H ψευδαίσθηση της γραμμικής τιμολόγησης

«Κρίση είναι όταν θα πάει στα 5 ευρώ» είπε ο υπουρ­γός Και­ρί­δης τις προ­άλ­λες, όταν τον ενη­μέ­ρω­σαν στον αέρα ότι έφθα­σε 2,50 η βεν­ζί­νη στη Λήμνο. Κάτι σαν την φράση του Τραμπ δη­λα­δή πριν μια εβδο­μά­δα που κυ­νι­κά είπε «το πε­τρέ­λαιο είναι στα 85 -90 δο­λά­ρια και όχι στα 300»

Ακού­στε : οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες δεν μπο­ρούν να μην εκ­με­ταλ­λευ­τούν την εύ­κο­λη υπερ­κλι­μά­κω­ση του πλη­θω­ρι­σμού που «συ­νη­θί­ζει» ο μέσος άν­θρω­πος. Γιατί την συ­νη­θί­ζει;

Οχι γιατί αυ­ξά­νο­νται τα ει­σο­δη­μα­τι­κά του αλλά : αν βλέ­πεις 6 ευρώ την μπύρα σε ένα μα­γα­ζί, και την σα­λά­τα πχ 16 ευρώ, αι­σθά­νε­σαι ασυ­νεί­δη­τα ότι υπάρ­χει γραμ­μι­κή τι­μο­λό­γη­ση, άρα την εκλαμ­βά­νεις ως «δι­καιο­λο­γη­μέ­νη» ( και λες μέσα σου : πώς να βγει ο άν­θρω­ποι στο μα­γα­ζί με τόσα κόστη) Όταν στο ράφι βλέ­πεις την ελ­λη­νι­κή φέτα 14 ευρώ και το ιτα­λι­κό τυρί 24 ευρώ, ε τότε πεί­θε­σαι ότι είναι πα­γκό­σμιο το φαι­νό­με­νο και ει­σα­γό­με­νος ο πλη­θω­ρι­σμός.

Αφή­στε δε την πι­να­κί­δα τιμών στο πρα­τή­ριο : με 2,20 την βεν­ζί­νη και 2,28 το πε­τρέ­λαιο ( που παλιά ήταν χα­μη­λό­τε­ρα) είναι σαν να εκλο­γι­κεύ­εις αμέ­σως την ακρί­βεια ως γε­ω­πο­λι­τι­κή συ­νέ­πεια – αν και ξέ­ρεις ότι το κρά­τος κο­νο­μά­ει πάνω από τα μισά με τους ει­δι­κούς φό­ρους – ντα­βα­τζι­λί­κι ) Ζούμε δη­λα­δή μια πα­ρα­νοϊ­κή ανα­πα­ρά­στα­ση, μια συμ­βο­λι­κή εκλο­γί­κευ­ση και θέαση του υπερ­βο­λι­κού ως κα­νο­νι­κού.

«Αφού πα­ντού στον κόσμο υπάρ­χει ακρί­βεια, άρα και εδώ είναι β ανα­πό­φευ­κτη» – που να συ­γκρί­νεις μετά ότι ο μι­σθός σου είναι στο 60-70% του μέσου Ευ­ρω­παί­ου, ποιος να σε πλη­ρο­φο­ρή­σει ότι μπήκε πλα­φόν σε Ισπα­νία, Πορ­το­γά­λια, Κύπρο, Ιτα­λία σε καύ­σι­μα – ενέρ­γεια. Που να σκε­φτείς μετά ότι που­θε­νά στην Ευ­ρώ­πη δεν υπάρ­χει χρη­μα­τι­στή­ριο που στή­νουν τις τιμές του ρεύ­μα­τος 5- 6 πά­ρο­χοι που είναι και πα­ρα­γω­γοί ( απλά αντί να το κα­ταρ­γή­σουν, σου λένε ότι «ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ φταί­ει που το έφτια­ξε το 2016» και όχι ότι ήταν μνη­μο­νια­κή υπο­χρέ­ω­ση).

Με λίγα λόγια εθί­ζε­σαι στον νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο πα­ρα­νοϊ­κό μη­χα­νι­σμό μη πα­ρέμ­βα­σης στην αγορά. Και νιώ­θεις ότι έχεις εσύ την ελευ­θε­ρία επι­λο­γής( σε κάτι εν τω με­τα­ξύ που δεν είναι πλέον αγορά) οπότε λες : κα­τα­να­λώ­νω άρα υπάρ­χω, του­λά­χι­στον επει­δή ψω­νί­ζουν όλοι ακρι­βά ( αν και ξέ­ρεις ότι έχει ακόμη δρόμο η ακρί­βεια) Πως το είπε άλ­λω­στε ο φω­στή­ρας της ενη­μέ­ρω­σης Πορ­το­σάλ­τε ; «Η ακρί­βεια στα σού­περ μάρ­κετ εμπε­ριέ­χει και τη βελ­τί­ω­ση της οι­κο­νο­μί­ας» εξη­γώ­ντας πως επει­δή υπάρ­χει ανά­πτυ­ξη, πολ­λοί άν­θρω­ποι αγο­ρά­ζουν και τα ακρι­βό­τε­ρα προ­ϊ­ό­ντα! Θεέ και κύριε…. Θα μας τρε­λά­νουν : αυ­ταρ­χι­κός κυ­νι­σμός, εκ­φο­ρά ενός χυ­δαί­ου νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου λόγου, αλλά με μπό­λι­κη κρυμ­μέ­νη βιο­πο­λι­τι­κή, με μπό­λι­κο από πίσω φα­σι­στοει­δές σκη­νι­κό απο­δο­χής μιας «κα­νο­νι­κό­τη­τας».

Ανα­ρω­τιέ­ται φυ­σι­κά κα­νείς γιατί δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται η ζή­τη­ση, γιατί δεν απέ­χει ο κα­τα­να­λω­τής, γιατί επι­δο­τεί την ακρί­βεια. Όποιος απα­ντή­σει ότι «υπάρ­χει χρήμα και ει­σό­δη­μα για να ξο­δευ­τεί» προ­φα­νώς μι­λά­ει επει­δή ανή­κει στην κα­τη­γο­ρία όσων πά­σχουν από το «σύν­δρο­μο μη ανα­γνώ­ρι­σης».

Τι εννοώ : η γνω­στι­κή ασυμ­φω­νία εντός μας είναι που εξοι­κειώ­νει τόσο τις κα­τη­γο­ρί­ες και τις τά­ξεις των κα­τα­να­λω­τών όσο και κάτι άλλο : την ανά­γκη για αγορά απα­ραί­τη­των αγα­θών με την ροπή κα­τα­νά­λω­σης για πε­ριτ­τά αγαθά, ( αφού όλα είναι πιο ακρι­βά – και τα βα­σι­κά και τα πο­λυ­τε­λή – άρα όλα μοιά­ζουν σαν να είναι φυ­σιο­λο­γι­κά τι­μο­λο­γη­μέ­να).

Πα­θη­τι­κοί απο­δέ­κτες της ακρί­βειας όλοι ως πο­λί­τες – κα­τα­να­λω­τές – ερ­γο­δό­τες, ξε­χνά­με ότι ο κα­θέ­νας δια­φέ­ρει από τον άλλο σε αντο­χές και απο­θέ­μα­τα ή ει­σο­δή­μα­τα, επει­δή όλους μας ξε­σκί­ζει στην αφαί­μα­ξη ο «κα­πι­τα­λι­σμός» και φυ­σι­κά ο βρα­χί­ο­νας του, ο με­γά­λος μας συ­νέ­ται­ρος . το κρά­τος( που στο με­τα­ξύ σε πεί­θει κα­θη­με­ρι­νά ότι νοι­κο­κυ­ρεύ­ε­ται, γιατί προ­νοη­τι­κά ξε­πλη­ρώ­νει χρέος, και παίρ­νει και φρε­γά­τες).

Άρα τι νόημα έχει να σκε­φτείς ότι ποτέ – ούτε στα μνη­μό­νια – δεν εί­δα­με κα­θη­γή­τρια να μένει με το παιδί της 4 ετών σε σκηνή (στην Κρήτη που διο­ρί­στη­κε) επει­δή με τα 1,100 ευρώ δεν μπο­ρεί να πλη­ρώ­σει τα πα­νά­κρι­βα ενοί­κια…