Η κηδεία του τέως Βασιλέως Κωνσταντίνου – Η ατυχής απόφασις

Ο Κων­στα­ντί­νος ο Β΄ απέ­θα­νε. Είναι αναμ­φί­βο­λο, ότι ο με­τα­στάς υπήρ­ξεν Βα­σι­λεύς των Ελ­λή­νων, συ­νε­χί­ζο­ντας κατά δια­δο­χήν της οι­κο­γε­νεί­ας του και κατά το τότε ισχύ­ον Σύ­νταγ­μα, να ασκεί τα κα­θή­κο­ντα του ρυθ­μι­στού του πο­λι­τεύ­μα­τος από τα οποία απέρ­ρε­αν πλεί­στες όσες επί μέ­ρους αρ­μο­διό­τη­τες. Η πε­ρί­ο­δος της βα­σι­λεί­ας του θα κρι­θεί από την αδέ­κα­στο ιστο­ρία και όχι βε­βαί­ως από την δη­μο­σιο­γρα­φι­κή φλυα­ρία , από κομ­μα­τι­κά στε­λέ­χη και ανεύ­θυ­νες πε­ζο­δρο­μια­κές από­ψεις.

Η απώ­λεια του θρό­νου του Κων­στα­ντί­νου δεν ση­μαί­νει και δια­γρα­φήν των προ­γε­νε­στέ­ρων αξιω­μά­των του και ως εκ τού­του η πα­ντοιο­τρό­πως εκ­δη­λω­θεί­σα­συ­γκί­νη­σις του Ελ­λη­νι­κού Λαού δια τον θά­να­τό του, ήτο μετά βε­βαιό­τη­τος ανα­με­νο­μέ­νη.

Η αν­θρώ­πι­νος αλλά και η πο­λι­τι­κή διά­στα­σις του θα­νά­του του τέως Βα­σι­λέ­ως των Ελ­λή­νων και η ταφή του, μοι­ραί­ον ήτο να απο­τε­λέ­σει ένα πα­γκό­σμιο γε­γο­νός με πολ­λά­ςπα­ρα­μέ­τρους, τόσον εις τον Ελ­λα­δι­κό χώρο όσον και εις το εξω­τε­ρι­κόν και θα έπρε­πε μετά σο­βα­ρό­τη­τος να λη­φθεί υπ’ όψιν από τους διοι­κού­ντας τον τόπον, οι οποί­οι είχαν υπο­χρέ­ω­ση να λά­βουν τις απα­ραί­τη­τες απο­φά­σεις.

Ατυ­χώς, το όλον θέμα εχει­ρί­σθη­σαν πλη­βεί­οι του πνεύ­μα­τος, ημι­μα­θείς ή και αμα­θείς των ιστο­ρι­κών γε­γο­νό­των και βε­βαί­ως ατά­λα­ντοι πο­λι­τι­κοί οι οποί­οι με την απα­ρά­δε­κτον υπο­βάθ­μι­σιν του θέ­μα­τος δεν αντε­λή­φθη­σαν το πόσον ζη­μί­ω­σαν και εν­δε­χο­μέ­νως πόσον θα ζη­μιώ­σουν εις το μέλ­λον την Πα­τρί­δα μας, με την μι­κρό­ψυ­χη από­φα­σίν των να ταφεί ο τέως Βα­σι­λεύς, ως απλούς ιδιώ­της.

Η από­φα­σις της υπο­βαθ­μί­σε­ως των επι­βε­βλη­μέ­νων τιμών προς τον τέως Βα­σι­λέα τας οποί­ας οι αρ­μό­διοι του ηρ­νή­θη­σαν με δια­φό­ρους ανο­ή­τους αι­τιο­λο­γί­ας, υπο­βί­βα­σε αι­σθη­τώς εις την διε­θνή και ιδιαι­τέ­ρως εις την ευ­ρω­παϊ­κή κοινή γνώμη την πα­τρί­δα μας, ως πο­λι­τι­σμέ­νον Κρά­τος και κα­τα­φα­νώς δυ­ση­ρέ­στη­σε εκ των πραγ­μά­των την οι­κο­γέ­νειαν του τέως Βα­σι­λέ­ως και τους δια­κε­κρι­μέ­νους συγ­γε­νείς του, αρ­κε­τοί εκ των οποί­ων είναι ει­σέ­τι αρ­χη­γοί ευ­ρω­παϊ­κών κρα­τών.

Προ­σω­πι­κώς, με την ιδιό­τη­τα του Έλ­λη­νος πο­λί­τη, θεωρώ υπο­χρέ­ω­σίν μου να συλ­λυ­πη­θώ δη­μο­σί­ως την οι­κο­γέ­νεια του τέως Βα­σι­λέ­ως και να ευ­χη­θώ ο Θεός να ανα­παύ­σει την ψυχήν του με­τα­στά­ντος.

Ιω­άν­νης Χα­ρί­τος

Δι­κη­γό­ρος