Το έργο που δεν μετριέται σε ευρώ αλλά σε ταξίδια που δεν θα ξαναγίνουν

Ο διαγωνισμός των 10,8 εκατομμυρίων ευρώ για το Ακτινοθεραπευτικό Κέντρο Δωδεκανήσου στο Νοσοκομείο Ρόδου δεν είναι άλλη μια προκήρυξη δημόσιου έργου. Είναι η αρχή του τέλους για μια από τις πιο σιωπηλές αδικίες του νησιωτικού χώρου: το γεγονός ότι ένας καρκινοπαθής από τη Ρόδο, την Κάρπαθο ή τη Λέρο έπρεπε μέχρι σήμερα να ξεριζωθεί για εβδομάδες ή μήνες από το σπίτι του, να πληρώσει εισιτήρια και διαμονή και να δώσει τη μάχη της ζωής του μακριά από τους ανθρώπους του, επειδή το κράτος δεν είχε φροντίσει να υπάρχει γραμμικός επιταχυντής νοτίως του Αιγαίου. Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου προκήρυξε τη σύμβαση ως ενιαίο σύνολο κτηρίου και εξοπλισμού, με προσφορές έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2026, χρηματοδότηση διασφαλισμένη με αποφάσεις δέσμευσης πίστωσης ήδη από τον Ιούλιο και προθεσμία εκτέλεσης 24 μηνών με πριμ ταχύτερης ολοκλήρωσης.

Τα καλά νέα όμως κρίνονται στην πράξη. Οι διεθνείς διαγωνισμοί αυτού του μεγέθους έχουν ιστορικό ενστάσεων, εκπτώσεων και καθυστερήσεων και τα Δωδεκάνησα έχουν δει αρκετές εμβληματικές εξαγγελίες να παλιώνουν στα χαρτιά. Αν το χρονοδιάγραμμα κρατήσει, μέσα σε μια διετία από την υπογραφή το νοσοκομείο «Ανδρέας Παπανδρέου» θα γίνει κέντρο αναφοράς για την ογκολογική περίθαλψη ολόκληρου του συμπλέγματος. Αν όχι, ο λογαριασμός δεν θα μετρηθεί σε χρήμα αλλά σε ανθρώπους που δεν πρόλαβαν.

Αυτό το έργο δεν έχει περιθώριο να γίνει άλλη μια ιστορία καθυστέρησης, γιατί εδώ ο χρόνος δεν κοστίζει, πονάει.