Γιάννης Παππάς: «Θεσμική στάση και υπεύθυνος πατριωτισμός»

“Ο «υπεύ­θυ­νος πα­τριω­τι­σμός» είναι πο­λι­τι­κή επι­λο­γή με βάθος. Είναι η από­φα­ση να υπη­ρε­τείς το εθνι­κό συμ­φέ­ρον με κα­θα­ρούς κα­νό­νες, θε­σμι­κή συ­νέ­χεια και με­τρή­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα”, υπο­γραμ­μί­ζει με­τα­ξύ άλλων σε άρθρο του στην εφη­με­ρί­δα Απο­γευ­μα­τι­νή ο βου­λευ­τής της ΝΔ κ. Γιάν­νης Παπ­πάς. Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Ο «υπεύ­θυ­νος πα­τριω­τι­σμός» ακού­γε­ται ωραί­ος ως σύν­θη­μα αλλά δεν είναι εύ­κο­λο να τον υπη­ρε­τή­σει κά­ποιος θε­σμι­κά. Είναι πο­λι­τι­κή επι­λο­γή με βάθος. Είναι η από­φα­ση να υπη­ρε­τείς το εθνι­κό συμ­φέ­ρον με κα­θα­ρούς κα­νό­νες, θε­σμι­κή συ­νέ­χεια και με­τρή­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα. Χωρίς φωνές. Χωρίς εύ­κο­λες υπερ­βο­λές.

Στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά, ο υπεύ­θυ­νος πα­τριω­τι­σμός ξε­κι­νά από το αυ­το­νό­η­το. Η Ελ­λά­δα μιλά όταν πρέ­πει, με πλαί­σιο και με στόχο. Δεν πα­ρα­σύ­ρε­ται από προ­κλή­σεις, δεν ερ­γα­λειο­ποιεί την έντα­ση για εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση. Η ψυ­χραι­μία δεν είναι αδυ­να­μία. Είναι άσκη­ση ισχύ­ος. Η δι­πλω­μα­τία έχει αξία όταν στη­ρί­ζε­ται σε στα­θε­ρές θέ­σεις, σε συμ­μα­χί­ες και σε αξιο­πι­στία. Αυτά χτί­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νά. Δεν κερ­δί­ζο­νται με μια ατάκα.

Όμως ο υπεύ­θυ­νος πα­τριω­τι­σμός δεν εξα­ντλεί­ται στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά. Αν μεί­νου­με εκεί, τον φτω­χαί­νου­με. Η εθνι­κή ισχύς είναι ευ­ρύ­τε­ρη. Είναι η θω­ρά­κι­ση των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων. Είναι η επέν­δυ­ση σε απο­τρε­πτι­κή ικα­νό­τη­τα, στην εκ­παί­δευ­ση, στο αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό. Είναι να εξα­σφα­λί­ζεις ότι το κρά­τος δεν αργεί, δεν μπα­λώ­νει, δεν τρέ­χει πίσω από τις εξε­λί­ξεις. Προ­χω­ρά μπρο­στά, με σχέ­διο και συ­νέ­πεια.

Υπεύ­θυ­νος πα­τριω­τι­σμός ση­μαί­νει θε­σμι­κές πα­ρεμ­βά­σεις που θω­ρα­κί­ζουν την πα­τρί­δα εκ των έσω. Όχι μόνο απέ­να­ντι σε εξω­τε­ρι­κές απει­λές, αλλά απέ­να­ντι σε χρό­νιες αδυ­να­μί­ες. Το κρά­τος δι­καί­ου, η εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία των θε­σμών, η δη­μό­σια διοί­κη­ση που υπη­ρε­τεί τον πο­λί­τη, η Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία που προ­λαμ­βά­νει, η κυ­βερ­νο­α­σφά­λεια που φυ­λά­ει κρί­σι­μες υπο­δο­μές. Όλα αυτά είναι πλευ­ρές της ίδιας εθνι­κής ασφά­λειας.

Υπάρ­χει και ένα κρί­σι­μο πο­λι­τι­κό κρι­τή­ριο. Ο υπεύ­θυ­νος πα­τριω­τι­σμός δεν επι­τρέ­πει να με­τα­τρέ­που­με τα εθνι­κά σε πεδίο μι­κρο­κομ­μα­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Τα εθνι­κά θέ­λουν ενό­τη­τα, σο­βα­ρό­τη­τα, και ελά­χι­στο κοινό πα­ρο­νο­μα­στή. Θέ­λουν ενη­μέ­ρω­ση, θε­σμι­κό­τη­τα, δια­φά­νεια. Θέ­λουν Βουλή που να γνω­ρί­ζει, να συ­ζη­τά, να ελέγ­χει. Θέ­λουν κυ­βέρ­νη­ση που να εξη­γεί τι κάνει και γιατί το κάνει. Όταν υπάρ­χει θε­σμι­κή λο­γο­δο­σία, μειώ­νε­ται ο θό­ρυ­βος. Και όταν μειώ­νε­ται ο θό­ρυ­βος, αυ­ξά­νε­ται η αξιο­πι­στία της χώρας προς τα έξω.

Η Ελ­λά­δα έχει απο­δεί­ξει ότι μπο­ρεί να συν­δυά­ζει στα­θε­ρό­τη­τα με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Να κρατά ήρεμο το πεδίο, αλλά να ενι­σχύ­ει την απο­τρο­πή. Να μιλά με αυ­το­πε­ποί­θη­ση, επει­δή έχει σχέ­διο. Να είναι προ­βλέ­ψι­μη στις αρχές της, αλλά όχι πα­θη­τι­κή στις εξε­λί­ξεις. Αυτός είναι ο πυ­ρή­νας του υπεύ­θυ­νου πα­τριω­τι­σμού. Θε­σμι­κός, με­τρη­μέ­νος, απο­τε­λε­σμα­τι­κός.

Και στο τέλος της ημέ­ρας, αυτό ζητά ο πο­λί­της. Να νιώ­θει ότι η χώρα έχει πυ­ξί­δα. Ότι η ισχύς της δεν είναι σύν­θη­μα, είναι πο­λι­τι­κή. Ότι οι Ένο­πλες Δυ­νά­μεις έχουν τη στή­ρι­ξη που χρειά­ζο­νται. Ότι οι θε­σμοί λει­τουρ­γούν. Ότι στα με­γά­λα, δεν παί­ζου­με.

Αυτός είναι ο δρό­μος. Με λι­γό­τε­ρα λόγια και πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά. Με σο­βα­ρό­τη­τα, ενό­τη­τα και ευ­θύ­νη».