Έφυγε από τη ζωή η σπουδαία ηθοποιός Μάρω Κοντού

Εφυγε από τη ζωή η σπου­δαία ηθο­ποιός Μάρω Κοντού σε ηλικία 92 ετών.

Τον τελευ­ταίο καιρό αντι­με­τώ­πιζε προ­βλή­ματα υγείας, ενώ πριν από έναν μήνα είχε νοση­λευ­τεί με πνευ­μο­νο­λο­γικό πρό­βλημα στο «Αττικόν». Τις τελευ­ταίες ημέρες νοση­λευό­ταν στο νοσο­κο­μείο «Αγιος Σάββας».

Το ψηλό κορίτσι με τα υπέροχα μεγάλα και εκφρα­στικά μάτια, που ήρθε τη δεκα­ε­τία του ‘50 για να φρε­σκά­ρει τον χώρο του θεά­μα­τος στην Ελλάδα και να γίνει μία από τις πλέον αγα­πη­τές ηθο­ποιούς για το κοινό. Η Μάρω Κοντού, που για πάνω από μισό αιώνα, διέ­πρεψε στις ελλη­νι­κές σκηνές, στα κινη­μα­το­γρα­φικά και τηλε­ο­πτικά στού­ντιο, θα παίξει σε 90 θεα­τρικά έργα, θα γυρίσει πάνω από 60 ταινίες και αρκετές τηλε­ο­πτι­κές σειρές.

«Μάρω, γλέντα το», λέω στον εαυτό μου

Η επι­τυ­χία της, ειδικά στο παλιό εμπο­ρικό σινεμά, ήταν τερά­στια και για τους Έλληνες και τις Ελλη­νί­δες θα είναι για πάντα η εύθραυ­στη «Ελε­νί­τσα» της κομεντί «Η Δε Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα», η μπριόζα «Ιταλίδα από την Κυψέλη», η τρι­σχα­ρι­τω­μένη και πιο γοη­τευ­τική από ποτέ Λιλή στη «Σοφε­ρίνα», αλλά και η αιθέρια Ισμήνη στην «Αντι­γόνη», δίπλα στο θηρίο της υπο­κρι­τι­κής Ειρήνη Παπά.

Πολύ­πλευρο ταλέντο και με μεγάλη ερμη­νευ­τική γκάμα, η Μάρω Κοντού θα παίξει με άνεση από κωμω­δίες, κομεντί και φάρσες, μέχρι δράματα και περι­πέ­τειες, δίπλα σε όλους τους σημα­ντι­κό­τε­ρους ζεν πρεμιέ του ελλη­νι­κού σινεμά, αλλά και πρω­τα­γω­νι­στές και πρω­τα­γω­νί­στριες, συνερ­γά­στηκε με πολλούς σκη­νο­θέ­τες, ενώ αυτός που της έδωσε τη μεγα­λύ­τερη ώθηση στη μακρά καριέρα της, ήταν ο Γιώργος Τζα­βέλ­λας, δίνο­ντάς της τον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο στην υπέροχη κομεντί «Η Δε Γυνή να Φοβήται τον ‘Ανδρα», δίπλα στον Γιώργο Κων­στα­ντί­νου.

Γεν­νή­θηκε στο Κουκάκι στις 21 Ιουνίου του 1934, ενώ είχε κατα­γωγή από τα Ψαρά. Ο πατέρας της ήταν Πει­ραιώ­της έμπορος, με καλ­λι­τε­χνι­κές ευαι­σθη­σίες, που έφυγε από τη ζωή χτυ­πη­μέ­νος από τη φυμα­τί­ωση, όταν εκείνη ήταν μόλις δύο χρόνων. Μεγά­λωσε με τη μητέρα της και τη γιαγιά της στο Κουκάκι, όταν μοσχο­βο­λούσε από τους κήπους των μικρών σπιτιών, ενώ είχε για γεί­το­νες την οικο­γέ­νεια του Μάριου Πλωρίτη, την φίλη της Κατε­ρίνα Γιου­λάκη και τη Νάνα Μού­σχουρη.

Το μπαλέτο, το Εθνικό και ο Ντίνος

Από μικρή αγα­πούσε τον χορό και σπού­δασε πάνω σε αυτό, στη σχολή της Κούλας Πρά­τσικα (μετέ­πειτα Κρατική Σχολή Χορού). Θα κερ­δί­σει υπο­τρο­φία για τη σχολή HLADEK στη Γερ­μα­νία, την οποία όμως δεν μπόρεσε να αξιο­ποι­ή­σει λόγω οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των που αντι­με­τώ­πιζε η οικο­γέ­νειά της. Αυτή η δυσκο­λία θα μετα­τρα­πεί σε τύχη για την Μάρω Κοντού, καθώς στο γκραν ζετέ της ζωής της θα τη φέρει στο Εθνικό Θέατρο ως μέλος του χορού σε αρχαίες τρα­γω­δίες, όταν ακόμη έψαχναν ενα­γω­νίως κοπέλες με παρά­στημα και αρχαιο­ελ­λη­νική ομορφιά. Για τον ίδιο περίπου λόγο, θα έχει την τύχη να την ανα­κα­λύ­ψει σε κάποια παρά­σταση στην Επί­δαυρο ο Ντίνος Ηλιό­που­λος, που έψαχνε νέες ενζενί.

Χαρού­μενο Ξύπνημα

Η Κοντού θα μπει στο εμπο­ρικό θέατρο και αμέσως θα κάνει το ντε­μπούτο της στο σινεμά με ένα μικρό ρόλο στην ταινία «Χαρού­μενο Ξύπνημα», ένα πρω­τό­λειο ρομα­ντικό μιού­ζι­καλ του Ντίνου Δημό­που­λου, με πρω­τα­γω­νι­στές, φυσικά, τον Ντίνο Ηλιό­πουλο, τον Νίκο Ρίζο και τον Γιώργο Οικο­νο­μίδη. Τη διεύ­θυνση φωτο­γρα­φίας έκανε ο νιό­βγαλ­τος Αρι­στεί­δης Καρύδης Φουκς, μετέ­πειτα πρώτος σύζυγος της Κοντού.

Οι πρώτες επι­τυ­χίες

Θα ακο­λου­θή­σουν και άλλοι μικροί ρόλοι, αλλά ειδικά στα δυο αστυ­νο­μικά νουάρ «Έγκλημα στο Κολω­νάκι» και «Έγκλημα στα Παρα­σκή­νια», που γυρί­στη­καν την ίδια χρονιά (1958) και βασί­ζο­νταν στα βιβλία του Γιάννη Μαρή, η Μάρω Κοντού θα πείσει για την ερμη­νευ­τική της ικα­νό­τητα, δεί­χνο­ντας μεγα­λύ­τερη από την ηλικία της – ακόμη και ως μοιραία γυναίκα. Έτσι, το 1960 θα έρθουν δυο μεγάλες επι­τυ­χίες, η ευχά­ρι­στη κομεντί «Τρεις Κούκλες κι Εγώ» με πρω­τα­γω­νι­στή τον Ντίνο Ηλιό­πουλο και πάλι, αλλά και τα κλασικά πλέον «Κίτρινα Γάντια» του Αλέκου Σακελ­λά­ριου, υπο­δυό­μενη την ταλαί­πωρη σύζυγο από την αρρω­στη­μένη ζήλια του Νίκου Σταυ­ρίδη.

Αλίμονο στους Νέους

Το 1961 θα της δοθεί η ευκαι­ρία να παίξει στην εξαι­ρε­τική δια­σκευή της «Αντι­γό­νης» του Γιώργου Τζα­βέλλα, κρα­τώ­ντας με αυτο­πε­ποί­θηση τον εύθραυ­στο ρόλο της Ισμήνης, στο πλευρό της Ειρήνης Παπά και του Μάνου Κατράκη. Την ίδια χρονιά, θα ερμη­νεύ­σει τον ερωτικό πόθο του ήδη κατα­ξιω­μέ­νου και μέντορά της όπως έλεγε η ίδια χρόνια μετά, Δημήτρη Χορν, στο φιλμ του Σακελ­λά­ριου «Αλίμονο στους Νέους», ενώ τον επόμενο χρόνο θα βρεθεί και πάλι στο πλευρό του Ντίνου Ηλιό­που­λου στην συμπα­θέ­στατη φάρσα «Ο Φίλος μου ο Λευ­τε­ρά­κης».

Η Δε Γυνή…

Στη «Σοφε­ρίνα» του 1964, θα κερ­δί­σει τις εντυ­πώ­σεις από την «εθνική σταρ» Αλίκη Βου­γιου­κλάκη, υπο­δυό­μενη με μονα­δική χάρη την άστατη και ελα­φρό­μυαλη γυναίκα, που όμως θα της συγ­χω­ρού­σες τα πάντα. Για να έρθει το 1965 και η περί­φημη κομεντί «Η Δε Γυνή να Φοβήται τον ‘Ανδρα», όπου μαζί με τον Γιώργο Κων­στα­ντί­νου υπο­δύ­θη­καν το ζεύγος Κοκο­βί­κου, ένα από τα πλέον αγα­πη­μένα ζευ­γά­ρια του ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου. Τελευ­ταία συνερ­γα­σία της με τη Φίνος Φιλμ ήταν στην αξέ­χα­στη κωμωδία «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» δίπλα στον Αλέκο Αλε­ξαν­δράκη.

Κινη­μα­το­γρα­φικό ζευγάρι με τον Κων­στα­ντάρα

Τα επόμενα χρόνια, θα συν­θέ­σει, μαζί με τον Λάμπρο Κων­στα­ντάρα ένα από τα πιο πετυ­χη­μένα κινη­μα­το­γρα­φικά ζευ­γά­ρια, γυρί­ζο­ντας συνο­λικά 13 ταινίες απ’ τις οποίες ξεχω­ρί­ζουν «Ο Στρίγ­γλος που Έγινε Αρνάκι», «Ο Καπετάν Φάντης Μπα­στού­νης» και «Ο Τζα­να­μπέ­της». Η τελευ­ταία ταινία του παλιού ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου που γύρισε ήταν η «Συμ­μο­ρία Εραστών» το 1972, στην οποία συμ­με­τείχε και πάλι με τον Ντίνο Ηλιό­πουλο.

Θέατρο και τηλε­ό­ραση

Παρά ταύτα, η Κοντού ποτέ δεν εγκα­τέ­λειψε τις προ­σπά­θειές της, να βελ­τιω­θεί, να μπει στη νέα εποχή του θεά­μα­τος είτε στο θέατρο, είτε στο νέο φρούτο της εποχής, την τηλε­ό­ραση, ενώ έπαιξε και σε κάποιες ταινίες, με τελευ­ταία τη δρα­μα­τική κομεντί «Αν» που γύρισε το 2012 ο Χρι­στό­φο­ρος Παπα­κα­λιά­της, υπο­δυό­μενη για τελευ­ταία φορά την Ελε­νί­τσα Κοκο­βί­κου, έχοντας και πάλι δίπλα της τον Γιώργο Κων­στα­ντί­νου.

Πολι­τική

Εκανε ακόμη έναν γάμο, με τον δια­φη­μι­στή Γιώργο Δόξα (1975-1980), ενώ σημα­ντική ήταν και η πολι­τική της στα­διο­δρο­μία. Θα εκλεγεί βου­λευ­τής με τη Νέα Δημο­κρα­τία το 1999 και ως πρώτη επι­λα­χούσα το 2007, όταν παραι­τή­θηκε ο Νικήτας Κακλα­μά­νης για να είναι υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Αθη­ναίων. Επίσης, ήταν δημο­τι­κός σύμ­βου­λος στο Δήμο Αθη­ναίων την περίοδο 1994-2002 επί δημαρ­χίας Δημήτρη Αβρα­μό­που­λου, ανα­λαμ­βά­νο­ντας για επτά χρόνια την προ­ε­δρία του Δημο­τι­κού Ραδιο­φω­νι­κού Σταθμού Αθήνα 9.84 και για δυο χρόνια πρό­ε­δρος του κέντρου βρεφών «Μητέρα».

Η Μάρω Κοντού ήταν μία γυναίκα γεμάτη ζωή μέχρι τέλους, ποτέ δεν το έβαλε κάτω και εντυ­πω­σί­αζε με κάθε εμφά­νισή της όπως στη συμ­με­τοχή της στο επι­τυ­χη­μένο σίριαλ «Η Γη της Ελιάς». Ασχο­λή­θηκε επίσης με τη ζωγρα­φική, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας με επι­τυ­χία και μία έκθεση στην γκαλερί Αντήνωρ το 1993, ενώ πίνακάς της εκτί­θε­ται και Μουσείο Βορρέ.

Δήλωση της Υπουρ­γού Πολι­τι­σμού Λίνας Μενδώνη για την απώλεια της Μάρως Κοντού

Πλη­ρο­φο­ρού­μενη την απώλεια της Μάρως Κοντού, η Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακό­λουθη δήλωση:

Με ιδιαί­τερη θλίψη πλη­ρο­φο­ρή­θηκα την απώλεια της Μάρως Κοντού, μιας αγα­πη­μέ­νης πρω­τα­γω­νί­στριας, με πορεία άνω των επτά δεκα­ε­τιών στην Τέχνη και με ανε­κτί­μητη προ­σφορά, που γνω­ρί­σαμε και αγα­πή­σαμε από τις ερμη­νείες της στο θέατρο και στις μεγάλες ταινίες της χρυσής εποχής του ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου. Ηθο­ποιός που συν­δύ­αζε φυσικό κάλλος και μια σπάνια γοητεία, με πηγαίο ταλέντο, έπλασε ρόλους δια­χρο­νι­κούς, που θα εξα­κο­λου­θούν να μας χαρί­ζουν συγκί­νηση και χαρά, έχοντας σφρα­γί­σει τους πρω­τα­γω­νι­στι­κούς ρόλους που ερμή­νευσε. Θα μας μείνει αξέ­χα­στη με την κατα­λυ­τική παρου­σία της στη μεγάλη οθόνη και στο θέατρο, καθώς ανα­με­τρή­θηκε με σπου­δαί­ους και απαι­τη­τι­κούς ρόλους του κλα­σι­κού και σύγ­χρο­νου ρεπερ­το­ρίου. Τα επι­λε­κτικά περά­σματά της από την τηλε­ό­ραση ήρθαν να επι­στε­γά­σουν τη γόνιμη στα­διο­δρο­μία  της και να διευ­ρύ­νουν την αγάπη που έτρεφε γι’ αυτήν το κοινό.

Άνθρω­πος με βαθιά μόρφωση και έντονες ανη­συ­χίες, η Μάρω Κοντού διέ­πρεψε ως καλ­λι­τέ­χνιδα, χωρίς ποτέ να σπα­τα­λή­σει το ταλέντο της και να υπο­βι­βά­σει τη μακρό­χρονη πορεία της, στο επίπεδο της άσκοπής δημο­σιό­τη­τας. Το ίδιο ανι­διο­τε­λής και γόνιμη υπήρξε και η ενα­σχό­λησή της με τον δημόσιο βίο, από τα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων και από το δημο­τικό συμ­βού­λιο του Δήμου Αθη­ναίων, όπου προ­σέ­φερε υπη­ρε­σίες, συμ­βάλ­λο­ντας στην καθη­με­ρι­νό­τητα των Αθη­ναίων. Στην τελευ­ταία μας συνο­μι­λία ενη­με­ρώ­νο­ντάς την ότι η οικία Κοκο­βί­κου, στην οδό Τρι­πό­δων θα απο­τε­λέ­σει ναό για τον ελλη­νικό κινη­μα­το­γράφο δεν μου εξέ­φρασε μόνο τη χαρά της αλλά μου τόνισε πως ο φίλος της Γιώργος Κων­στα­ντί­νου είναι ένας μονα­δι­κός ηθο­ποιός ήθους και ταλέ­ντου. Το ίδιο ανε­πί­λη­πτο ταλέντο και ήθος, μιας άλλης εποχής, που και η ίδια διέθετε, συμ­βα­δί­ζο­ντας με τη δια­κρι­τική και ατα­λά­ντευτη αφο­σί­ωσή της στην Τέχνη, χαρί­ζο­ντάς της, πανάξια, την καθο­λική ανα­γνώ­ριση και αγάπη. Αυτός ήταν ο σπάνιος συν­δυα­σμός που ενσάρ­κωνε η Μάρω Κοντού, που θα μας συντρο­φεύει, για πολλά χρόνια, με τους αξέ­χα­στους ρόλους της.

Στην οικο­γέ­νειά της, τους συνα­δέλ­φους της και τους αμέ­τρη­τους φίλους της απευ­θύνω τα ειλι­κρι­νέ­στατα μου συλ­λυ­πη­τή­ρια.

με πλη­ρο­φο­ρίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: kathimerini.gr