DW: Ελλάδα – Hλικιωμένοι στην ουρά για το συσσίτιο

Η φτώ­χεια στην τρίτη ηλι­κία δεν είναι σπά­νιο φαι­νό­με­νο στην Ελ­λά­δα. Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση κι έπει­τα ο κο­ρω­νο­ϊ­ός επι­δεί­νω­σαν την κα­τά­στα­ση. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν κα­τα­γρά­φε­ται πάντα στα στα­τι­στι­κά.

Στην πα­ρά­πλευ­ρη εί­σο­δο της εκ­κλη­σί­ας του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου στη Νε­ά­πο­λη Θεσ­σα­λο­νί­κης, πε­ρι­μέ­νουν πολ­λοί άν­θρω­ποι στην ουρά, κρα­τώ­ντας σα­κού­λες, τάπερ, κα­ρο­τσά­κια. Στην πόρτα γυ­ναί­κες μοι­ρά­ζουν ψωμί και κι ένα μικρό γλυκό. Τα τάπερ έχουν φακές. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι που έρ­χο­νται εδώ για ένα πιάτο φα­γη­τό είναι άνω των 60. Η φτώ­χεια στην τρίτη ηλι­κία είναι μεί­ζον πρό­βλη­μα, ιδιαί­τε­ρα στις με­γά­λες πό­λεις. Το πρό­βλη­μα επι­δει­νώ­θη­κε ιδιαί­τε­ρα τα χρό­νια της κρί­σης, ανα­φέ­ρει ο Ελευ­θέ­ριος Κου­τσαυ­τά­κης, εφη­μέ­ριος στον Ιερό Ναό Αγίου Γε­ωρ­γί­ου. «Παλιά έρ­χο­νταν εδώ 50 με 60 άν­θρω­ποι. Σή­με­ρα 200 με 220».

Η εκ­κλη­σία έχει κα­θη­με­ρι­νά ανοι­χτές τις πόρ­τες της για όσους έχουν ανά­γκη. Στην κου­ζί­να το φα­γη­τό ετοι­μά­ζουν εθε­λο­ντές. «Το κάνω εδώ και 35 χρό­νια» λέει μια κυρία ενώ κα­θα­ρί­ζει την κου­ζί­να. Μια άλλη εθε­λό­ντρια ετοι­μά­ζει το φα­γη­τό της επό­με­νης μέρας: «Για εμάς προ­έ­χει η αγάπη για τους αν­θρώ­πους. Όλοι εδώ δια­κο­νού­με για να προ­σφέ­ρου­με στον συ­νάν­θρω­πο ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπο­ρού­με».

Eλλάδα: Η φτώ­χεια απει­λεί την τρίτη ηλι­κία

Για τον πα­τέ­ρα Ελευ­θέ­ριο Κου­τσαυ­τά­κη τα συσ­σί­τια δεν είναι απλώς μια εθε­λο­ντι­κή προ­σφο­ρά μετά την θεία λει­τουρ­γία. Είναι η ουσία του πνευ­μα­τι­κού έργου, η πραγ­μα­τι­κή χείρα βοη­θεί­ας προς τον άλλο. «Δεν έχου­με face control, ποιοι θα μπουν και ποιοι όχι. Μπαί­νουν όλοι. Όλοι νιώ­θουν ίσοι στον χώρο της εκ­κλη­σί­ας. Αυτό προ­σπα­θού­με να πε­ρά­σου­με στον κόσμο». Τα τε­λευ­ταία χρό­νια ολο­έ­να πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι κα­τα­φεύ­γουν στην ενο­ρία του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου στη Νε­ά­πο­λη για στή­ρι­ξη. Ιδίως γη­ραιό­τε­ροι.

«Στην κρίση, με τη σύ­ντα­ξη που έπαιρ­ναν βοη­θού­σαν και τα παι­διά τους που ήταν άνερ­γα. Γι αυτό τα ει­σο­δή­μα­τά τους έπε­σαν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο και έχουν ανά­γκη από βο­ή­θεια» ανα­φέ­ρει ο εφη­μέ­ριος. Πλέον πολ­λοί δεν έχουν καν χρή­μα­τα για να πλη­ρώ­σουν το ρεύμα, τη θέρ­μαν­ση ή να εξα­σφα­λί­σουν ένα ζεστό γεύμα. Ο εφη­μέ­ριος Ελευ­θέ­ριος Κου­τσαυ­τά­κης ση­μειώ­νει ότι το πρό­βλη­μα εμ­φα­νί­ζε­ται εντο­νό­τε­ρο στις πό­λεις, όπου η οι­κο­γε­νεια­κή συ­νο­χή δεν είναι τόσο συ­μπα­γής όσο στα χωριά. «Πα­ρα­τη­ρού­με ότι αυτοί οι άν­θρω­ποι νιώ­θουν απο­κομ­μέ­νοι από την κοι­νω­νία. Γι αυτό προ­σπα­θού­με να τους δεί­ξου­με αγάπη κι ότι είναι μέλη αυτής της κοι­νω­νί­ας. Όταν μοι­ρά­ζε­σαι το πρό­βλη­μά σου μι­κραί­νει», λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Η φτώ­χεια δεν θε­μα­το­ποιεί­ται από τα ΜΜΕ

Η εκλ­λη­σία του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου Νε­ά­πο­λης

Tην πε­ρί­ο­δο της κρί­σης χρέ­ους και των προ­γραμ­μά­των λι­τό­τη­τας το θέμα της κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας βγήκε στο προ­σκή­νιο. Η φτώ­χεια κρέ­με­ται ως δα­μό­κλειος σπάθη πάνω από την Ελ­λά­δα. Σύμ­φω­να με τα τε­λευ­ταία στοι­χεία της ΕΛ­ΣΤΑΤ που δη­μο­σιεύ­θη­καν το 2019 -δη­λα­δή τη χρο­νιά πριν από την παν­δη­μία-το 28,9% των αν­θρώ­πων ηλι­κί­ας 18 έως 64 ετών απει­λού­νταν από τη φτώ­χεια. Kι αυτό μο­λο­νό­τι το μέσο ει­σό­δη­μα είχε αυ­ξη­θεί κατά 7% (σε σχέση με το προη­γού­με­νο έτος) στα 10.041 ευρώ. Συγ­χρό­νως όμως αυ­ξή­θη­κε και το χάσμα με­τα­ξύ πλου­σί­ων και φτω­χών.

Γε­γο­νός είναι επί­σης ότι το ζή­τη­μα της φτώ­χειας είναι ένα βα­θύ­τε­ρο πρό­βλη­μα, που αφορά ολο­έ­να πε­ρισ­σό­τε­ρες κοι­νω­νι­κές ομά­δες. Ωστό­σο δεν συ­ζη­τιέ­ται σχε­δόν κα­θό­λου στα ΜΜΕ. Η ανα­ζή­τη­ση στο google δίνει λίγες ανα­φο­ρές. Το ζή­τη­μα των συ­ντα­ξιού­χων που ζουν στα όρια της φτώ­χειας ή υπο­φέ­ρουν από φτώ­χεια δεν βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο. Το γε­γο­νός αυτό επι­κρί­νει ο Χρή­στος Τσι­ρώ­νης, κοι­νω­νιο­λό­γος και κα­θη­γη­τής στο Τμήμα Θε­ο­λο­γί­ας του ΑΠΘ. «Πολ­λοί άν­θρω­ποι που βρί­σκο­νται στην τρίτη ηλι­κία είτε δεν φαί­νο­νται στις στα­τι­στι­κές είτε δεν θέ­λουν οι ίδιοι να πα­ρου­σιά­ζο­νται εκεί», ανα­φέ­ρει.

Συχνά η φτώ­χεια επέρ­χε­ται στα­δια­κά πχ. με την απώ­λεια ενός συ­νοι­κια­κού κα­τα­στή­μα­τος λίγο πριν από τη σύ­ντα­ξη. Για τον Τσι­ρώ­νη η κα­τά­στα­ση είναι ανη­συ­χη­τι­κή: το κοι­νω­νι­κό κρά­τος διαρ­κώς συρ­ρι­κνώ­νε­ται και προ­βάλ­λε­ται το πρό­τυ­πο μιας κοι­νω­νί­ας των επι­δό­σε­ων. Ο ίδιος εκτι­μά ότι: «το πιο ση­μα­ντι­κό, πρώτο βήμα είναι να φτιά­ξου­με μια κουλ­τού­ρα συ­νερ­γειών μέσω του δήμου, της το­πι­κής κοι­νό­τη­τας, της δη­μο­τι­κής ενό­τη­τας, μιας ΜΚΟ, μιας ενο­ρί­ας ή εθε­λο­ντι­κής ομά­δας». Για τον Τσι­ρώ­νη αυτό που λεί­πει είναι η συ­νερ­γα­σία και όχι τόσο τα χρή­μα­τα.

Πηγή DW