Αγγελος Συρίγος: «Η κοινοβουλευτική Αριστερά να ξεκαθαρίσει τις σχέσεις της με την αντιεξουσιαστική Αριστερά»

Κύριε υπουργέ να ξεκι­νή­σουμε από τα πρό­σφατα γεγο­νότα με τους βαν­δα­λι­σμούς στο Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης και μάλιστα στην υπό κατα­σκευή βιβλιο­θήκη. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Κάποιοι φαντα­σιώ­νο­νται ότι ζουν τα γεγο­νότα της γενιάς τους στο Πολυ­τε­χνείο. Ότι η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία είναι η αστυ­νο­μία της ‘Χούντας’. Η αστυ­νο­μία είναι στο χώρο για να κατα­σκευα­στεί μια πανε­πι­στη­μιακή βιβλιο­θήκη. Αυτό ακυ­ρώ­νει όλα τα άλλα. Έχω μεγα­λώ­σει με τη φράση του Βίκτω­ρος Ουγκώ «όπου ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή». Εδώ που ανοίγει μια βιβλιο­θήκη υπάρ­χουν κάποιοι που θέλουν μια αυτο­δια­χει­ρι­ζό­μενη τρώγλη…

Πάντως είναι γεγονός πως έχουμε δει πολλά ανάλογα περι­στα­τικά στο παρελ­θόν σε ανώτατα εκπαι­δευ­τικά ιδρύ­ματα και μάλιστα για πάρα πολλά χρόνια (από συγκε­κρι­μένο πολι­τικό χώρο ή χώρους που αντι­τί­θε­νται). Αυτά καθι­στούν απα­ραί­τητη την ίδρυση της πανε­πι­στη­μια­κής αστυ­νο­μίας;

Να σχο­λιάσω για τα του χώρου: θεωρώ ότι αυτό που συνέβη στη Θεσ­σα­λο­νίκη, έδινε μια εξαι­ρε­τική ευκαι­ρία στην Κοι­νο­βου­λευ­τική Αρι­στερά, να ξεκα­θα­ρί­σει τις σχέσεις της με την αντιε­ξου­σια­στική Αρι­στερά. Επειδή όμως, η βία που ασκεί η αντιε­ξου­σια­στική Αρι­στερά μοιάζει στα μάτια όλων αυτών των ανθρώ­πων, ως επα­να­στα­τική βία, γι’ αυτό το λόγο έχουν απο­νευ­ρω­θεί. Και ακο­λου­θούν από πίσω από τους κανόνες που ορίζει η αντιε­ξου­σια­στική Αρι­στερά, η οποία μιμεί­ται κατα­στά­σεις Πολυ­τε­χνείου –χωρίς να υπάρχει το Πολυ­τε­χνείο.

Η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία, είναι ένα από τα πολλά βήματα που γίνο­νται για να ξερι­ζω­θεί η βία από το πανε­πι­στή­μιο. Αυτό δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Θέλει καιρό.

Το πρώτο βήμα, κατά την γνώμη μου και το πιο σοβαρό, ήταν να παρεμ­βαί­νει η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία μέσα στα πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα. Το δεύτερο ήταν να κλεί­σουν τα ‘στέκια’ (οι κατα­λή­ψεις). Το τρίτο ήταν η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία. Το τέταρτο ήταν οι ελεγ­χό­με­νες πύλες εισόδου. Θέλω να πω ότι δεν είναι ένα μέτρο –και ούτε η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία από μόνη της αρκεί. Είναι το σύνολο των μέτρων που πρέπει να ληφθούν.

Η αλήθεια είναι πάντως, ότι εδώ και πολλά χρόνια, παρα­κο­λου­θούμε ότι υπάρχει βία μέσα στα πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα, τόσο ενα­ντίον των εκπαι­δευ­τι­κών όσο και ενα­ντίον των πρυ­τά­νεων, ενώ δημιουρ­γεί­ται πρό­βλημα στους φοι­τη­τές που θέλουν να συνε­χί­σουν τις σπουδές τους. Κάποια κέντρα, πολι­τι­κοί και μη χώροι το χρη­σι­μο­ποιούν για δικούς τους λόγους και τελικά, δημιουρ­γούν μια πολύ κακή εικόνα ενώ δεν μπορεί να λει­τουρ­γή­σει η εκπαί­δευση.

Σίγουρα είναι ένα βήμα. Ωστόσο, δεν μπορούν να αλλά­ξουν όλα από την μία μέρα στην άλλη. Θέλει χρόνο.

Η βία, είναι μία υπο­κουλ­τούρα στο ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο και πολλοί θεωρούν ότι είναι ένα υπο­φαι­νό­μενο και ότι υπάρ­χουν άλλα αίτια από κάτω. Δεν υπάρ­χουν άλλα αίτια. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η πανε­πι­στη­μιακή βία είναι το κύριο γνώ­ρι­σμα της ψευ­δο­ε­πα­να­στα­τι­κής υπο­κουλ­τού­ρας που έχουμε στα πανε­πι­στή­μιά μας.

Κύριε υπουργέ, όλο αυτό το διά­στημα της δια­κυ­βέρ­νη­σης της Νέας Δημο­κρα­τίας, κατά την άποψή σας, έχουν γίνει βήματα για την βελ­τί­ωση καίριων ζητη­μά­των στον τομέα της Παι­δείας –αν και είχαμε την διετή παν­δη­μική κρίση.

Τα βήματα στην Παιδεία γίνο­νται τώρα και τα απο­τε­λέ­σματα θα τα δούμε στα επόμενα χρόνια. Το ένα είναι π.χ. η δυνα­τό­τητα της αστυ­νο­μίας να εισέρ­χε­ται σε πανε­πι­στη­μια­κούς χώρους όταν υπάρ­χουν παρά­νο­μες πράξεις. Το δεύτερο είναι η θέσπιση της ελά­χι­στης βάσης εισα­γω­γής. Επίσης, περιο­ρί­στηκε ο αριθμός των φοι­τη­τών οι οποίοι εγκα­τα­λεί­πουν το πανε­πι­στή­μιο διότι δεν έχουν τα γνω­σιακά εφόδια για να συνε­χί­σουν (χαμηλοί βαθμοί). Το τρίτο, θα έλεγα ότι είναι τα ξενό­γλωσσα προ­γράμ­ματα σπουδών: λέμε ότι η Ελλάδα είναι ‘σταυροδρόμι’ Πολι­τι­σμών και επη­ρε­ά­ζει την περιοχή της κ.λπ. Πόσοι ξένοι φοι­τη­τές φοι­τού­σαν στα ελλη­νικά πανε­πι­στή­μια; Ελα­χι­στό­τα­τοι. Τώρα με τα ξενό­γλωσσα προ­πτυ­χιακά προ­γράμ­ματα, κάνουμε άνοιγμα σε αυτή την τερά­στια αγορά.

Επι­πλέον, αλλά­ξαμε τον τρόπο χρη­μα­το­δό­τη­σης των πανε­πι­στη­μίων. Θεσπί­σαμε την Εθνική Αρχή για την Ανώτατη Εκπαί­δευση, η οποία αξιο­λο­γεί και κρίνει τα πανε­πι­στή­μια και την πορεία τους με πολύ πιο συστη­μα­τικό τρόπο.

Όλα αυτά, είναι βήματα για την βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας του ελλη­νι­κού πανε­πι­στη­μίου.

Όλο αυτό το χρονικό διά­στημα της παν­δη­μι­κής κρίσης, έγιναν κάποιες αλλαγές στα δεδο­μένα π.χ. η εξ απο­στά­σεως εκπαί­δευση, τηλε-εκπαίδευση κ.λπ. Αυτό θα είναι ένα εργα­λείο το οποίο θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί από εδώ και στο εξής;

Βεβαίως. Σύντομα θα έχουμε ένα νέο νόμο για την Ανώτατη Παιδεία στον οποίο προ­βλέ­πο­νται πολλές και­νούρ­γιες δυνα­τό­τη­τες που ανοίγει η εξ απο­στά­σεως εκπαί­δευση –κυρίως σε μετα­πτυ­χιακά μαθήματα- αλλά και σε συνερ­γα­σίες με ξένα πανε­πι­στή­μια, σε συνερ­γα­σίες με καθη­γη­τές κ.λπ. Είναι πολλά και­νούρ­για πράγ­ματα που θα δούμε στην Παιδεία, τα οποία αξιο­ποιούν αυτές τις νέες τεχνο­λο­γίες.

Όπου να ’ναι θα έχουμε πανελ­λα­δι­κές. Πώς τα βλέπετε τα πράγ­ματα; Έχουν υπάρξει βελ­τιώ­σεις σε σχέση με προη­γού­με­νες χρονιές, είναι καλύ­τερα τα δεδο­μένα (χωρίς να μιλάμε για την διετία της παν­δη­μίας);

Οι πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, έχουν το χαρα­κτη­ρι­στικό ότι τα παιδιά εξε­τά­ζο­νται μεταξύ των παιδιών που είναι στην ίδια τάξη. Επο­μέ­νως έχουν όλοι τα ίδια βιώματα, τις ίδιες παρα­στά­σεις. Τα παιδιά, ζορί­στη­καν στα προη­γού­μενα δύο χρόνια με όλη αυτή την κατά­σταση που δημιούρ­γησε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού που δεν έκαναν μαθή­ματα, δεν είναι κάποια παιδιά που βρί­σκο­νται σε ουσιω­δώς καλύ­τερη θέση σε σχέση με άλλα. Ήταν κάτι που ίσχυε για όλα τα παιδιά. Αν το συγκρί­νουμε με την κατά­σταση πριν από τρία χρόνια, θα σας έλεγα ότι ήταν σαφώς καλύ­τερα. Ωστόσο κάθε φορά δίνεις εξε­τά­σεις υπό συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες.

Δύο θέματα θα σας θέσω ακόμη: πρώτον, το θέμα των διο­ρι­σμών, όπου οι εκπαι­δευ­τι­κοί ζητούν μόνι­μους διο­ρι­σμούς και δεύ­τε­ρον, τα κενά στην εκπαί­δευση. Πώς ήταν αυτή η σχολική χρονιά που φτάνει στο τέλος της;

Είχαμε λιγό­τερα κενά σε σχέση με άλλες χρονιές και κυρίως, φτιά­ξαμε ένα σύστημα με το οποίο καλύ­πτο­νταν οι κενές θέσεις σε πολύ σύντομο χρονικό διά­στημα. Για πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, έγιναν ξανά διο­ρι­σμοί καθη­γη­τών στο δημόσιο. Για την νέα σχολική χρονιά, θα έχουμε ένα λίγο δια­φο­ρε­τικό σύστημα: θα έχουμε εικόνα για τα κενά, αρκετά πριν ανοί­ξουν τα σχολεία, για να γίνει ο ανα­γκαίος προ­γραμ­μα­τι­σμός. Υπάρ­χουν πάντως και κατα­στά­σεις τις οποίες δεν μπορείς να προ­βλέ­ψεις –όπως π.χ. μια επα­πει­λού­μενη εγκυ­μο­σύνη ή ένα ατύχημα. Ο στόχος είναι να έχουμε λάβει όλα τα μέτρα (όπου μπορούν να προ­βλε­φθούν) και να προ­χω­ρή­σουμε με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο από την έναρξη του Σεπτεμ­βρίου.

Συνεπώς, θα επι­στρέ­ψουμε στην ‘κανονικότητα’ στην εκπαί­δευση;

Βέβαια! Και φέτος επι­στρέ­ψαμε στην κανο­νι­κό­τητα και μάλιστα χωρίς ιδιαί­τερα προ­βλή­ματα. Το πρό­βλημα ήταν όταν τα σχολεία έμειναν κλειστά για ενάμιση χρόνο.

Ωστόσο, τα πράγ­ματα πήγαν καλά σχετικά με τα κρού­σματα στα σχολεία.

Βεβαίως, και μάλιστα όσοι χρη­σι­μο­ποιού­σαν εκφρά­σεις όπως, ότι τα σχολεία θα λει­τουρ­γού­σαν σαν ‘υπερπολλαπλασιαστής’ μετά­δο­σης του ιού κ.λπ. τελικά, δεν ζήτησαν ούτε ένα συγ­γνώμη. Είδαμε τελικά ότι δεν δια­πι­στώ­θη­καν προ­βλή­ματα αφού τα μέτρα προ­στα­σίας, τηρή­θη­καν με πολύ αυστηρό τρόπο. Κάποια στιγμή ακού­σαμε ότι χρεια­ζό­μα­σταν ένα 10% επι­πλέον τάξεων… Πιθανόν σε ένα άλλο κράτος που θα έχει τόσα πολλά κον­δύ­λια και μέσα σε λίγους μήνες να κάνει κάτι τέτοιο με περισ­σό­τε­ρες αίθου­σες! Στην Ελλάδα έχουμε συγκε­κρι­μένα οικο­νο­μικά δεδο­μένα. Τελικά, η απά­ντηση ήρθε από τους ίδιους τους μαθητές σε όλες τις βαθ­μί­δες που απέ­δει­ξαν ότι δεν υπήρξε πρό­βλημα υπερ-μετάδοσης στα σχολεία.