Δύο κάτοικοι της Ρόδου απηλλάγησαν με βούλευμα από την κατηγορία της απάτης

Mε βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έπαυσε ορι­στικά η δίωξη σε βάρος δύο κατοί­κων της Ρόδου για την πράξη της απάτης κατ’ εξα­κο­λού­θηση με συνο­λικό όφελος και αντί­στοιχη ζημία άνω των 120.000 ευρώ.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Ενας κάτοι­κος Ρόδου κατα­μή­νυσε μια μεσί­τρια και έναν Κοσκι­νιάτη για την αξιό­ποινη πράξη της απάτης, καθώς η πρώτη μετα­βί­βασε προς τον δεύτερο την κυριό­τητα ενός ακι­νή­του στα Κοσκι­νού, το οποίο, όπως ισχυ­ρί­στηκε, το νεμόταν συνεχώς και αδια­λεί­πτως από το έτος 1976 αφού του το είχαν δωρίσει με άτυπη δωρεά η μητέρα του και η θεία του, οι οποίες ήταν εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μοι μαζί και με τους υπό­λοι­πους συγ­γε­νείς.

Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς του εγκα­λού­ντος, η πρώτη εγκα­λού­μενη παρέ­στησε ψευδώς στον δεύτερο ότι προέβη στη μετα­βί­βαση της κυριό­τη­τας του συγκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του χωρίς να δια­θέ­τει πλη­ρε­ξού­σιο έγγραφο από τους υπό­λοι­πους εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μους του αρχικού τιτλού­χου και ο δεύ­τε­ρος εγκα­λού­με­νος, αν και γνώριζε ότι το ακίνητο ανήκε στον εγκα­λού­ντα συνο­μο­λό­γησε τη μετα­βί­βαση του ακι­νή­του αυτού.

Από τη δικα­στική έρευνα προ­έ­κυ­ψαν τα εξής:

Αγρός έκτασης 810 τ.μ. στην περιοχή «Κοσκι­νού» ανήκε κατά πλήρη κυριό­τητα σε έναν κάτοικο Ρόδου, ο οποίος μετά το θάνατό του κατέ­λειπε μονα­δι­κούς κλη­ρο­νό­μους εξ αδια­θέ­του τους τρεις υιούς του. Το 1970 απε­βί­ωσε ο πρώτος υιός του αρχικού τιτλού­χου, και κατέ­λειπε μονα­δι­κούς κλη­ρο­νό­μους εξ αδια­θέ­του, τη σύζυγό του και τα δύο τέκνα του, τα οποία στη συνέ­χεια κλη­ρο­νό­μη­σαν εξ’ αδια­θέ­του και το μερίδιο της μετέ­πειτα απο­βιώ­σα­σας μητέρας τους.

Το 1976 απε­βί­ωσε και ο δεύ­τε­ρος υιός του αρχικού τιτλού­χου και κατέ­λειπε μονα­δι­κούς κλη­ρο­νό­μους τη σύζυγό του και τα πέντε τέκνα του τα οποία στη συνέ­χεια κλη­ρο­νό­μη­σαν εξ’ αδια­θέ­του και το μερίδιο της μετέ­πειτα απο­βιώ­σα­σας μητέρας τους.

Το 1976 επίσης απε­βί­ωσε και ο τρίτος υιός του αρχικού τιτλού­χου, και κατέ­λειπε μονα­δι­κούς κλη­ρο­νό­μους εξ αδια­θέ­του, τη σύζυγό του, και τα οκτώ τέκνα του. Εκ των ανωτέρω οκτώ τέκνων, το 1989 απε­βί­ωσε ο ένας και κατέ­λειπε μονα­δι­κούς εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μους τη σύζυγο και τα τρία τέκνα του.

Το 1989 απε­βί­ωσε και η μητέρα του εγκα­λού­ντος και κατέ­λειπε μονα­δι­κούς εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μους τα τέσσερα τέκνα της.

Στη συνέ­χεια δύο τέκνα του απο­βιώ­σα­ντος πρώτου υιού του αρχικού τιτλού­χου, με συμ­βο­λαιο­γρα­φικό πλη­ρε­ξού­σιο παρεί­χαν στην πρώτη κατη­γο­ρου­μένη μεσί­τρια γενική πλη­ρε­ξου­σιό­τητα να δια­χει­ρί­ζε­ται εν γένει την περιου­σία τους στην Ελλάδα και όλες τις νομικές τους υπο­θέ­σεις που πηγά­ζουν εξ αυτής.

Γενική πλη­ρε­ξου­σιό­τητα με συναφές περιε­χό­μενο παρεί­χαν στην πρώτη κατη­γο­ρου­μένη και τα πέντε τέκνα του απο­βιώ­σα­ντος δευ­τέ­ρου υιού του αρχικού τιτλού­χου.

Η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη ενερ­γώ­ντας στο πλαίσιο της χορη­γη­θεί­σας σε αυτή πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας από τους ανωτέρω εξ αδια­θέ­του συγκλη­ρο­νό­μους, έφερε σε επαφή τον δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο, μαζί τους, ο οποίος ενδια­φε­ρό­ταν να αγο­ρά­σει μέρος του επι­δί­κου ακι­νή­του και στη συνέ­χεια το έτος 2000 προέβη σε άτυπη αγορά του ποσο­στού 2/3 εξ’ αδιαι­ρέ­του επί του επί­δι­κου ακι­νή­του, το οποίο ανήκε κατά συγκυ­ριό­τητα στους ανωτέρω πωλητές, απο­πλη­ρώ­νο­ντας ταυ­τό­χρονα και το μεταξύ τους συμ­φω­νη­θέν τίμημα.

Από τα ανωτέρω συνά­γε­ται ότι η μεσί­τρια ουδέ­ποτε παρέ­στησε ψευδώς στον αγο­ρα­στή ότι ενερ­γούσε κατ’ εντολή των συγκλη­ρο­νό­μων του αρχικού τιτλού­χου του επι­δί­κου ακι­νή­του αφού διέθετε τα εκ του νόμου απαι­τού­μενα συμ­βο­λαιο­γρα­φικά πλη­ρε­ξού­σια από τους συγκυ­ρί­ους του ακι­νή­του, ο δε αγο­ρα­στής εξ’ αρχής γνώριζε το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς επί του επί­δι­κου ακι­νή­του και ότι οι πωλητές του είχαν ποσοστό 2/3 επί της κυριό­τη­τας του εν λόγω ακι­νή­του, αμφό­τε­ροι δε οι κατη­γο­ρού­με­νοι ουδέ­ποτε παρέ­στη­σαν ψευδή γεγο­νότα ως αληθινά προς τον εγκα­λού­ντα.