Απορρίφθηκε αγωγή της Τράπεζας Πειραιώς κατά ροδίτικης ξενοδοχειακής επιχείρησης

Με απόφαση που εξέδωσε χθες το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησε η «Τράπεζα Πει­ραιώς» κατά ενός κατοί­κου Ρόδου και της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας της οποίας τυγ­χά­νει μέτοχος, για ακύρωση δικαιο­πρα­ξίας λόγω κατα­δο­λί­ευ­σης.

Σύμφωνα με την αγωγή, ο πρώτος ενα­γό­με­νος δια­τη­ρούσε και δια­τη­ρεί ληξι­πρό­θε­σμη οφειλή προς την τράπεζα από σύμβαση Χορή­γη­σης Πίστω­σης δι ΄ανοι­χτού αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού για την οποία συμ­βλή­θηκε ως εγγυ­η­τής, ύψους 3.540.431,38 ευρώ πλέον νομίμων τόκων υπε­ρη­με­ρίας και εξόδων.

Για μέρος της απαί­τη­σης αυτής η Τράπεζα, όπως εκθέτει στην αγωγή της προ­χώ­ρησε στην έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής από το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την οποία υπο­χρε­ώ­θηκε η πιστού­χος και οι εγγυ­η­τές, μεταξύ των οποίων και o πρώτoς των ενα­γο­μέ­νων, να τους κατα­βά­λουν αλλη­λέγ­γυα και εις ολό­κλη­ρον ο καθένας το ποσό των 1.500.000 ευρώ εντόκως με τον νόμιμο τόκο υπε­ρη­με­ρίας.

Η ενά­γουσα Τράπεζα δια­τεί­νε­ται ότι ο πρώτος ενα­γό­με­νος από κλη­ρο­νο­μιά απέ­κτησε το 1/3 ποσοστό εξ αδιαι­ρέ­του κατά πλήρη κυριό­τητα νομή και κατοχή ενός ισό­γειου δια­με­ρί­σμα­τος, ενός δια­με­ρί­σμα­τος Α ορόφου κι ενός ακόμη ακι­νή­του τα οποία μετα­βί­βασε λόγω πωλή­σεως στην δεύτερη των ενα­γο­μέ­νων, έναντι συνο­λι­κού τιμή­μα­τος κατά την δήλωσή τους 162.966,51 ευρώ.

Η Τράπεζα ισχυ­ρί­ζε­ται μάλιστα πως η αξία τους κατά τον αντι­κει­με­νικό προσ­διο­ρι­σμό ανερ­χό­ταν στο ποσό των 321.976,87 ευρώ ενώ η εμπο­ρική τους αξία κατά το χρόνο της πώλησης του­λά­χι­στον στο ποσό των 350.000 ευρώ.

Επι­πλέον, η Τράπεζα ισχυ­ρί­ζε­ται πως η παρα­πάνω πώληση, απο­τε­λεί απαλ­λο­τρί­ωση της περιου­σίας του πρώτου των ενα­γο­μέ­νων καθόσον έγινε από αυτόν δολίως και με μονα­δικό σκοπό να τη βλάψει, δηλαδή να απο­φύ­γει την πληρωμή του χρέους του προς αυτή ως εγγυ­η­τής και να ματαιώ­σει την ικα­νο­ποί­ηση της απαί­τη­σής της, αφού γνώριζε κατά τον χρόνο της ως άνω απαλ­λο­τρί­ω­σης αφενός την οφειλή της πιστού­χου προς την τράπεζα, το μεγάλο ύψος των υπό­λοι­πων οφειλών της πιστού­χου σε τρίτους και την αφε­ρεγ­γυό­τητα της πιστού­χου, αφε­τέ­ρου το γεγονός ότι με την πώληση αυτή θα περιερ­χό­ταν σε τέτοια κατά­σταση ώστε να καθί­στα­ται αδύνατη η πλήρης ικα­νο­ποί­ηση της απαί­τη­σής της, δεδο­μέ­νου μάλιστα ότι τα υπό­λοιπα περιου­σιακά στοι­χεία του, της πιστού­χου και των λοιπών εγγυ­η­τών δεν αρκού­σαν για την ικα­νο­ποί­ηση της απαί­τη­σής της.

Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της Τρά­πε­ζας και η δεύτερη των ενα­γο­μέ­νων, όντας «οικο­γε­νειακή» ανώνυμη εται­ρεία το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της οποίας, κατά τον χρόνο της επί­δι­κης δικαιο­πρα­ξίας, απο­τε­λού­σαν συγ­γε­νικά πρόσωπα του πρώτου των ενα­γο­μέ­νων και ως εκ τούτου, γνώ­ρι­ζαν απόλυτα κατά το χρόνο της πώλησης και λόγω της στενής συγ­γε­νι­κής σχέσης που τους συνδέει και λόγω των ειδικών συν­θη­κών κάτω από τις οποίες έγινε η πώληση, ότι ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων είναι κατά­χρεος και ότι η εσπευ­σμένη αυτή μετα­βί­βαση έγινε προς βλάβη της προ­κει­μέ­νου να μην ικα­νο­ποι­η­θεί η απαί­τησή της γνω­ρί­ζο­ντας δηλαδή έτσι ότι συμ­με­τείχε σε δόλια δικαιο­πρα­ξία.

Για τους ανωτέρω λόγους η ενά­γουσα αιτεί­ται τη διάρ­ρηξη του συμ­βο­λαίου πώλησης ανα­φο­ρικά με το ποσοστό κυριό­τη­τος του πρώτου των ενα­γο­μέ­νων ήτοι 1/3 εξ αδιαι­ρέ­του επί των ορι­ζο­ντίων ιδιο­κτη­σιών προ­κει­μέ­νου να επα­νέλ­θουν στην αρχική τους κατά­σταση για να ικα­νο­ποι­ή­σει την απαί­τησή της.

Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τους ισχυ­ρι­σμούς κρί­νο­ντας ότι δεν υπήρξε κατα­δο­λί­ευση από πλευράς των ενα­γο­μέ­νων.