‘Εφυγε από τη ζωή ο ο “Γέροντας της Αγάπης” Αμφιλόχιος

Η Ρόδος πενθεί. Έφυγε από τη ζωή ο Αμφι­λό­χιος ο “Γέρο­ντας της Αγάπης”, ο οποίος είχε υποστεί εγκε­φα­λικό επει­σό­διο κατά τη διάρ­κεια παρα­μο­νής του στο Αγα­θο­νήσι. Μεγάλος πνευ­μα­τι­κός και σύγ­χρο­νος Άγιος της εποχής μας ο Μητρο­πο­λί­της πρώην Νέας Ζηλαν­δίας και μετέ­πειτα Γάνου και Χώρας έχει πλούσιο και συγκι­νη­τικό βιο­γρα­φικό.

Γράφει ο Χρήστος Μυστι­λιά­δης

Ο κατά κόσμος Αδα­μά­ντιος Τσούκος γεν­νή­θηκε το 1938 στην Λάρδο της Ρόδου,  όπου ανδρώ­θηκε και μορ­φώ­θηκε. Το όνομα Αμφι­λό­χιος το πήρε από τον άγιο γέροντά του, που προ­σφά­τως αγιο­κα­τα­τά­χθηκε, τον Αμφι­λό­χιο Μακρή της Πάτμου.

Τα έργα του στην Πάτμο, στην Πατμιάδα Σχολή το Σπήλαιο της Απο­κά­λυ­ψης, στη Ρόδο, στην Κρήτη, στα Δωδε­κά­νησα, στην Ιερα­πο­στολή της Αφρι­κα­νι­κής Γης, στην Νέα Ζηλαν­δία, στα Νησιά Φίτζι καθι­στούν τον πολυ­σέ­βα­στο Άγιο Γέροντα Αμφι­λό­χιο Τσούκο αντάξιο ανά­στημα και συνε­χι­στή του έργου του Αγίου Αμφι­λο­χίου της Πάτμου.

Το 1959 ενε­γράφη στη Θεο­λο­γική Σχολή της Χάλκης. Στις 8 Δεκεμ­βρίου του 1962 εκάρη μοναχός στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος της Θεο­λο­γι­κής Σχολής της Χάλκης και την επομένη χει­ρο­το­νή­θηκε Διά­κο­νος από τον τότε Σχο­λάρχη, Μητρο­πο­λίτη Σταυ­ρου­πό­λεως Μάξιμο. Από τον ίδιο Μητρο­πο­λίτη χει­ρο­το­νή­θηκε Πρε­σβύ­τε­ρος στις 14 Ιουλίου 1963. Το ίδιο έτος έλαβε και το πτυχίο της Θεο­λο­γίας, υπο­βάλ­λο­ντας δια­τριβή με θέμα «Η δογ­μα­τική διδα­σκα­λία του Κορα­νίου». Στη Θεο­λο­γική Σχολή της Χάλκης παρέ­μεινε για ακόμη ένα έτος με εντολή του τότε Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη Αθη­να­γόρα.

Από το έτος 1964 έως το έτος 1968 βρέθηκε στην Πάτμο, κοντά στον Γέροντα Αμφι­λό­χιο Μακρή δια­κο­νώ­ντας την Ιερά Μονή του Ευαγ­γε­λι­σμού. Το 1969 διο­ρί­στηκε Καθη­γη­τής στην Πατμιάδα Εκκλη­σια­στική Σχολή, ενώ το 1972 μετέβη στην Αφρική όπου εργά­στηκε ως ιερα­πό­στο­λος στην Κένυα, στην Ταν­ζα­νία και στο Ζαΐρ.

Το έτος 1974 έλαβε το οφίκιο του Αρχι­μαν­δρίτη από τον Πατριάρχη Αλε­ξαν­δρείας Νικόλαο στον Ιερό Ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού της Θεο­τό­κου, στο Λου­μπού­μπασι του Ζαΐρ. Στη μακρινή Ζηλαν­δία και στα νησιά Φίτζι αντί­κρισε φτωχά χωριά και ανθρώ­πους που διψού­σαν να μάθουν για την ορθο­δο­ξία.

Ο Γέρο­ντας Αμφι­λό­χιος με τους πιστούς του ακό­λου­θους και συνερ­γά­τες, έχτισαν ναούς, μονα­στή­ρια, ορφα­νο­τρο­φεία, χει­ρο­τό­νη­σαν, ιερείς καθο­δή­γη­σαν, πνευ­μα­τικά και έτσι βαφτί­στη­καν εκα­το­ντά­δες παιδιά και ενή­λι­κες Χρι­στια­νοί Ορθό­δο­ξοι. Δίχως μεγά­λους ναούς, κατα­σκευα­σμέ­νους από ξύλο, παρά μόνο με το ιερό Ευαγ­γέ­λιο και μέσα από λιτούς τρόπους διέ­δω­σαν το αληθινό νόημα της Εκκλη­σίας μας στην άλλη άκρη του κόσμου.

Το έτος 1978 επέ­στρεψε στην Πατμιάδα σχολή, όπου και δίδαξε έως το 1989. Τότε ο Μητρο­πο­λί­της Ρόδου Από­στο­λος τον κάλεσε στη Ρόδο, όπου και διο­ρί­στηκε Ιερο­κή­ρυ­κας της Ιεράς Μητρο­πό­λεως Ρόδου.

Στις 22 Μαΐου 1990 ενθρο­νί­στηκε Ηγού­με­νος της Ιεράς Μονής Θάρρι.

Στις 9 Ιουλίου 2005 χει­ρο­το­νή­θηκε τιτου­λά­ριος Επί­σκο­πος Ερυθρών, Βοηθός Επί­σκο­πος της Μητρο­πό­λεως Ρόδου.

Στις 13 Οκτω­βρίου 2005 εξελέγη Μητρο­πο­λί­της Νέας Ζηλαν­δίας.

Στις 30 Μαΐου 2018 εξελέγη Μητρο­πο­λί­της Γάνου και Χώρας.

Εκα­το­ντά­δες τα πνευ­μα­τικά του παιδιά ανά την υφήλιο. Επάν­δρωσε και στε­λέ­χωσε την ιστο­ρική Μονή του Αρχαγ­γέ­λου Μιχαήλ και των Αγίων Ισα­πο­στό­λων Κων/νου και Ελένης στο Θάρρι.Δημιούρ­γησε με ικανό αριθμό μονα­ζου­σών την γυναι­κεία Ιερά Μονή Πανα­γίας Υψενής στην γενέ­τειρα του Λάρδο. Πρώτος ανέ­δειξε, έγραψε και πρό­βαλλε την ζωή του Οσίου Μελε­τίου της Υψενής Λάρδου σύγ­χρο­νου Αγίου της Εκκλη­σίας μας.

Ανα­στή­λωσε την Ιερά Μονή Ευαγ­γε­λι­στή Ιωάννη του Αρτα­μίτη. Την ιστο­ρική Πανα­γιάς Σκια­δε­νής. Δημιούρ­γησε πρότυπο Τηλε­ο­πτι­κού Σταθμού το «Θάρρι» που επάξια το διευ­θύ­νει το πνευ­μα­τικό του παιδί, ο αγα­πη­τός Αρχι­μαν­δρί­της και Ηγού­με­νος της Ιεράς Μονής Θάρρι π. Νεκτά­ριος Πόκιας. Ίδρυσε Χρι­στια­νικό Ορθό­δοξο Βιβλιο­πω­λείο της Ι. Μονής Θάρρι στους χώρους των μεγάλων ευερ­γε­τών Μιχαήλ, Ελευ­θε­ρίου και Μαίρης Καβά­σιλα.

Ταπει­νός, αξιο­πρε­πής, ανε­ξί­κα­κος και παρη­γο­ρη­τι­κός είχε μια πορεία που ήταν ένας συνεχής αγώνας ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς και  ατε­λεί­ω­της αγάπης στην εκκλη­σία του και στον συνάν­θρωπο.

« Έφυγε» αφή­νο­ντας πίσω του  έμψυχο πνευ­μα­τικό έργο, ναούς και μεγάλη προ­σφορά.