Ο Μιχάλης Παπαγεωργίου για Χωροταξικό και Κτηματολόγιο

Στα θέματα που αφορούν τον Περι­φε­ρειακό Χωρο­τα­ξικό Σχε­δια­σμό αλλά και τις εξε­λί­ξεις με το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, ανα­φέρ­θηκε χτες, με δηλώ­σεις του στους δημο­σιο­γρά­φους, ο κ. Μιχάλης Παπα­γε­ωρ­γίου, δικη­γό­ρος, διδά­κτωρ Συνταγ­μα­τι­κού και Διοι­κη­τι­κού Δικαίου (με τις ιδιό­τη­τές του, ως Νομικός της ΠΕΔ -ειδικά για τον Περι­φε­ρειακό Χωρο­τα­ξικό Σχε­δια­σμό και τους Δασι­κούς Χάρτες, και Μέλος της Νομο­πα­ρα­σκευα­στι­κής Επι­τρο­πής του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης που θα δια­μορ­φώ­σει το ρυθ­μι­στικό πλαίσιο για την ‘μετάπτωση’ του Κτη­μα­το­λο­γίου Δωδε­κα­νή­σου στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο).

Ειδικά για το Χωρο­τα­ξικό (που συζη­τή­θηκε στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση του περι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λίου Ν.Αιγαίου) ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου υπο­γράμ­μισε τα εξής:

«Έχει κλείσει η δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης για το Σχέδιο του Περι­φε­ρεια­κού Χωρο­τα­ξι­κού Σχε­δια­σμού στο Νότιο Αιγαίο και ταυ­τό­χρονα, το μέρος που αφορά στη νομι­μο­ποί­ησή του που είναι η στρα­τη­γική Μελέτη Περι­βαλ­λο­ντι­κών Επι­πτώ­σεων. Από την πλευρά της ΠΕΔ σε συνερ­γα­σία και με την ΠΝΑι, έγινε μια γνω­μο­δό­τηση και μια μελέτη τόσο σε νομικό όσο και σε τεχνικό επίπεδο (υπό τον κ. Π.Βενέρη). Δια­πι­στώ­σαμε σε μια πολυ­σέ­λιδη έκθεση που έγινε από πλευράς του υπουρ­γείου, ότι υπάρχει ένα σοβαρό σχέδιο άνω των 600 σελίδων, με προ­τά­σεις, με κατευ­θύν­σεις, με ρυθ­μί­σεις, σε ένα γενικό περί­γραμμα ως προς τις ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές και την οργά­νωση του επεν­δυ­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος, την χωρο­τα­ξία, την περι­βαλ­λο­ντική αει­φο­ρία & βιω­σι­μό­τητα όλου του νησιω­τι­κού συμπλέγ­μα­τος.

Η μελέτη έχει κάποια ελατ­τώ­ματα ως προς την απο­δο­τι­κό­τητά της. Τα κύρια ζητή­ματα που δια­πι­στώ­σαμε είναι πως δεν έχει τηρηθεί όπως θα έπρεπε η νομική δια­δι­κα­σία –π.χ. το άρθρο 188 του Ν.3852/2010 ‘Καλλικράτης’, όπου απαι­τεί­ται συμ­με­τοχή εκπρο­σώ­πων από την αντί­στοιχη περι­φέ­ρεια. Αυτό πέρα από τη δια­βού­λευση δεν έγινε πράξη ενώ υπάρ­χουν ελλεί­ψεις σε τεκ­μη­ριώ­σεις», ανέφερε.

Ως προς τις μεγα­λύ­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες του Σχεδίου αυτού, ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου επι­κε­ντρώ­θηκε σε τρία σημεία:

α. η δια­φο­ρο­ποί­ηση που δημιουρ­γεί­ται στο νησιω­τικό σύμπλεγμα Ν.Αιγαίου ως προς την οικο­δο­μη­σι­μό­τητα εκτά­σεων και ακι­νή­των που βρί­σκο­νται κοντά σε ρέμα: ενώ ο βασικός νόμος μιλάει για από­σταση 20μ. στα νησιά μας μπήκε ρήτρα 50μ. από­σταση με συνέ­πεια να θίγο­νται επεν­δύ­σεις και ανα­πτυ­ξιακά έργα που πρό­κει­ται να επεν­δυ­θούν (του­ρι­στι­κές μονάδες, παρα­γω­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες κ.λπ.)

β. η από­σταση από τον αιγιαλό για οικο­δο­μη­σι­μό­τητα των εκτά­σεων που υφί­στα­νται αδι­καιο­λό­γητα σε σχέση με τις υπό­λοι­πες περιο­χές της Ελλάδας το όριο των 150μ. από­σταση από τον αιγιαλό. Δηλαδή, σε πολλές περι­πτώ­σεις, οικό­πεδα – φιλέτα στα νησιά μας, καθί­στα­νται στην ουσία, ανε­νεργά και ανα­ξιο­ποί­ητα δημιουρ­γώ­ντας προ­βλή­ματα και εμπόδια και

γ. η δια­δι­κα­σία και η θέσπιση του πλαι­σίου που θα εγκα­θί­στα­νται οι Ανα­νε­ώ­σι­μες Πηγές Ενέρ­γειας έξω από τις ακτές –τα Αιολικά Πάρκα.

Εκεί μπήκε το όριο της από­στα­σης 4,5χλμ από την θάλασσα» ανέφερε μεταξύ άλλων, λέγο­ντας πως τα νομικά ζητή­ματα που τίθε­νται στον Περι­φε­ρειακό Χωρο­τα­ξικό Σχε­δια­σμό χρήζουν ‘επαγρύπνησης’.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΡΟΔΟΥ

Ερω­τη­θείς σχετικά με τις εξε­λί­ξεις για την μετε­γκα­τά­σταση του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, δήλωσε τα εξής:

«Όντας μέλος της Νομο­πα­ρα­σκευα­στι­κής Επι­τρο­πής του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης που θα δια­μορ­φώ­σει το ρυθ­μι­στικό πλαίσιο για την ‘μετάπτωση’ του Κτη­μα­το­λο­γίου Δωδε­κα­νή­σου στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο, δηλώνω ότι αυτό πρέπει να γίνει με τρόπο εναρ­μο­νι­σμένο και ασφαλή για τα συμ­φέ­ρο­ντα και τα δικαιώ­ματα που έχουν δια­σφα­λι­στεί 100 χρόνια από το Κτη­μα­το­λό­γιο Δωδε­κα­νή­σου.

Αυτή η δια­δι­κα­σία, έχει και νομικά αλλά και οργα­νω­τικά ζητή­ματα ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει αυτή η εναρ­μό­νιση της λει­τουρ­γίας του Εθνικού Κτη­μα­το­λο­γίου.

Υπάρ­χουν πολλές εκκρε­μείς πράξεις, πολλά ζητή­ματα ως προς την δια­μόρ­φωση και την κατο­χύ­ρωση ιδιο­κτη­σια­κών δικαιω­μά­των αλλά και με την ίδια την εγκα­τά­σταση των ακι­νή­των όπου γνω­ρί­ζουμε τις απο­κλί­σεις που υπάρ­χουν από την σύγ­χρονη τοπο­γρά­φηση σε σχέση με αυτό που έγινε πριν από 100 χρόνια.

Είναι ένα νομο­θε­τικό πλαίσιο που επη­ρε­ά­ζε­ται από την στα­σι­μό­τητα που υπάρχει στο ιδιο­κτη­σιακό. Απαι­τεί­ται μια ασφαλής, ξεκά­θαρη κατά­σταση και εύρυθμη για να μπο­ρέ­σει να προ­χω­ρή­σει.

Η άμεση επίλυση του κτη­ρια­κού είναι ανα­γκαία και βρί­σκε­ται σε άμεση συνάρ­τηση και την εναρ­μό­νιση των δύο παράλ­λη­λων νομο­θε­τι­κών πλαι­σίων που υπάρ­χουν σήμερα».