Μάνος Κόκκινος: “Αποχαιρετισμός Στο φίλο και συναγωνιστή Μιχάλη Ζαίρη”

Η πρώτη μετα­πο­λε­μική φοι­τη­τική γενιά της Δωδε­κα­νή­σου, η γενιά που στε­λέ­χωσε στη συνέ­χεια την επι­στη­μο­νική Δωδε­κα­νη­σιακή οικο­γέ­νεια και ξεκί­νησε τον αγώνα για τη μετα­πο­λε­μική ανα­συ­γκρό­τηση της Δωδε­κα­νή­σου, ορφά­νεψε με τον θάνατο ενός από τους βασι­κούς συντε­λε­στές και δημιουρ­γούς του.

Ο Μιχάλης Ζαίρης, ο γιατρός, ο Δήμαρ­χος, ο δημο­κρά­της, έφυγε από τη ζωή συνο­δευό­με­νος από την αγάπη και την εκτί­μηση της Καλυ­μνια­κής κοι­νω­νίας και από μια θετική υστε­ρο­φη­μία, κτι­σμένη πάνω σε ένα αγνό αλτρουι­σμό, πατριω­τι­σμό και ανι­διο­τελή κοι­νω­νική προ­σφορά.

Περ­πα­τή­σαμε μαζί μια κοινή πορεία που ξεκί­νησε από τα φοι­τη­τικά μας χρόνια για να κατα­λή­ξει στους δημο­κρα­τι­κούς πυλώνες της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.

Συνα­ντη­θή­καμε για πρώτη φορά στα χαρα­κώ­ματα του φοι­τη­τι­κού κινή­μα­τος της δεύ­τε­ρης δεκα­ε­τίας το 1950, ενός κινή­μα­τος που πάλεψε για τη δωρεάν παιδεία με νικη­φό­ρους αγώνες ενα­ντίον ενός κρα­τι­κού συστή­μα­τος που κρα­τούσε την ανώτατη παιδεία δέσμια των ολίγων και των εχόντων.

Στε­λε­χώ­σαμε μαζί το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της Ένωσης Δωδε­κα­νη­σίων Σπου­δα­στών που συμ­με­τεί­χαμε μαζί με τις διοι­κή­σεις των άλλων επαρ­χια­κών και φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων των Πανε­πι­στη­μίων της Αθήνας στα ανε­πα­νά­λη­πτα ογκώδη φοι­τη­τικά συλ­λα­λη­τή­ρια για κατάρ­γηση των φοι­τη­τι­κών διδά­κτρων για δωρεάν παιδεία και για την ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.

Αδια­φο­ρή­σαμε στα καλέ­σματα της Αθη­ναϊ­κής Κίρκης και πήραμε το δρόμο προς τη γενέ­τειρα για να οργα­νώ­σουμε μαζί με ολό­κληρο τον Δωδε­κα­νη­σιακό λαό το ανα­πτυ­ξιακό εργο­τά­ξιο για τη μετα­πο­λε­μική ανα­συ­γκρό­τηση της Δωδε­κα­νή­σου.

Συνει­δητά θυσίασε μια βέβαιη πανε­πι­στη­μιακή στα­διο­δρο­μία, την οποία είχε ήδη προ­ση­μειω­μένη από τα φοι­τη­τικά του χρόνια, όταν φοι­τη­τής ακόμα μαζί με τον φίλο, συμπα­τριώτη και συμ­φοι­τητή του αεί­μνη­στο σήμερα Γιάννη Γιαλ­λαφό, επι­στή­μονα με μεγάλη παρου­σία και προ­σφορά στην καρ­διο­λο­γική επι­στήμη, συνέ­γρα­φαν βοη­θή­ματα τμη­μά­των και πτυ­χια­κών εξε­τά­σεων των φοι­τη­τών της Ιατρι­κής Σχολής, έργο πρω­τό­γνωρο για φοι­τη­τές, το οποίο μόνο καθη­γη­τές ή βοηθοί καθη­γη­τών μπο­ρού­σαν να συγ­γρά­ψουν.

Έντονα μπο­λια­σμέ­νος από το πλούσιο σε δυνα­μι­σμό και πατριω­τι­σμό οικο­γε­νειακό του γονίδιο, βαθειά προ­ση­λω­μέ­νος στην περή­φανη, ανήσυχη και ριζο­σπα­στική Καλύ­μνικη κατα­γωγή, επα­να­στά­της απέ­να­ντι σε κάθε συντη­ρη­τικό, παρά­νομο και αντι­κοι­νω­νικό,  αλλά στο­χα­στής και μαζί και ορα­μα­τι­στής μιας καλύ­τε­ρης κοι­νω­νίας, μια κοι­νω­νίας πολιτών ελεύ­θε­ρης, περή­φα­νης και με περισ­σό­τερο ανθρώ­πινο πρόσωπο, ο Μιχάλης Ζαίρης δίδαξε, υπη­ρέ­τησε και αγω­νί­σθηκε για τις μεγάλες παναν­θρώ­πι­νες αξίες  και με το ζωντανό καθη­με­ρινό και πολλές φορές επώδυνο παρά­δειγμά του άφησε πίσω  μια παρα­κα­τα­θήκη για αλλη­λεγ­γύη, ανθρω­πιά και καλω­σύνη.

Ο δημο­κρα­τι­κός άνεμος της 10ετίας του 1980 και το κάλεσμα να στρα­τευ­θούμε στο νέο αγώνα για να μαθη­τεύ­σουμε το ευαγ­γέ­λιο της δημο­κρα­τίας στην ελλη­νική περι­φέ­ρεια, μας βρήκε στην πρώτη γραμμή του πυρός για να ηγη­θούμε ενός νέου αγώνα δημο­κρα­τι­κής αυτο­διοί­κη­σης και μεγάλων κοι­νω­νι­κών κατα­κτή­σεων και σαν έτοι­μους από παλιά, όπως μας ήθελε ο Καβάφης, να βρε­θούμε ετοι­μο­πό­λε­μοι στη μεγάλη κοι­νω­νική επα­νά­σταση της 10ετίας του 1980. Μια δεκα­ε­τία που σημά­δεψε  τον εκδη­μο­κρα­τι­σμό και την ανά­πτυξη της τοπικής κοι­νω­νίας. Μια δεκα­ε­τία που ανέ­δειξε το δημο­κρα­τικό πρόσωπο και την κοι­νω­νική και ανα­πτυ­ξιακή διά­σταση της τοπικής μας αυτο­διοί­κη­σης,  δίδο­ντας σάρκα και οστά σε μία αυτο­διοι­κη­τική αντί­ληψη χωρίς ρητο­ρική αλλά με σεβασμό στην πράξη και στη δικαί­ωση των προσ­δο­κιών του ελλη­νι­κού λαού.

Δυνατός στην ψυχή και την επι­στήμη όχι μόνο άντεξε αλλά σήκωσε για πολλά χρόνια το διπλό βαρύ φορτίο του γιατρού και του Δημάρ­χου. Ένα φορτίο που το σήκωσε με αυτα­πάρ­νηση, αγάπη στο συνάν­θρωπο αλλά και με μεγάλη λατρεία στην αγα­πη­μένη του Κάλυμνο, αφή­νο­ντας πίσω του έντονα απο­τυ­πώ­ματα στη σημε­ρινή Καλύ­μνικη κοι­νω­νία για να οριο­θε­τή­σει τις νέες γενιές της Καλύ­μνου σε μια πορεία με όραμα και αγώνα.

Δεν ζήλωσε τη δόξα των σημε­ρι­νών Ηρω­στρα­τών της δια­πλο­κής, της συναλ­λα­γής  και του μαύρου και παρά­νο­μου χρή­μα­τος, των σκαν­δά­λων και της μίζας και άφησε πίσω του ένα φωτεινό παρά­δειγμα κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής αρετής.

Ολό­κληρη η δημόσια και ιδιω­τική του ζωή απέρ­ριτη, ανθρώ­πινη, δια­φα­νής και πλη­θω­ρική σε αγώνες και οράματα, θα απο­τε­λούν πάντα φωτεινό παρά­δειγμα και ασφαλή πυξίδα πορείας για όσους επι­λέ­γουν να περ­πα­τή­σουν το δρόμο της ευθύνης, της αρετής και του καθή­κο­ντος που χάραξε.

Μάνος Δ. Κόκ­κι­νος