Τελεσίδικη καταδίκη αθίγγανου για εμπρησμό από πρόθεση

Για εμπρη­σμό από πρό­θε­ση, από τον οποίο μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει κίν­δυ­νος σε πρό­σω­πα και πράγ­μα­τα, κρί­θη­κε χθες ένο­χος, απορ­ρι­πτο­μέ­νης ως ανυ­πο­στή­ρι­κτης της εφέ­σε­ως του, ένας 44χρο­νος, αθίγ­γα­νος, που δια­μέ­νει στον κα­ταυ­λι­σμό του Κο­ρα­κό­νε­ρου ο οποί­ος έκαψε τρία τσα­ντί­ρια ευ­ρι­σκό­με­νος σε κα­τά­στα­ση μέθης.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος κα­τα­δι­κά­στη­κε τε­λε­σι­δί­κως σε ποινή κά­θειρ­ξης 5 ετών και 4 μηνών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Στις 20 Δε­κεμ­βρί­ου 2011 και περί ώρα 10.00 πμ, στον κα­ταυ­λι­σμό των αθίγ­γα­νων στο Κο­ρα­κό­νε­ρο, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος που βρι­σκό­ταν σε πα­ρά­πηγ­μα, στο οποίο ζούσε μαζί με την οι­κο­γέ­νειά του, και συ­γκε­κρι­μέ­να τη μό­νι­μη σύ­ντρο­φό του και τα πέντε τέκνα τους, με τη χρήση ανα­πτή­ρα έβαλε φωτιά στα νάι­λον που κά­λυ­πταν το πα­ρά­πηγ­μα. H φωτιά κα­τα­σβέ­στη­κε ωστό­σο άμεσα από αθίγ­γα­νους δι­πλα­νών πα­ρα­πηγ­μά­των.

Στη συ­νέ­χεια, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος επι­χεί­ρη­σε εκ νέου να βάλει φωτιά στο πα­ρά­πηγ­μα χρη­σι­μο­ποιώ­ντας και πάλι ανα­πτή­ρα, καί­γο­ντας κουρ­τί­να που βρι­σκό­ταν εντός του πα­ρα­πήγ­μα­τος. Απο­τέ­λε­σμα ήταν να επε­κτα­θεί άμεσα η φωτιά στο εσω­τε­ρι­κό του πα­ρα­πήγ­μα­τος καθώς και σε άλλα δύο δι­πλα­νά.

Εντός του πα­ρα­πήγ­μα­τος του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, βρι­σκό­ταν ο ίδιος, η σύ­ντρο­φός του καθώς και τα πέντε παι­διά τους, οι οποί­οι κα­τά­φε­ραν όμως να δια­φύ­γουν.

Η φωτιά κα­τα­σβέ­στη­κε από την Πυ­ρο­σβε­στι­κή μετά από κλήση του αδελ­φού του όταν άκου­σε τις εκ­κλή­σεις της συ­ντρό­φου και των παι­διών της.

Η σύ­ντρο­φός του ισχυ­ρί­στη­κε, με ένορ­κη εξέ­τα­σή της ότι την ίδια ημέρα που ξέ­σπα­σε η πυρ­κα­γιά, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος της επι­τέ­θη­κε με γρο­θιές, ενώ αρ­γό­τε­ρα, το βράδυ της ίδιας μέρας, της επι­τέ­θη­κε και την απεί­λη­σε με μα­χαί­ρι.

Είπε ακόμη ότι μετά την εκ­δή­λω­ση της πυρ­κα­γιάς την κυ­νή­γη­σε με ένα σί­δε­ρο εντός του κα­ταυ­λι­σμού πα­ρό­τι βρι­σκό­ταν σε κα­τά­στα­ση κύ­η­σης.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος σε απο­λο­γία του ομο­λό­γη­σε ότι την χτύ­πη­σε, χα­στου­κί­ζο­ντάς την.

Πε­ραι­τέ­ρω, προ­έ­κυ­ψε ότι το ένα από τα δύο γει­το­νι­κά πα­ρα­πήγ­μα­τα ήταν ακα­τοί­κη­το, ενώ για το δεύ­τε­ρο δεν προ­έ­κυ­ψε από κα­νέ­να απο­δει­κτι­κό στοι­χείο ότι κα­τοι­κεί­το τον καιρό εκεί­νο, αλλά ούτε και ότι βρί­σκο­νταν εντός αυτού ξένα πράγ­μα­τα.