Γιάννης Παππάς: «Θεσμική στάση και υπεύθυνος πατριωτισμός»

“Ο «υπεύ­θυ­νος πατριω­τι­σμός» είναι πολι­τική επιλογή με βάθος. Είναι η απόφαση να υπη­ρε­τείς το εθνικό συμ­φέ­ρον με καθα­ρούς κανόνες, θεσμική συνέ­χεια και μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα”, υπο­γραμ­μί­ζει μεταξύ άλλων σε άρθρο του στην εφη­με­ρίδα Απο­γευ­μα­τινή ο βου­λευ­τής της ΝΔ κ. Γιάννης Παππάς. Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Ο «υπεύ­θυ­νος πατριω­τι­σμός» ακού­γε­ται ωραίος ως σύνθημα αλλά δεν είναι εύκολο να τον υπη­ρε­τή­σει κάποιος θεσμικά. Είναι πολι­τική επιλογή με βάθος. Είναι η απόφαση να υπη­ρε­τείς το εθνικό συμ­φέ­ρον με καθα­ρούς κανόνες, θεσμική συνέ­χεια και μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα. Χωρίς φωνές. Χωρίς εύκολες υπερ­βο­λές.

Στα ελλη­νο­τουρ­κικά, ο υπεύ­θυ­νος πατριω­τι­σμός ξεκινά από το αυτο­νό­ητο. Η Ελλάδα μιλά όταν πρέπει, με πλαίσιο και με στόχο. Δεν παρα­σύ­ρε­ται από προ­κλή­σεις, δεν εργα­λειο­ποιεί την ένταση για εσω­τε­ρική κατα­νά­λωση. Η ψυχραι­μία δεν είναι αδυ­να­μία. Είναι άσκηση ισχύος. Η διπλω­μα­τία έχει αξία όταν στη­ρί­ζε­ται σε στα­θε­ρές θέσεις, σε συμ­μα­χίες και σε αξιο­πι­στία. Αυτά χτί­ζο­νται καθη­με­ρινά. Δεν κερ­δί­ζο­νται με μια ατάκα.

Όμως ο υπεύ­θυ­νος πατριω­τι­σμός δεν εξα­ντλεί­ται στα ελλη­νο­τουρ­κικά. Αν μεί­νουμε εκεί, τον φτω­χαί­νουμε. Η εθνική ισχύς είναι ευρύ­τερη. Είναι η θωρά­κιση των Ενόπλων Δυνά­μεων. Είναι η επέν­δυση σε απο­τρε­πτική ικα­νό­τητα, στην εκπαί­δευση, στο ανθρώ­πινο δυνα­μικό. Είναι να εξα­σφα­λί­ζεις ότι το κράτος δεν αργεί, δεν μπα­λώ­νει, δεν τρέχει πίσω από τις εξε­λί­ξεις. Προχωρά μπροστά, με σχέδιο και συνέ­πεια.

Υπεύ­θυ­νος πατριω­τι­σμός σημαί­νει θεσμι­κές παρεμ­βά­σεις που θωρα­κί­ζουν την πατρίδα εκ των έσω. Όχι μόνο απέ­να­ντι σε εξω­τε­ρι­κές απειλές, αλλά απέ­να­ντι σε χρόνιες αδυ­να­μίες. Το κράτος δικαίου, η εύρυθμη λει­τουρ­γία των θεσμών, η δημόσια διοί­κηση που υπη­ρε­τεί τον πολίτη, η Πολι­τική Προ­στα­σία που προ­λαμ­βά­νει, η κυβερ­νο­α­σφά­λεια που φυλάει κρί­σι­μες υπο­δο­μές. Όλα αυτά είναι πλευρές της ίδιας εθνικής ασφά­λειας.

Υπάρχει και ένα κρίσιμο πολι­τικό κρι­τή­ριο. Ο υπεύ­θυ­νος πατριω­τι­σμός δεν επι­τρέ­πει να μετα­τρέ­πουμε τα εθνικά σε πεδίο μικρο­κομ­μα­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Τα εθνικά θέλουν ενότητα, σοβα­ρό­τητα, και ελά­χι­στο κοινό παρο­νο­μα­στή. Θέλουν ενη­μέ­ρωση, θεσμι­κό­τητα, δια­φά­νεια. Θέλουν Βουλή που να γνω­ρί­ζει, να συζητά, να ελέγχει. Θέλουν κυβέρ­νηση που να εξηγεί τι κάνει και γιατί το κάνει. Όταν υπάρχει θεσμική λογο­δο­σία, μειώ­νε­ται ο θόρυβος. Και όταν μειώ­νε­ται ο θόρυβος, αυξά­νε­ται η αξιο­πι­στία της χώρας προς τα έξω.

Η Ελλάδα έχει απο­δεί­ξει ότι μπορεί να συν­δυά­ζει στα­θε­ρό­τητα με απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Να κρατά ήρεμο το πεδίο, αλλά να ενι­σχύει την απο­τροπή. Να μιλά με αυτο­πε­ποί­θηση, επειδή έχει σχέδιο. Να είναι προ­βλέ­ψιμη στις αρχές της, αλλά όχι παθη­τική στις εξε­λί­ξεις. Αυτός είναι ο πυρήνας του υπεύ­θυ­νου πατριω­τι­σμού. Θεσμι­κός, μετρη­μέ­νος, απο­τε­λε­σμα­τι­κός.

Και στο τέλος της ημέρας, αυτό ζητά ο πολίτης. Να νιώθει ότι η χώρα έχει πυξίδα. Ότι η ισχύς της δεν είναι σύνθημα, είναι πολι­τική. Ότι οι Ένοπλες Δυνά­μεις έχουν τη στήριξη που χρειά­ζο­νται. Ότι οι θεσμοί λει­τουρ­γούν. Ότι στα μεγάλα, δεν παί­ζουμε.

Αυτός είναι ο δρόμος. Με λιγό­τερα λόγια και περισ­σό­τερη δουλειά. Με σοβα­ρό­τητα, ενότητα και ευθύνη».