250.000 ευρώ από τους κληρονόμους του δολοφόνου ζητά η οικογένεια της Θεοδώρας Ζαχαριά

• Στις προ­τά­σεις που κα­τα­τέ­θη­καν στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, οι γο­νείς και τα αδέλ­φια της δο­λο­φο­νη­θεί­σας εκ­παι­δευ­τι­κού ανέ­πτυ­ξαν το αί­τη­μα χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης, ενώ η πλευ­ρά των ενα­γο­μέ­νων, έθεσε ζή­τη­μα πα­θη­τι­κής νο­μι­μο­ποί­η­σης των ανή­λι­κων κλη­ρο­νό­μων

Σχε­δόν 5 χρό­νια μετά τη δο­λο­φο­νία της Θε­ο­δώ­ρας Ζα­χα­ριά στη Ρόδο, η οι­κο­γέ­νειά της επι­χεί­ρη­σε να δώσει θε­σμι­κή μορφή στο πέν­θος και την αδι­κία που βιώ­νει από εκεί­νη την τρα­γι­κή 22η Σε­πτεμ­βρί­ου 2021. Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου κα­τα­τέ­θη­καν οι προ­τά­σεις αμ­φό­τε­ρων των πλευ­ρών, με τους δι­κη­γό­ρους της οι­κο­γέ­νειας, την κ. Αν­θού­λα Ανά­σο­γλου και τον κ. Νίκο Μου­τσά­κη, να ανα­πτύσ­σουν ανα­λυ­τι­κά τη βάση της αγω­γής και να αντι­κρού­ουν κάθε έν­στα­ση της αντί­δι­κης πλευ­ράς, η οποία με τη σειρά της προ­χώ­ρη­σε σε σκλη­ρή νο­μι­κή αντε­πί­θε­ση.

Το αί­τη­μα της οι­κο­γέ­νειας Ζα­χα­ριά

Το κε­ντρι­κό αί­τη­μα αφορά στην κα­τα­βο­λή 250.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης, με βάση το άρθρο 932 του Αστι­κού Κώ­δι­κα, το οποίο επι­τρέ­πει την επι­δί­κα­ση απο­ζη­μί­ω­σης στην οι­κο­γέ­νεια θύ­μα­τος θα­νά­τω­σης με κρι­τή­ρια που συν­δέ­ο­νται με τη βα­ρύ­τη­τα της προ­σβο­λής, τις συν­θή­κες, την έντα­ση του πταί­σμα­τος και τις προ­σω­πι­κές συν­θή­κες των μερών. Πα­ράλ­λη­λα, διεκ­δι­κού­νται 1.000 ευρώ για έξοδα κη­δεί­ας, τάφου και μνη­μο­σύ­νου 40 ημε­ρών, με­τα­φο­ρά νε­κρού και στο­λι­σμό εκ­κλη­σί­ας, ενώ ζη­τεί­ται η από­φα­ση να κη­ρυ­χθεί προ­σω­ρι­νώς εκτε­λε­στή.

Η αγωγή στρέ­φε­ται κατά των ανή­λι­κων ανι­ψιών του δρά­στη, δύο τέ­κνων της αδελ­φής του, τα οποία, σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς της οι­κο­γέ­νειας Ζα­χα­ριά, κα­τέ­στη­σαν κλη­ρο­νό­μοι κατά πο­σο­στό 1/2 έκα­στο, έπει­τα από απο­ποί­η­ση της κλη­ρο­νο­μιάς από τους πρώ­τους συγ­γε­νείς του δρά­στη. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία εδρά­ζε­ται στη θε­με­λιώ­δη αρχή ότι η υπο­χρέ­ω­ση προς απο­ζη­μί­ω­ση με­τα­βι­βά­ζε­ται αυ­το­δί­καια στους κα­θο­λι­κούς δια­δό­χους. Δεν απο­δί­δε­ται δη­λα­δή στα ανή­λι­κα κα­νε­νός εί­δους προ­σω­πι­κό φταί­ξι­μο. Η αξί­ω­ση ακο­λου­θεί την κλη­ρο­νο­μιά.

Η ψυ­χι­κή οδύνη που επι­χει­ρεί­ται να απο­τι­μη­θεί

Στο δι­κό­γρα­φο η οι­κο­γέ­νεια επι­χει­ρεί να φω­τί­σει το πραγ­μα­τι­κό μέ­γε­θος της απώ­λειας, πε­ρι­γρά­φο­ντας μια κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα που άλ­λα­ξε ρι­ζι­κά από εκεί­νη την ημέρα. Χα­ρα­κτη­ρί­ζει την ύπαρ­ξή της μετά τη δο­λο­φο­νία ως μια διαρ­κή ψυ­χι­κή πάλη με άγχος, κα­τα­θλι­πτι­κά συμ­πτώ­μα­τα, αϋ­πνία και απο­κο­πή από την κοι­νω­νι­κή ζωή. Πα­ρα­τί­θε­ται ακόμη η επί­δρα­ση της απώ­λειας στις με­τα­ξύ τους σχέ­σεις, με ανα­φο­ρές σε ψυ­χρό­τη­τα που δεν υπήρ­χε πριν, σε πε­ριο­ρι­σμό των με­τα­κι­νή­σε­ων στα απο­λύ­τως ανα­γκαία και σε μια γε­νι­κό­τε­ρη συρ­ρί­κνω­ση της ζωής τους.

Πα­ράλ­λη­λα, η αγωγή σκια­γρα­φεί το προ­φίλ της Θε­ο­δώ­ρας Ζα­χα­ριά, από­φοι­της φι­λο­λο­γί­ας του Αρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης, με με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Έξε­τερ και κα­τό­πιν στο Πα­νε­πι­στή­μιο Λευ­κω­σί­ας, η οποία ερ­γα­ζό­ταν ως εκ­παι­δευ­τι­κός και πα­ρέ­δι­δε ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα, ενώ ανέ­με­νε τον διο­ρι­σμό της. Μια ζωή με σαφή κα­τεύ­θυν­ση και προ­ο­πτι­κή, που κό­πη­κε από­το­μα σε ηλι­κία 31 ετών.

Η αντε­πί­θε­ση του κ. Κυ­πραί­ου και το ζή­τη­μα της πα­θη­τι­κής

νο­μι­μο­ποί­η­σης

Από την αντί­πε­ρα όχθη, ο δι­κη­γό­ρος των ενα­γο­μέ­νων κ. Γιώρ­γος Κυ­πραί­ος ανέ­πτυ­ξε στις προ­τά­σεις του μια σειρά νο­μι­κών ισχυ­ρι­σμών που αμ­φι­σβη­τούν την ίδια τη δυ­να­τό­τη­τα εκ­δί­κα­σης της αγω­γής. Κε­ντρι­κό επι­χεί­ρη­μα απο­τε­λεί η έλ­λει­ψη πα­θη­τι­κής νο­μι­μο­ποί­η­σης των ενα­γο­μέ­νων. Ο κ. Κυ­πραί­ος υπο­στη­ρί­ζει ότι τα ανή­λι­κα τέκνα της αδελ­φής του δρά­στη δεν μπο­ρούν να στα­θούν ως ενα­γό­με­νοι στη συ­γκε­κρι­μέ­νη δίκη, καθώς δεν έχουν φτά­σει ακόμη στην ηλι­κία που τους επι­τρέ­πει να ασκή­σουν το δι­καί­ω­μα απο­ποί­η­σης της κλη­ρο­νο­μιάς που τους ανα­γνω­ρί­ζει ο νόμος. Το επι­χεί­ρη­μα είναι νο­μι­κά λεπτό και αγ­γί­ζει το ίδιο το θε­μέ­λιο της αγω­γής. Εάν γίνει δεκτό, θέτει εν αμ­φι­βό­λω το εάν υπάρ­χει καν νό­μι­μος αντί­δι­κος απέ­να­ντι στην οι­κο­γέ­νεια Ζα­χα­ριά.

Πα­ράλ­λη­λα, η πλευ­ρά των ενα­γο­μέ­νων προ­σβάλ­λει την αγωγή ως απα­ρά­δε­κτη και αό­ρι­στη, αμ­φι­σβη­τώ­ντας την εξει­δί­κευ­ση των πραγ­μα­τι­κών πε­ρι­στα­τι­κών, τη σύν­δε­σή τους με τη ζη­τού­με­νη απο­ζη­μί­ω­ση και τον τρόπο με τον οποίο επι­χει­ρεί­ται η με­τα­φο­ρά της αστι­κής ευ­θύ­νης στους ανή­λι­κους κλη­ρο­νό­μους. Ανα­μέ­νε­ται επί­σης να ανα­πτυ­χθούν ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν στη δι­κο­νο­μι­κή θε­με­λί­ω­ση της αγω­γής συ­νο­λι­κά, με στόχο να ανα­κο­πεί η εξέ­λι­ξή της πριν καν φτά­σει στην ου­σια­στι­κή κρίση των δι­κα­στών.

Μια αγωγή που λει­τουρ­γεί και ως δη­μό­σια κα­τα­γρα­φή

Πέρα από το αι­τού­με­νο ποσό, η αγωγή φέρει και ένα ευ­ρύ­τε­ρο νόημα. Ο δρά­στης αυ­το­κτό­νη­σε λίγη ώρα μετά τη δο­λο­φο­νία, γε­γο­νός που έκλει­σε το ποι­νι­κό σκέ­λος χωρίς την κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση που η οι­κο­γέ­νεια δεν θα μπο­ρέ­σει ποτέ να λάβει. Η αστι­κή δια­δι­κα­σία γί­νε­ται έτσι ο μόνος χώρος όπου η πράξη μπο­ρεί να αξιο­λο­γη­θεί θε­σμι­κά, όπου η ιστο­ρία μπο­ρεί να απο­τυ­πω­θεί επί­ση­μα και όπου η οι­κο­γέ­νεια Ζα­χα­ριά μπο­ρεί να ζη­τή­σει, έστω και συμ­βο­λι­κά, κά­ποια μορφή απο­κα­τά­στα­σης.