Βουλή: Υπερψηφίστηκε το ν/σ για τους δικηγόρους

Με τις ψή­φους της ΝΔ, του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Νίκης πέ­ρα­σε το νο­μο­σχέ­διο του υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης «Ρυθ­μί­σεις για τα κλη­ρο­νο­μη­τή­ρια, τις απο­δο­χές και απο­ποι­ή­σεις κλη­ρο­νο­μιών, τις εγ­γρα­φές και τις εξα­λεί­ψεις συ­ναι­νε­τι­κών προ­ση­μειώ­σε­ων υπο­θη­κών και τις ένορ­κες βε­βαιώ­σεις και για το Τα­μείο Χρη­μα­το­δο­τή­σε­ως Δι­κα­στι­κών Κτι­ρί­ων και την πλη­ρω­μή των υπο­θέ­σε­ων νο­μι­κής βο­ή­θειας».

Το ΚΚΕ μαζί με τη Νέα Αρι­στε­ρά κα­τα­ψή­φι­σαν, ενώ η Ελ­λη­νι­κή Λύση, οι Σπαρ­τιά­τες και η Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας δή­λω­σαν «παρών».

Δ. Βερ­βε­σός: Μια από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες στιγ­μές για το δι­κη­γο­ρι­κό σώμα

Ο πρό­ε­δρος της ολο­μέ­λειας των προ­έ­δρων των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ελ­λά­δος, Δη­μή­τρης Βερ­βε­σός, μετά την ψή­φι­ση από την Βουλή, του νο­μο­σχε­δί­ου με το οποίο με­τα­φέρ­θη­κε δι­κα­στη­ρια­κή ύλη στους δι­κη­γό­ρους, σε εκτε­νή δή­λω­σή του χαι­ρε­τί­ζει την διεύ­ρυν­ση αυτή, της δι­κη­γο­ρι­κής ύλης.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ο κ. Βερ­βε­σός επι­ση­μαί­νει ότι η νο­μο­θέ­τη­ση αυτή «απο­τε­λεί μία από τις πιο ση­μα­ντι­κές στιγ­μές για το δι­κη­γο­ρι­κό σώμα, κα­θό­σον, πρω­τί­στως, επι­βε­βαιώ­νει το ρόλο του δι­κη­γό­ρου ως αμί­σθου δη­μό­σιου λει­τουρ­γού, πέραν αυτού, ως νο­μι­κού πα­ρα­στά­του και συμ­βού­λου και ανα­βαθ­μί­ζει θε­σμι­κά τη θέση του ως συλ­λει­τουρ­γού της Θέ­μι­δας».

Ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα, η δή­λω­ση του προ­έ­δρου της oλο­μέ­λειας έχει ως εξής:

«Ψη­φί­στη­κε σή­με­ρα από το Ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο το σχέ­διο Νόμου του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης για τη διεύ­ρυν­ση της δι­κη­γο­ρι­κής ύλης και την εκ­κα­θά­ρι­ση των απο­ζη­μιώ­σε­ων της Νο­μι­κής Βο­ή­θειας.

Είναι η πρώτη φορά, μετά από πολλά χρό­νια, που δι­κα­στη­ρια­κή ύλη με­τα­φέ­ρε­ται στους δι­κη­γό­ρους σε μία προ­σπά­θεια απο­συμ­φό­ρη­σης των δι­κα­στη­ρί­ων και δη­μιουρ­γί­ας συν­θη­κών επι­τά­χυν­σης των ρυθ­μών απο­νο­μής της δι­καιο­σύ­νης.

Ένορ­κες βε­βαιώ­σεις, συ­ναι­νε­τι­κές προ­ση­μειώ­σεις (εγ­γρα­φές και εξα­λεί­ψεις), κλη­ρο­νο­μη­τή­ρια, απο­δο­χές κλη­ρο­νο­μιάς, σω­μα­τεία, ανή­κουν πλέον στο έργο του δι­κη­γό­ρου, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας έμπρα­κτα τον θε­σμι­κό του ρόλο, αυ­ξά­νο­ντας το κύρος του και διευ­ρύ­νο­ντας την επαγ­γελ­μα­τι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα.

Το νο­μο­σχέ­διο υπερ­ψη­φί­στη­κε από τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ΠΣ, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και τη Νίκη. Κα­τα­ψη­φί­στη­κε από το ΚΚΕ και τη Νέα Αρι­στε­ρά. Πα­ρό­ντες δή­λω­σαν οι Σπαρ­τιά­τες, η Ελ­λη­νι­κή Λύση και η Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας.

Θε­ω­ρού­με ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη νο­μο­θέ­τη­ση απο­τε­λεί μία από τις πιο ση­μα­ντι­κές στιγ­μές για το δι­κη­γο­ρι­κό σώμα, κα­θό­σον, πρω­τί­στως, επι­βε­βαιώ­νει το ρόλο του δι­κη­γό­ρου ως αμί­σθου δη­μό­σιου λει­τουρ­γού, πέραν αυτού, ως νο­μι­κού πα­ρα­στά­του και συμ­βού­λου και ανα­βαθ­μί­ζει θε­σμι­κά τη θέση του ως συλ­λει­τουρ­γού της Θέ­μι­δας.

Απέ­να­ντι σε αυτό, μειο­ψη­φι­κές λο­γι­κές, που αρ­θρώ­θη­καν σή­με­ρα στο Ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο, βρί­σκουν κά­θε­τα αντί­θε­τη την πλειο­ψη­φία του δι­κη­γο­ρι­κού σώ­μα­τος και θα απο­μο­νω­θούν, τόσο αυτές, όσο και οι εκ­φρα­στές τους. Ει­δι­κό­τε­ρα:

Η θέση που θε­ω­ρεί την με­τα­φο­ρά της άνω δι­κα­στη­ρια­κής ύλης σε δι­κη­γό­ρους ως μορφή ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της δι­καιο­σύ­νης, πα­ρα­γνω­ρί­ζει τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 1 του Κώ­δι­κα Δι­κη­γό­ρων, το οποίο προ­βλέ­πει ότι ο δι­κη­γό­ρος είναι δη­μό­σιος λει­τουρ­γός, διά­τα­ξη για τη θέ­σπι­ση της οποί­ας αγω­νί­στη­καν δια­χρο­νι­κά οι δι­κη­γό­ροι και οι δι­κη­γο­ρι­κοί σύλ­λο­γοι. Ο δι­κη­γό­ρος δεν είναι ένας απλός ιδιώ­της επι­τη­δευ­μα­τί­ας, αλλά ένας ση­μα­ντι­κός συ­μπράτ­των λει­τουρ­γός της Θέ­μι­δας και όποιοι θέ­λουν να υπο­βαθ­μί­ζουν τον θε­σμι­κό ρόλο του, δεν έχουν θέση στην δι­κη­γο­ρι­κή οι­κο­γέ­νεια.

Η άποψη ότι οι σχε­τι­κές δια­τά­ξεις προ­σκρού­ουν στο Σύ­νταγ­μα δεν αντί­κει­ται απα­ντούν στην πάγια νο­μο­λο­γία των Ανω­τά­των Δι­κα­στη­ρί­ων της Χώρας, που έχει κρί­νει ότι ο δι­κη­γό­ρος, λόγω του λει­τουρ­γη­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα του επαγ­γέλ­μα­τός του, μπο­ρεί να συμ­με­τέ­χει στην έκ­δο­ση των συ­ντά­ξε­ων του ΕΦΚΑ και ότι η συμ­με­το­χή του στη δια­δι­κα­σία δια­με­σο­λά­βη­σης είναι συ­νταγ­μα­τι­κή. Πε­ραι­τέ­ρω, η μέχρι σή­με­ρα συμ­με­το­χή των δι­κη­γό­ρων ως συν­δί­κων πτώ­χευ­σης, κη­δε­μό­νων σχο­λά­ζου­ζας κλη­ρο­νο­μιάς, εκ­κα­θα­ρι­στών δια­θη­κών, δι­κα­στι­κών αντι­προ­σώ­πων σε κάθε φύ­σε­ως αρ­χαι­ρε­σί­ες (εθνι­κές εκλο­γές, εκλο­γές ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου, δη­μο­τι­κές και πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές, ανά­δει­ξης διοι­κή­σε­ως σω­μα­τεί­ων κλπ.) δεν έχει εγεί­ρει κα­νέ­να ζή­τη­μα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας. Άλ­λω­στε, τέ­τοιο θέμα δεν έχει τεθεί ούτε για τους συμ­βο­λαιο­γρά­φους ως προς τη συμ­με­το­χή τους στην έκ­δο­ση συ­ναι­νε­τι­κών δια­ζυ­γί­ων, στη σύ­ντα­ξη πι­νά­κων πλει­στη­ρια­σμού κλπ..

Εκεί­νοι δε, που με πε­ρισ­σό λαϊ­κι­σμό διαρ­ρη­γνύ­ουν τα ιμά­τιά τους για την ελά­χι­στη αύ­ξη­ση του κό­στους στην πρό­σβα­ση της δι­καιο­σύ­νης, απο­φεύ­γουν να ανα­φερ­θούν στα πολ­λα­πλά οφέλη που θα επέλ­θουν από την επι­τά­χυν­ση της απο­νο­μής της δι­καιο­σύ­νης και τη σύ­ντμη­ση του σή­με­ρα υφι­στά­με­νου χρό­νου εκ­δί­κα­σης των υπο­θέ­σε­ων των 1711 ημε­ρών, που κα­τα­τάσ­σει την Ελ­λά­δα στις τε­λευ­ταί­ες θέ­σεις της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και η οποία θα συμ­βεί από την απε­μπλο­κή δι­κα­στών από δια­δι­κα­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα δια­δι­κα­σί­ες της εκου­σί­ας δι­καιο­δο­σί­ας και την ενα­σχό­λη­σή τους με τα αμι­γώς δι­καιο­δο­τι­κά τους κα­θή­κο­ντα, γε­γο­νός που θα έχει τε­ρά­στιες θε­τι­κές συ­νέ­πειες τόσο για την οι­κο­νο­μία όσο και για τον μέσο Έλ­λη­να πο­λί­τη, που βιώ­νει σή­με­ρα φαι­νό­με­να οιο­νεί αρ­νη­σι­δι­κί­ας.

Αυτοί που χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τα συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα ως αντί­δω­ρο ή ψί­χου­λα, χωρίς να προ­τεί­νουν κά­ποιες άλλες ου­σια­στι­κές λύ­σεις αύ­ξη­σης του δι­κη­γο­ρι­κού ει­σο­δή­μα­τος στη δύ­σκο­λη ση­με­ρι­νή οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή συ­γκυ­ρία, πε­ριο­ρι­ζό­με­νοι στο μη­ρυ­κα­σμό του προ­βλή­μα­τος, προ­έρ­χε­ται ιδίως από εκεί­νους που κα­τα­φέ­ρο­νταν κατά των θε­σμι­κών ορ­γά­νων του δι­κη­γο­ρι­κού σώ­μα­τος, επαι­νώ­ντας τους εκ­προ­σώ­πους άλλων κλά­δων για μι­κρό­τε­ρης κλί­μα­κας επι­τυ­χί­ες (συμ­βο­λαιο­γρά­φοι για τα συ­ναι­νε­τι­κά δια­ζύ­για, μη­χα­νι­κοί για τα πι­στο­ποι­η­τι­κά, λο­γι­στές κλπ)

Η συμ­βο­λή των δι­κη­γό­ρων στη δια­δι­κα­σία της απο­νο­μής της δι­καιο­σύ­νης και στην επι­τά­χυν­σή της, κα­θί­στα­ται πλέον ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κή. Προ­σπά­θειες σύ­γκρι­σης με­τα­ξύ Δι­κα­στών και Δι­κη­γό­ρων και υπο­βάθ­μι­σης ή απα­ξί­ω­σης των δι­κη­γό­ρων, ότι δήθεν δεν έχουν τις κα­τάλ­λη­λες γνώ­σεις για την επί­τευ­ξη του έργου που τους ανα­τί­θε­ται, δια­πνέ­ο­νται από αντι­δι­κη­γο­ρι­κό μένος, πα­ρα­γνω­ρί­ζουν το δια­κρι­τό ρόλο των λει­τουρ­γών και συλ­λει­τουρ­γών της Δι­καιο­σύ­νης, αλλά και την ανα­γκαία με­τα­ξύ τους συ­νερ­γα­σία και αλ­λη­λε­πί­δρα­ση για την τα­χεία και ορθή απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης και εξυ­πη­ρε­τούν αλ­λό­τριους σκο­πούς και ηνιο­χού­νται από προ­σω­πι­κές πι­κρί­ες.

Κα­τα­νο­ού­με τους δογ­μα­τι­κούς λό­γους ή τις πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες που υπα­γο­ρεύ­ουν αυτές τις θέ­σεις, αλλά εμείς θα συ­νε­χί­σου­με να κοι­τά­με τους δι­κη­γό­ρους στα μάτια, πο­ρευό­με­νοι προς το μέλ­λον και αφή­νο­ντας πίσω τις λο­γι­κές του πα­ρελ­θό­ντος, με τις οποί­ες ο δι­κη­γο­ρι­κός κλά­δος έχει πάρει δια­ζύ­γιο τα τε­λευ­ταία χρό­νια».

Πηγή naftemporiki.gr