Ν. Γερονικόλας για τον θάνατο του Ευάγγελου Χατζηγιαννάκη: Για το Καστελλόριζο υπήρξε σημείο υπερηφάνειας και για την ιατρική, θεμελιωτής

Συ­γκι­νεί το κεί­με­νο που ανάρ­τη­σε στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης ο επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης «Αρχή Ορ­γά­νω­σης για το  Νησί μας» κ. Νίκος Γε­ρο­νι­κό­λας για την απώ­λεια του ια­τρού Ευάγ­γε­λου Χα­τζη­γιαν­νά­κη που τόσα έχει προ­σφέ­ρει στην ια­τρι­κή και όχι μόνο.

«Με τα χέρια του χά­ρι­σε ζωή. Με το βλέμ­μα του ενέ­πνευ­σε πίστη. Με την αφο­σί­ω­σή του ύψωσε την ια­τρι­κή σε πράξη βα­θιάς αν­θρω­πιάς.Ήταν από τους πρώ­τους που πί­στε­ψαν ότι οι με­τα­μο­σχεύ­σεις στην Ελ­λά­δα δεν είναι όνει­ρο, αλλά χρέος.Ορ­γά­νω­σε, εκ­παί­δευ­σε, πρω­το­στά­τη­σε. Δη­μιούρ­γη­σε σχολή, και κάθε για­τρός που πέ­ρα­σε από τα χει­ρουρ­γεία του κου­βα­λά ένα κομ­μά­τι της ψυχής του.

Για το Κα­στελ­λό­ρι­ζο υπήρ­ξε ση­μείο υπε­ρη­φά­νειας. Για την ια­τρι­κή, θε­με­λιω­τής. Για όσους τον γνώ­ρι­σαν, ένας άν­θρω­πος ευθύς, γεν­ναιό­δω­ρος, ου­σια­στι­κός», τό­νι­σε ο κ. Γε­ρο­νι­κό­λας απο­χαι­ρε­τώ­ντας τον θείο του τον εξαί­ρε­το και λα­μπρό επι­στή­μο­να όλης της χώρας.

Η ανάρ­τη­ση του κ. Γε­ρο­νι­κό­λα:

Από το μικρό Κα­στελ­λό­ρι­ζο ως τις με­γά­λες χει­ρουρ­γι­κές αί­θου­σες της Αθή­νας, ο Ευάγ­γε­λος Χα­τζη­γιαν­νά­κης βά­δι­σε με το φως του νη­σιού του μέσα του.

Με τα χέρια του χά­ρι­σε ζωή. Με το βλέμ­μα του ενέ­πνευ­σε πίστη. Με την αφο­σί­ω­σή του ύψωσε την ια­τρι­κή σε πράξη βα­θιάς αν­θρω­πιάς.

Ήταν από τους πρώ­τους που πί­στε­ψαν ότι οι με­τα­μο­σχεύ­σεις στην Ελ­λά­δα δεν είναι όνει­ρο, αλλά χρέος.

Ορ­γά­νω­σε, εκ­παί­δευ­σε, πρω­το­στά­τη­σε. Δη­μιούρ­γη­σε σχολή, και κάθε για­τρός που πέ­ρα­σε από τα χει­ρουρ­γεία του κου­βα­λά ένα κομ­μά­τι της ψυχής του.

Για το Κα­στελ­λό­ρι­ζο υπήρ­ξε ση­μείο υπε­ρη­φά­νειας. Για την ια­τρι­κή, θε­με­λιω­τής. Για όσους τον γνώ­ρι­σαν, ένας άν­θρω­πος ευθύς, γεν­ναιό­δω­ρος, ου­σια­στι­κός.

Έφυγε ήσυχα, όπως ζούσε. Με αξιο­πρέ­πεια, πίστη και αγάπη για τον άν­θρω­πο.

Η πα­ρα­κα­τα­θή­κη του θα μεί­νει ζω­ντα­νή στα νο­σο­κο­μεία, στους μα­θη­τές του, στις ζωές που έσωσε και στη μνήμη ενός νη­σιού που γεννά ψυχές με­γά­λες.

Και για εμάς, την οι­κο­γέ­νειά του, δεν θα είναι ποτέ απλώς μια σπου­δαία μορφή της ια­τρι­κής.

Ήταν ο θείος μας, ο άν­θρω­πος που με τη σιωπή του έδει­χνε κα­τα­νό­η­ση, με ένα βλέμ­μα με­τέ­δι­δε στορ­γή, και με την απλό­τη­τά του μάς υπεν­θύ­μι­ζε ότι η αλη­θι­νή αξία δεν κάνει θό­ρυ­βο.

Θα τον θυ­μό­μα­στε πάντα με αγάπη, ευ­γνω­μο­σύ­νη και πε­ρη­φά­νια για όσα πρό­σφε­ρε στους άλ­λους, και για όσα μας δί­δα­ξε χωρίς ποτέ να χρεια­στεί να τα πει.

Αντίο, θείε μου αγα­πη­μέ­νε.

Το φως του Κα­στελ­λό­ρι­ζου θα σε συ­νο­δεύ­ει για πάντα.

Ο ανι­ψιός σου,