα συν­δε­θεί με ενεργές πολι­τι­κές (2 δισ. για την ενί­σχυση των κέντρων απα­σχό­λη­σης).

Γίνεται, τέλος, λόγος για την πρόταση για έναν ενιαίο φορο­λο­γικό συντε­λε­στή χωρίς ωστόσο να ανα­φέ­ρε­ται συγκε­κρι­μένα νούμερα.

Η ημέρα της κρίσης δείχνει να έφτασε για την Ιταλία και μαζί της για ολό­κληρη την Ευρώπη. Το πρό­βλημα που τεχνηέ­ντως έκρυβαν τόσα χρόνια οι Ευρω­παίοι κάτω από το χαλί, έρχεται με εκκω­φα­ντικό τρόπο στην επι­φά­νεια. Ο Ιταλός ασθενής κιν­δυ­νεύει να μετα­δώ­σει τον ευρω­σκε­πτι­κι­σμό και να φέρει την Ευρω­ζώνη αντι­μέ­τωπη με την ίδια της την ύπαρξη.

Μένει να δούμε αν το προ­σχέ­διο της συμ­φω­νίας μπορεί να δεχθεί τρο­πο­ποι­ή­σεις και αν απο­τε­λεί μέσο πίεσης των Ευρω­παίων για μία συμ­φω­νία που δεν θα απο­τε­λεί σαφή κυβί­στηση.

Πηγή: Καθη­με­ρινή