Δ. Αβραμόπουλος: Αποχαιρετούμε  τον Βαγγέλη  Χατζηγιαννάκη με τιμή, σεβασμό και αγάπη

Με αφορ­μή την επι­μνη­μό­συ­νη δέηση για τον Βαγ­γέ­λη Χα­τζη­γιαν­νά­κη ο κ. Δη­μή­τρης Αβρα­μό­που­λος δή­λω­σε τα εξής:

“Απο­χαι­ρε­τού­με  τον Βαγ­γέ­λη  Χα­τζη­γιαν­νά­κη με τιμή, σε­βα­σμό και αγάπη.Το Κα­στελ­λό­ρι­ζο ήταν η ψυχή του.

Εκεί γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε, στη δε­κα­ε­τία του 1930, σε έναν τόπο που δο­κι­μά­στη­κε σκλη­ρά από την Ιστο­ρία. Τα παι­δι­κά του χρό­νια ση­μα­δεύ­τη­καν από τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, την προ­σφυ­γιά στην Πα­λαι­στί­νη μαζί με την οι­κο­γέ­νειά του και τους Κα­στελ­λο­ρι­ζιούς, αλλά και από την τρα­γω­δία της επι­στρο­φής, όταν το πλοίο “Empire Patrol” βυ­θί­στη­κε, στε­ρώ­ντας τη ζωή σε πολ­λούς συ­μπα­τριώ­τες του.

Όταν επέ­στρε­ψαν στο νησί, αντί­κρι­σαν ένα Κα­στελ­λό­ρι­ζο κα­τε­στραμ­μέ­νο. Ο πα­τέ­ρας του, Ιω­άν­νης Β. Χα­τζη­γιαν­νά­κης, επί­σης ια­τρός και πα­ρα­ση­μο­φο­ρη­μέ­νος για την αν­δρεία του στον πό­λε­μο, πήρε τότε τη δύ­σκο­λη αλλά γεν­ναία από­φα­ση να εγκα­τα­στα­θούν στη Ρόδο, ανα­ζη­τώ­ντας μια νέα αρχή.

Ο Βαγ­γε­λης μαζί με τα αδέλ­φια του, ολο­κλή­ρω­σε τις σπου­δές του και κα­τά­φε­ρε να ει­σα­χθεί στην Ια­τρι­κή Σχολή Αθη­νών. Από νωρίς έγινε φα­νε­ρό ότι για εκεί­νον η Ια­τρι­κή δεν ήταν απλώς ένα επάγ­γελ­μα, αλλά λει­τούρ­γη­μα. Με υπο­τρο­φία συ­νέ­χι­σε τις σπου­δές του στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Cambridge, ανοί­γο­ντας έναν δρόμο που τον οδή­γη­σε στην πρω­το­πο­ρία της επι­στή­μης.

Υπήρ­ξε πρω­τερ­γά­της και θε­με­λιω­τής των με­τα­μο­σχεύ­σε­ων στην Ελ­λά­δα. Σε μια εποχή δύ­σκο­λη, με πε­ριο­ρι­σμέ­να μέσα και πολ­λές προ­κα­τα­λή­ψεις, αγω­νί­στη­κε με επι­μο­νή και πίστη για να δώσει ελ­πί­δα εκεί όπου μέχρι τότε υπήρ­χε μόνο αδιέ­ξο­δο. Χάρη στο έργο του, χι­λιά­δες άν­θρω­ποι κέρ­δι­σαν τη ζωή και οι­κο­γέ­νειες γλί­τω­σαν τον πόνο της απώ­λειας.

Μαζί με τη σύ­ζυ­γό του, ερ­γά­στη­καν επί δε­κα­ε­τί­ες για να εδραιώ­σουν τις με­τα­μο­σχεύ­σεις όχι μόνο ια­τρι­κά, αλλά και θε­σμι­κά, διοι­κη­τι­κά και νο­μι­κά. Δη­μιούρ­γη­σαν μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη γνώ­σης και ήθους, την οποία με­τέ­δω­σε απλό­χε­ρα στους μα­θη­τές και τους συ­να­δέλ­φους του για πε­ρισ­σό­τε­ρα από εξή­ντα χρό­νια.

Για μένα, όμως, ο Ευάγ­γε­λος Χα­τζη­γιαν­νά­κης ήταν κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ένας σπου­δαί­ος επι­στή­μο­νας.

Ήταν αγα­πη­μέ­νος φίλος.Ένας άν­θρω­πος σε­μνός, κα­θα­ρός στον λόγο και στις πρά­ξεις, βαθιά δε­μέ­νος με την πα­τρί­δα και τον τόπο του. Με­γά­λος πα­τριώ­της, χωρίς με­γά­λες κου­βέ­ντες, χωρίς επί­δει­ξη.

Η εί­δη­ση της απώ­λειάς του με αιφ­νι­δί­α­σε και με γέ­μι­σε με βαθιά λύπη.Η απου­σία του αφή­νει ένα κενό, αλλά το πα­ρά­δειγ­μά του θα συ­νε­χί­σει να φω­τί­ζει όσους τον γνώ­ρι­σαν και όσους ωφε­λή­θη­καν από το έργο και την αν­θρω­πιά του.

Θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στην αγα­πη­μέ­νη του σύ­ζυ­γο και στα παι­διά του.

Τον απο­χαι­ρε­τού­με με ευ­γνω­μο­σύ­νη, με τιμή, σε­βα­σμό και αγάπη.”