“Πρέπει να φύγουν γιατί «αρρωσταίνουμε» περισσότερο”

Άρθρο του κ. Παύλου Μπακίρη

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα που έχουμε μπροστά μας είναι χει­ρό­τερη ακόμη και από τα πιο ακραία σενάρια για το τι θα σήμαινε για τη χώρα να κρα­τή­σει το τιμόνι της το άκρως αντι­με­ταρ­ρυθ­μι­στικό, λαϊ­κι­στικό και ανέ­τοιμο κυβερ­νη­τικό σχήμα υπό τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κοι­νω­νία βιώνει με τον πιο σκληρό τρόπο τις επι­πτώ­σεις του αχρεί­α­στου τρίτου μνη­μο­νίου που προ­κά­λεσε η εγκλη­μα­τικά λάθος δια­χεί­ριση της δια­πραγ­μά­τευ­σης με τους δανει­στές. Σε μια Ευρώπη που έχει απο­δεί­ξει ότι και εκείνη δεν δια­θέ­τει δικλεί­δες ασφα­λείας απέ­να­ντι στις μεγάλες κρίσεις,  ούτε, και αυτό είναι και το χει­ρό­τερο, βαθιά βιωμένο αίσθημα αλλη­λεγ­γύης.

Αυτή η ραγδαία επι­δεί­νωση τον τελευ­ταίο χρόνο έχει υπερβεί ακόμη και το αίσθημα ότι συντε­λέ­στηκε μια μεγάλη πολι­τική εξα­πά­τηση πάνω στην απο­γο­ή­τευση και στις θυσίες των ελλήνων πολιτών, οι οποίοι εύλογα θα επι­θυ­μού­σαμε να υπήρχε ένας πιο ανώ­δυ­νος δρόμος για την εξυ­γί­ανση του κράτους της μετα­πο­λί­τευ­σης και την παρα­μονή της χώρας στο ευρώ.

Ο λόγος είναι ότι εκτός των οικο­νο­μι­κών μέτρων, τα οποία θα μπο­ρού­σαν και να είναι ένας«οδηγός για γρήγορη εξό­ντωση κάθε ελπίδας για την ανά­καμψη», έχουν γίνει σαφή ακόμη δύο δεδο­μένα. Αφενός η αδυ­να­μία δια­χεί­ρι­σης εκ μέρους της κυβέρ­νη­σης σε οποιο­δή­ποτε τομέα εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, αφε­τέ­ρου η επι­κίν­δυνη άγνοιά της για τα μείζονα ζητή­ματα της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής τα οποία ανα­δει­κνύ­ο­νται με το προ­σφυ­γικό.

Σε ότι αφορά στα εσω­τε­ρικά μας, είναι ξεκά­θαρο ότι το μόνο «παράλ­ληλο» πρό­γραμμα που θα μπο­ρούσε να υπάρχει είναι ένα πρό­γραμμα κινή­τρων για την παρα­γωγή εθνικού πλούτου από τον ιδιω­τικό τομέα με κανόνες δικαίου που θα εγγυά­ται μια απο­τε­λε­σμα­τική δημόσια διοί­κηση. Καθώς και απο­κα­τά­σταση των παρα­λο­γι­σμών που υπάρ­χουν σε όλους τους τομείς. Παρα­λο­γι­σμοί που ανα­πα­ρά­γουν κοι­νω­νι­κές αδικίες, και δεί­χνουν ένα κράτος που δεν σέβεται τον πολίτη.

Σε ότι αφορά στην εξω­τε­ρική μας πολι­τική, τώρα κατα­νο­ούμε όλοι, -με την πρω­τό­γνωρη προ­σφυ­γική κρίση και τον ορατό κίνδυνο να γίνει η χώρα μας ένα απέ­ρα­ντο στρα­τό­πεδο,- ότι τα λάθη στην οικο­νο­μία μπορεί και να διορ­θω­θούν, τα λάθη στην εξω­τε­ρική πολι­τική μπορεί να αποβούν εθνικά «θανα­τη­φόρα».

Γι αυτό πρέπει να υπάρξει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η κυβερ­νη­τική αντι­πρό­ταση που θα παρα­χθεί μέσα από την ευρεία κοι­νω­νική συμ­μα­χία των δημιουρ­γι­κών και μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών δυνά­μεων και κυρίως όλων των πολιτών που κατα­νο­ούμε ότι αυτό που χρειά­ζε­ται η χώρα είναι να γίνει επί της ουσίας «αστική δημο­κρα­τία». Για να μην «αρρω­σταί­νει» τις δυνά­μεις της, να μην εκδι­κεί­ται την αρι­στεία και όσους επι­μέ­νουν στη νομι­μό­τητα, αλλά και να μπορεί να υπε­ρα­σπι­στεί με σοβα­ρό­τητα και γνώση των συσχε­τι­σμών τα εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Η Ν.Δ., μέσω και της νέας της ηγεσίας επι­χει­ρεί σήμερα να συγκρο­τή­σει αυτό το μέτωπο υπέρ των δημιουρ­γι­κών δυνά­μεων της κοι­νω­νίας και ενα­ντίον του λαϊ­κι­σμού, με σαφείς κατευ­θύν­σεις και προ­τά­σεις. Όμως χωρίς την συμ­με­τοχή όλων όσοι πιστεύ­ουμε σε αυτές τις προ­τε­ραιό­τη­τες και μπο­ρούμε να παρα­δε­χτούμε ότι η «αρρώ­στια» βαθαί­νει και πρέπει να κάνουμε με καθα­ρό­τητα τις επι­λο­γές που θα ενδυ­να­μώ­σουν το εγχεί­ρημα, δεν θα μπο­ρέ­σει να πετύχει.

Με αυτό το σκε­πτικό και πιστεύ­ο­ντας πάντα στη δύναμη αλλαγής που έχει η ατομική ευθύνη αλλά και τη δύναμη της συλ­λο­γι­κής δράσης, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο διεκ­δικώ την προ­ε­δρία της Νομαρ­χια­κής Διοι­κούσα Επι­τρο­πής στις τοπικές εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές της Νέας Δημο­κρα­τίας.

Μόνο εμείς, όλοι μαζί, ο καθένας με τη στάση του, μπο­ρούμε να στα­μα­τή­σουμε τα χει­ρό­τερα και να δώσουμε την ώθηση για να ξανα­μπούμε σε πορεία προόδου. Στα Δωδε­κά­νησα όλοι κατα­λα­βαί­νουμε, με τον πιο έντονο τρόπο, πως άλλος χρόνος δεν υπάρχει.