• Στις προτάσεις που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου, οι γονείς και τα αδέλφια της δολοφονηθείσας εκπαιδευτικού ανέπτυξαν το αίτημα χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, ενώ η πλευρά των εναγομένων, έθεσε ζήτημα παθητικής νομιμοποίησης των ανήλικων κληρονόμων
Σχεδόν 5 χρόνια μετά τη δολοφονία της Θεοδώρας Ζαχαριά στη Ρόδο, η οικογένειά της επιχείρησε να δώσει θεσμική μορφή στο πένθος και την αδικία που βιώνει από εκείνη την τραγική 22η Σεπτεμβρίου 2021. Ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου κατατέθηκαν οι προτάσεις αμφότερων των πλευρών, με τους δικηγόρους της οικογένειας, την κ. Ανθούλα Ανάσογλου και τον κ. Νίκο Μουτσάκη, να αναπτύσσουν αναλυτικά τη βάση της αγωγής και να αντικρούουν κάθε ένσταση της αντίδικης πλευράς, η οποία με τη σειρά της προχώρησε σε σκληρή νομική αντεπίθεση.
Το αίτημα της οικογένειας Ζαχαριά
Το κεντρικό αίτημα αφορά στην καταβολή 250.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, με βάση το άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα, το οποίο επιτρέπει την επιδίκαση αποζημίωσης στην οικογένεια θύματος θανάτωσης με κριτήρια που συνδέονται με τη βαρύτητα της προσβολής, τις συνθήκες, την ένταση του πταίσματος και τις προσωπικές συνθήκες των μερών. Παράλληλα, διεκδικούνται 1.000 ευρώ για έξοδα κηδείας, τάφου και μνημοσύνου 40 ημερών, μεταφορά νεκρού και στολισμό εκκλησίας, ενώ ζητείται η απόφαση να κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστή.
Η αγωγή στρέφεται κατά των ανήλικων ανιψιών του δράστη, δύο τέκνων της αδελφής του, τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της οικογένειας Ζαχαριά, κατέστησαν κληρονόμοι κατά ποσοστό 1/2 έκαστο, έπειτα από αποποίηση της κληρονομιάς από τους πρώτους συγγενείς του δράστη. Η επιχειρηματολογία εδράζεται στη θεμελιώδη αρχή ότι η υποχρέωση προς αποζημίωση μεταβιβάζεται αυτοδίκαια στους καθολικούς διαδόχους. Δεν αποδίδεται δηλαδή στα ανήλικα κανενός είδους προσωπικό φταίξιμο. Η αξίωση ακολουθεί την κληρονομιά.
Η ψυχική οδύνη που επιχειρείται να αποτιμηθεί
Στο δικόγραφο η οικογένεια επιχειρεί να φωτίσει το πραγματικό μέγεθος της απώλειας, περιγράφοντας μια καθημερινότητα που άλλαξε ριζικά από εκείνη την ημέρα. Χαρακτηρίζει την ύπαρξή της μετά τη δολοφονία ως μια διαρκή ψυχική πάλη με άγχος, καταθλιπτικά συμπτώματα, αϋπνία και αποκοπή από την κοινωνική ζωή. Παρατίθεται ακόμη η επίδραση της απώλειας στις μεταξύ τους σχέσεις, με αναφορές σε ψυχρότητα που δεν υπήρχε πριν, σε περιορισμό των μετακινήσεων στα απολύτως αναγκαία και σε μια γενικότερη συρρίκνωση της ζωής τους.
Παράλληλα, η αγωγή σκιαγραφεί το προφίλ της Θεοδώρας Ζαχαριά, απόφοιτης φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, η οποία εργαζόταν ως εκπαιδευτικός και παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα, ενώ ανέμενε τον διορισμό της. Μια ζωή με σαφή κατεύθυνση και προοπτική, που κόπηκε απότομα σε ηλικία 31 ετών.
Η αντεπίθεση του κ. Κυπραίου και το ζήτημα της παθητικής
νομιμοποίησης
Από την αντίπερα όχθη, ο δικηγόρος των εναγομένων κ. Γιώργος Κυπραίος ανέπτυξε στις προτάσεις του μια σειρά νομικών ισχυρισμών που αμφισβητούν την ίδια τη δυνατότητα εκδίκασης της αγωγής. Κεντρικό επιχείρημα αποτελεί η έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης των εναγομένων. Ο κ. Κυπραίος υποστηρίζει ότι τα ανήλικα τέκνα της αδελφής του δράστη δεν μπορούν να σταθούν ως εναγόμενοι στη συγκεκριμένη δίκη, καθώς δεν έχουν φτάσει ακόμη στην ηλικία που τους επιτρέπει να ασκήσουν το δικαίωμα αποποίησης της κληρονομιάς που τους αναγνωρίζει ο νόμος. Το επιχείρημα είναι νομικά λεπτό και αγγίζει το ίδιο το θεμέλιο της αγωγής. Εάν γίνει δεκτό, θέτει εν αμφιβόλω το εάν υπάρχει καν νόμιμος αντίδικος απέναντι στην οικογένεια Ζαχαριά.
Παράλληλα, η πλευρά των εναγομένων προσβάλλει την αγωγή ως απαράδεκτη και αόριστη, αμφισβητώντας την εξειδίκευση των πραγματικών περιστατικών, τη σύνδεσή τους με τη ζητούμενη αποζημίωση και τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται η μεταφορά της αστικής ευθύνης στους ανήλικους κληρονόμους. Αναμένεται επίσης να αναπτυχθούν ζητήματα που αφορούν στη δικονομική θεμελίωση της αγωγής συνολικά, με στόχο να ανακοπεί η εξέλιξή της πριν καν φτάσει στην ουσιαστική κρίση των δικαστών.
Μια αγωγή που λειτουργεί και ως δημόσια καταγραφή
Πέρα από το αιτούμενο ποσό, η αγωγή φέρει και ένα ευρύτερο νόημα. Ο δράστης αυτοκτόνησε λίγη ώρα μετά τη δολοφονία, γεγονός που έκλεισε το ποινικό σκέλος χωρίς την καταδικαστική απόφαση που η οικογένεια δεν θα μπορέσει ποτέ να λάβει. Η αστική διαδικασία γίνεται έτσι ο μόνος χώρος όπου η πράξη μπορεί να αξιολογηθεί θεσμικά, όπου η ιστορία μπορεί να αποτυπωθεί επίσημα και όπου η οικογένεια Ζαχαριά μπορεί να ζητήσει, έστω και συμβολικά, κάποια μορφή αποκατάστασης.
