Οι μαθητές του 4ου ΓΕ.Λ. Ρόδου στέλνουν ηχηρό μήνυμα υπέρ της ειρήνης

Τις τε­λευ­ταί­ες μέρες ολό­κλη­ρος ο πλα­νή­της έχει γίνει μάρ­τυ­ρας της βα­ναυ­σό­τη­τας που συ­νε­πά­γε­ται η έκρη­ξη ενός νέου πο­λέ­μου, στην Ευ­ρώ­πη αυτή τη φορά. Μπρο­στά από τα μάτια όλων μας περ­νούν άν­θρω­ποι που από τη μία μέρα στην άλλη ανα­γκά­στη­καν να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σουν με τον πιο επώ­δυ­νο τρόπο τι ση­μαί­νει να χά­νεις τους αγα­πη­μέ­νους σου, το σπι­τι­κό σου, την πόλη σου, τη χώρα σου, με λίγα λόγια ολό­κλη­ρη τη ζωή σου. Στη θέση όλων αυτών των προ­σώ­πων, θα μπο­ρού­σε να είναι ο κα­θέ­νας από εμάς, αφού, όπως δια­πι­στώ­νου­με και τώρα για ακόμα μία φορά, οι επι­λο­γές των εκά­στο­τε ηγε­τών μπο­ρούν να κα­τα­στρέ­ψουν ολο­σχε­ρώς τις ζωές των συ­ναν­θρώ­πων μας.

Υπό το βάρος αυτών των σκέ­ψε­ων και με αφορ­μή τον εορ­τα­σμό της 74ης επε­τεί­ου της 7ης Μαρ­τί­ου για την Εν­σω­μά­τω­ση των Δω­δε­κα­νή­σων, οι εκ­παι­δευ­τι­κοί και οι μα­θη­τές του σχο­λεί­ου μας απο­φά­σι­σαν να στεί­λουν το δικό τους μή­νυ­μα ενά­ντια σε κάθε μορ­φής πο­λε­μι­κή σύ­γκρου­ση. Αφού, λοι­πόν, πρώτα συ­ζη­τή­σα­με για τα γε­γο­νό­τα που οδή­γη­σαν στην απε­λευ­θέ­ρω­ση των νη­σιών μας αλλά και για τους αγώ­νες που έκα­ναν όλοι οι Δω­δε­κα­νή­σιοι για την ανά­κτη­ση της ελευ­θε­ρί­ας τους, προ­χω­ρή­σα­με σε δρά­σεις που απο­σκο­πού­σαν στη συ­νει­δη­το­ποί­η­ση εκ μέ­ρους των μα­θη­τών μας ότι το αί­τη­μα της ει­ρή­νης και της ελευ­θε­ρί­ας είναι δια­χρο­νι­κό και αφορά σε όλους τους λαούς.

Το κάθε τμήμα του σχο­λεί­ου μας, αξιο­ποιώ­ντας τη φα­ντα­σία, τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα αλλά και την απο­στρο­φή που προ­κα­λεί σε όλους μας ο πό­λε­μος, ζω­γρά­φι­σαν έναν κόσμο όπως τον ονει­ρεύ­ο­νται και εξέ­φρα­σαν τη βαθιά – και τόσο επί­και­ρη – επι­θυ­μία και απαί­τη­ση συ­νά­μα, να ζή­σουν σε έναν κόσμο ει­ρη­νι­κό και ελεύ­θε­ρο, απαλ­λαγ­μέ­νο από το κα­θε­στώς του φόβου και του θα­νά­του. Στη συ­νέ­χεια, μά­λι­στα, επι­χεί­ρη­σαν να σχη­μα­τί­σουν με τα σώ­μα­τά τους το σήμα της ει­ρή­νης στον προ­αύ­λιο χώρο του σχο­λεί­ου μας, απο­δει­κνύ­ο­ντας πως η επι­θυ­μία για ει­ρή­νη δια­περ­νά την ύπαρ­ξή τους ολι­στι­κά, ψυχή και σώμα.