Τουρισμός: To Conde Nast Traveller εκθειάζει τα ελληνικά νησιά – Ποια προτείνει για το 2026

Η Ελ­λά­δα έχει πολλά νησιά «και θα είναι πολύ δύ­σκο­λο να δια­λέ­ξε­τε», λέει στους ανα­γνώ­στες του το Conde Nast Traveller, πα­γκό­σμιας εμ­βέ­λειας site με εξει­δί­κευ­ση τα τα­ξί­δια.

Στη λίστα με τα ελ­λη­νι­κά νησιά που προ­τεί­νει στους επι­σκέ­πτες για το 2026, ση­μειώ­νει την ποι­κι­λία και το εν­δια­φέ­ρον που πα­ρου­σιά­ζουν. Και καθώς ο του­ρι­σμός είναι ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, έχει εν­δια­φέ­ρον πώς τα βλέ­πει.

«Το κα­θέ­να είναι δια­φο­ρε­τι­κό από το επό­με­νο. Κά­ποια είναι μικρά και απροσ­διό­ρι­στα, άλλα είναι με­γά­λα και δια­φέ­ρουν από πόλη σε πόλη, από ακτο­γραμ­μή σε ακτο­γραμ­μή, προ­σφέ­ρο­ντας κάτι δια­φο­ρε­τι­κό -είτε πρό­κει­ται για φα­γη­τό, πο­λι­τι­σμό ή ιστο­ρία- ανε­ξάρ­τη­τα από το πόσες φορές επι­στρέ­φε­τε. Δίπλα στον ήλιο, τη θά­λασ­σα και την άμμο, αυτή η ποι­κι­λία είναι που κάνει τα ελ­λη­νι­κά νησιά τόσο ελ­κυ­στι­κά για κάθε εί­δους πα­ρα­θε­ρι­στή: είτε ανα­ζη­τά­τε χα­λα­ρές μέρες στον ήλιο, είτε εβδο­μά­δες γε­μά­τες δράση για πε­ζο­πο­ρία στα βουνά, κρα­τή­σεις τρα­πε­ζιών σε δη­μο­φι­λή μέρη, χρόνο για εξε­ρεύ­νη­ση σε πα­ρα­δο­σια­κά χωριά (και τις τα­βέρ­νες τους), είτε μια ευ­και­ρία να ξε­φύ­γε­τε από όλα, υπάρ­χει ένα ελ­λη­νι­κό νησί που σας ται­ριά­ζει».Κυ­ρί­αρ­χη η Πάρος

Οι συ­ντά­κτες του πε­ριο­δι­κού ξε­χω­ρί­ζουν την Πάρο ως «ομορ­φό­τε­ρη», καθώς στα πρώτα νησιά της λί­στας ξε­χω­ρί­ζουν κυ­κλα­δο­νή­σια. Γρά­φουν:

«Κά­πο­τε (όχι πριν από πολλά χρό­νια) η Πάρος ήταν το νησί που προ­τι­μού­σαν οι Έλ­λη­νες, αλλά ήταν σχε­τι­κά άγνω­στη στους διε­θνείς επι­σκέ­πτες. Ενώ κά­ποιοι μπο­ρεί να την δια­φη­μί­ζουν ακόμα ως ένα “ανερ­χό­με­νο ελ­λη­νι­κό νησί”, θα την κα­τέ­τασ­σα σί­γου­ρα στην κα­τη­γο­ρία “γνω­στό και δη­μο­φι­λές”, αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει ότι είναι λι­γό­τε­ρο όμορ­φη».

Ακο­λου­θεί η Σίφ­νος. Και την προ­τεί­νει για το καλό φα­γη­τό. Το Conde Nast Traveller θυ­μί­ζει την πα­ρά­δο­ση που ξε­κι­νά­ει από τον Νι­κό­λαο Τσε­λε­με­ντέ:

«Γεν­νη­μέ­νος στη Σίφνο, έγρα­ψε το πρώτο αξιο­ση­μεί­ω­το ελ­λη­νι­κό βι­βλίο μα­γει­ρι­κής, το οποίο εκ­δό­θη­κε στις αρχές του 1900. Ανοί­γο­ντας το δρόμο για ότι θα ακο­λου­θού­σε στη Σίφνο, ανα­στά­τω­σε λίγο τα πράγ­μα­τα, απο­κλί­νο­ντας από συ­ντα­γές πα­λιών και εκ­συγ­χρο­νί­ζο­ντας κλα­σι­κά πιάτα».

Δεν θα μπο­ρού­σε, φυ­σι­κά, να λεί­πει η Σύρος…

«Η Σύρος είναι σε θέση να προ­σφέ­ρει στους επι­σκέ­πτες μια πιο πραγ­μα­τι­κή ματιά στην ελ­λη­νι­κή νη­σιω­τι­κή ζωή. Τα κτί­ρια είναι ένα μείγ­μα κυ­κλα­δί­τι­κης, βε­νε­τσιά­νι­κης και νε­ο­κλα­σι­κής αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και είναι με­γα­λύ­τε­ρα από αυτά των γει­τό­νων της. Ψηλό και πε­ρή­φα­νο κατά μήκος της ακτο­γραμ­μής της Ερ­μού­πο­λης βρί­σκε­ται το Θέ­α­τρο Απόλ­λων του 19ου αιώνα, σχε­δια­σμέ­νο ως αντί­γρα­φο της Σκά­λας του Μι­λά­νου, η επι­βλη­τι­κή εκ­κλη­σία του Αγίου Νι­κο­λά­ου με τον μπλε τρού­λο και την πορ­το­κα­λί πρό­σο­ψη και το εντυ­πω­σια­κό Δη­μαρ­χείο της Ερ­μού­πο­λης, χτι­σμέ­νο υπό την επί­βλε­ψη του Ερνστ Τσί­λερ και με μια σκάλα ει­σό­δου ύψους 15 μέ­τρων που αντα­γω­νί­ζε­ται αυτή οποιασ­δή­πο­τε ευ­ρω­παϊ­κής πρω­τεύ­ου­σας».

«Απλώς, πη­γαί­νε­τε στη Φο­λέ­γαν­δρο»

Για το όμορ­φο κυ­κλα­δο­νή­σι ο συ­ντά­κτης του πε­ριο­δι­κού γρά­φει:

«Παρά το γε­γο­νός ότι έζησα στην Ελ­λά­δα για πολλά χρό­νια, μου πήρε λίγο χρόνο για να επι­σκε­φτώ τη Φο­λέ­γαν­δρο. Μόλις πά­τη­σα το πόδι μου στο νησί, δεν ήμουν κα­θό­λου σί­γου­ρος γιατί δί­στα­σα. Η κα­λύ­τε­ρη συμ­βου­λή μου λοι­πόν για αυτό το βρα­χώ­δες νησί; Απλώς πη­γαί­νε­τε. Μπο­ρεί να είναι άγονο, αλλά αυτό αντι­σταθ­μί­ζε­ται με το πα­ρα­πά­νω από τη ζε­στα­σιά των αν­θρώ­πων του (κλισέ, το ξέρω, αλλά σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση είναι επί­σης πολύ αλη­θι­νό). Υπάρ­χει μια λέξη για αυτό στα ελ­λη­νι­κά: “φι­λο­ξε­νία”, που με­τα­φρά­ζε­ται πε­ρί­που ως “φι­λι­κό­τη­τα προς τους ξέ­νους”».

Και τα άλλα νησιά

Από τα νησιά του Ιο­νί­ου, ξε­χω­ρί­ζουν την Κε­φα­λο­νιά. Γρά­φει το πε­ριο­δι­κό:

«Η Κε­φα­λο­νιά δεν έχει ως στόχο να εντυ­πω­σιά­σει, ωστό­σο η γοη­τεία της κατά κά­ποιον τρόπο απορ­ρο­φά όσους την επι­σκέ­πτο­νται. Αυτό οφεί­λε­ται, εν μέρει, στο ότι όλα εδώ είναι όπως είναι (δεν χρειά­ζε­ται να ντυ­θεί­τε για να εντυ­πω­σιά­σε­τε στα πε­ρισ­σό­τε­ρα μέρη του νη­σιού). Αλλά οφεί­λε­ται και στη φυ­σι­κή της ομορ­φιά: μα­κριοί, ελι­κοει­δείς δρό­μοι πε­ρι­βάλ­λουν πα­ρά­κτιους κόλ­πους από τη μία πλευ­ρά, με πυκνά ορει­νά δάση από την άλλη. Ακο­λου­θή­στε τους και μπο­ρεί να κα­τα­λή­ξε­τε σε μια υπό­γεια λίμνη ή ένα βε­νε­τσιά­νι­κο κά­στρο, αλλά τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές θα βρε­θεί­τε σε ένα όμορ­φο ψα­ρο­χώ­ρι όπου τρα­πέ­ζια τα­βέρ­νας είναι στρω­μέ­να δίπλα στην άμμο και σπι­τι­κά πιάτα σερ­βί­ρο­νται με αγάπη».

Για το Κα­στε­λό­ρι­ζο των 500 κα­τοί­κων, το πε­ριο­δι­κό ση­μειώ­νει:

«Μια πλη­θώ­ρα γνω­στών ονο­μά­των το έχουν κάνει το ελ­λη­νι­κό νησί που προ­τι­μούν όλα αυτά τα χρό­νια. Αν και δεν είναι ένα μέρος με πολ­λούς διά­ση­μους όπως η Μύ­κο­νος, αυτό το μικρό νησί (λι­γό­τε­ρο από 5 τε­τρα­γω­νι­κά μίλια) ξε­περ­νά το μέ­γε­θός του όσον αφορά τους επι­σκέ­πτες».

Στην Κω με τους άφθο­νους αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους

Για την Κω, το πε­ριο­δι­κό λέει ότι είναι για «απαι­τη­τι­κού επι­σκέ­πτες». Δη­λα­δή αυ­τούς που θέ­λουν να εξε­ρευ­νή­σουν «τους αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους του νη­σιού, για πα­ρά­δειγ­μα, και αυτοί είναι εδώ σε αφθο­νία. Λίγα βή­μα­τα από το λι­μά­νι της πα­λιάς πόλης της Κω θα συ­να­ντή­σε­τε τον βωμό του Διο­νύ­σου, το Ρω­μαϊ­κό Ωδείο, την Casa Romana και το Δέ­ντρο του Ιπ­πο­κρά­τη, κάτω από το οποίο λέ­γε­ται ότι δί­δα­σκε τους μα­θη­τές του ο Ιπ­πο­κρά­της, ο αρ­χαί­ος Έλ­λη­νας για­τρός που γεν­νή­θη­κε στο νησί. Λίγο πιο μέσα στην εν­δο­χώ­ρα, υπάρ­χει το Ασκλη­πιείο της Κω του 4ου αιώνα π.Χ., όπου ίδρυ­σε την ια­τρι­κή του σχολή».

Όσο για τη Λέρο με το «τα­ρα­χώ­δες πα­ρελ­θόν», ση­μειώ­νει ότι είναι «το πιο χα­λα­ρό από όλα τα ελ­λη­νι­κά νησιά».

«Το πα­ρελ­θόν του έχει αφή­σει το στίγ­μα του και το όραμα του Μου­σο­λί­νι για μια “πόλη-πρό­τυ­πο” έχει αφή­σει ένα μείγ­μα κτι­ρί­ων Art-Deco-Μο­ντερ­νι­σμού-Μπά­ου­χα­ους στην πόλη Λακκί, που μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με ένα ξε­θω­ρια­σμέ­νο Μαϊ­ά­μι παρά με ένα με­σο­γεια­κό νησί. Πέρα από την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή, η Λέρος έχει αφή­σει πίσω της το πα­ρελ­θόν της, με τον του­ρι­σμό να αρ­χί­ζει να εμ­φα­νί­ζε­ται μόνο τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες».

Μύ­κο­νος και Σα­ντο­ρί­νη

Τα δύο πολύ δη­μο­φι­λή νησιά υπάρ­χουν φυ­σι­κά στη λίστα.

Για την ηφαι­στειο­γε­νή Σα­ντο­ρί­νη, γρά­φει:

«Μπο­ρεί να πι­στεύ­ε­τε ότι η Σα­ντο­ρί­νη είναι υπερ­βο­λι­κά δη­μο­φι­λής, αλλά θα έχετε μόνο εν μέρει δίκιο. Ναι, έχει πολύ κόσμο σε ορι­σμέ­να ση­μεία σε συ­γκε­κρι­μέ­νες ώρες. Ναι, υπάρ­χει μια εκ­θε­τι­κή αύ­ξη­ση των τιμών σε σύ­γκρι­ση με ορι­σμέ­νους από τους κυ­κλα­δί­τες γεί­το­νές της. Και όχι, οι πα­ρα­λί­ες δεν είναι οι ομορ­φό­τε­ρες που θα βρεί­τε στην Ελ­λά­δα. Αλλά αυτή η θέα, αχ, αυτή η θέα… Όλα τα κλισέ για την Καλ­ντέ­ρα είναι αλή­θεια. Εμ­βλη­μα­τι­κή, ρο­μα­ντι­κή, ιστο­ρι­κή… αυτή είναι, πολύ απλά, μια από τις κα­λύ­τε­ρες ει­κό­νες στον κόσμο και θα σας κόψει την ανάσα. Θα έλεγα με σθε­να­ρό τρόπο ότι πρέ­πει να τη δείτε του­λά­χι­στον μία φορά στη ζωή σας, αλλά είμαι πρό­θυ­μος να στοι­χη­μα­τί­σω ότι θα επι­στρέ­ψε­τε για πε­ρισ­σό­τε­ρες».

Όσο για τη Μύ­κο­νο, επι­ση­μαί­νει ότι η πόλη της «είναι το ιδα­νι­κό μέρος για ποτό, φα­γη­τό και χορό μέχρι τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες δίπλα στους πλού­σιους και διά­ση­μους, και είναι πολύ καλή σε αυτό που κάνει. Με­ρι­κά από τα αγα­πη­μέ­να μου μέρη μα­κριά από τις μάζες στο νησί πε­ρι­λαμ­βά­νουν την πιο ήσυχη βό­ρεια ακτή, όπου τα­βέρ­νες με τα πόδια στην άμμο είναι διά­σπαρ­τες σε ήσυ­χους κόλ­πους. Η Μερ­χιά, ο Φωκός και ο Άγιος Σώ­στης είναι από τις πιο απο­μο­νω­μέ­νες».

Κύ­θνος και Τήνος

Αλλά και για την Τήνο, έχει πολύ καλά λόγια:

«Η Τήνος είναι ένα από εκεί­να τα μέρη που σε κά­νουν να νιώ­θεις λίγο αυ­τά­ρε­σκος και πολύ ενη­με­ρω­μέ­νος. Δια­κο­σμη­μέ­νοι πυρ­γί­σκοι σε σχήμα πε­ρι­στε­ριώ­να σκορ­πί­ζουν τα άγρια ​​τοπία, διά­σπαρ­τα από μικρά πα­ρεκ­κλή­σια και πολλά χωριά – υπάρ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρα από 50 από αυτά στην Τήνο, το κα­θέ­να δια­φο­ρε­τι­κό από το άλλο. Η κο­ρυ­φή του λόφου Βώλαξ είναι ένα προ­σω­πι­κό αγα­πη­μέ­νο και ένα από τα πιο μο­να­δι­κά στην Ελ­λά­δα: το γύρω ορο­πέ­διο είναι διά­σπαρ­το με με­γά­λους γρα­νι­τέ­νιους ογκό­λι­θους που επι­δει­κνύ­ουν μια σχε­δόν σε­λη­νια­κή αί­σθη­ση, και το ίδιο το χωριό φι­λο­ξε­νεί μόνο πε­ρί­που 50 κα­τοί­κους, με ισχυ­ρή κλη­ρο­νο­μιά στην κα­λα­θο­πλε­κτι­κή».

Όσο για την Κύθνο, επι­ση­μαί­νει ότι είναι το ιδα­νι­κό μέρος «αν ψά­χνε­τε ένα μέρος για να χα­λα­ρώ­σε­τε και να απο­λαύ­σε­τε λίγη κα­λο­και­ρι­νή μο­να­ξιά, το βρή­κα­τε».

Για τους συ­ντά­κτες του πε­ριο­δι­κού, η Λέ­σβος είναι «μπα­λα­ντέρ». Ση­μειώ­νουν ότι «συχνά πα­ρα­βλέ­πε­ται», αλλά αν πε­ρά­σει κα­νείς «με­ρι­κές εβδο­μά­δες στη Λέσβο, σύ­ντο­μα θα κα­τα­λά­βει γιατί είναι η ιδα­νι­κή επι­λο­γή».

Στην Ύδρα των καλ­λι­τε­χνών…

Μάλ­λον εν­θυ­μού­με­νο τα χρό­νια του Λέ­ο­ναρντ Κοέν, το πε­ριο­δι­κό γρά­φει για την Ύδρα:

«Γε­μί­ζει με κομ­ψούς Έλ­λη­νες τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα και τα τε­λευ­ταία χρό­νια φαί­νε­ται να έχει επα­νέλ­θει στην προ­τί­μη­ση και των καλ­λι­τε­χνών και των φίλων της μόδας από όλο τον κόσμο».

Όσο για τη με­γα­λό­νη­σο Κρήτη, ση­μειώ­νει:

«Το με­γα­λύ­τε­ρο από όλα τα ελ­λη­νι­κά νησιά, με έκτα­ση πάνω από 3.000 τε­τρα­γω­νι­κά μίλια. Θα βρεί­τε πολ­λές τέ­λειες πα­ρα­λί­ες αλλά και αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους, όμορ­φες πα­λιές πό­λεις, άγρια φα­ράγ­για, βε­νε­τσιά­νι­κη αρ­χι­τε­κτο­νι­κή και πολλά αξιο­θέ­α­τα φι­λι­κά προς τα παι­διά. Είναι επί­σης ένα από τα κα­λύ­τε­ρα νησιά για φα­γη­τό, με εύ­φο­ρες πε­διά­δες και ήλιο όλο το χρόνο που πα­ρέ­χει τις ιδα­νι­κές συν­θή­κες για το­πι­κή γε­ωρ­γία και κη­που­ρι­κή».

Και φέρ­νει ως πα­ρά­δειγ­μα «τα άγρια χόρτα που καλ­λιερ­γού­νται στις πλα­γιές των βου­νών, τα πορ­το­κά­λια και τα λε­μό­νια που καλ­λιερ­γού­νται στα πε­δι­νά του βο­ρειο­δυ­τι­κού τμή­μα­τος και τις ελιές και το ελαιό­λα­δο που πα­ρά­γο­νται από άκρη σε άκρη».

• Με στοι­χεία από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: ot.gr