Εν μέρει δεκτή η αγωγή του Μανώλη Μαργέλλου κατά της “ΡΟΔΩΝ ΑΕ” για την καντίνα!

Με την υπ’ αριθμ. 42/2022 από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή που υπέ­βα­λε κατά της υπό εκ­κα­θά­ρι­ση δη­μο­τι­κής εται­ρεί­ας «ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΙΑ­ΚΕΣ ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΕΣ ΤΟΥ­ΡΙ­ΣΤΙ­ΚΕΣ ΞΕ­ΝΟ­ΔΟ­ΧΕΙΑ­ΚΕΣ ΕΠΙ­ΧΕΙ­ΡΗ­ΣΕΙΣ ΡΟΔΟΥ ΑΕ», με τον δια­κρι­τι­κό τίτλο “ΡΟΔΩΝ ΑΕ”, ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας Μα­νώ­λης Μαρ­γέλ­λος για την υπό­θε­ση της δια­βό­η­της κα­ντί­νας στην πα­ρα­λία έμπρο­σθεν του κα­ζί­νου της Ρόδου.

Ο Μ. Μαρ­γέλ­λος, που διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ύψους 1.084.219,22 ευρώ, δια­τεί­νε­ται με την αγωγή του ότι υπέ­στη ζημία ύψους 84.219,22 ευρώ σε έξοδα για την ανα­καί­νι­ση και τον εξο­πλι­σμό της συ­γκε­κρι­μέ­νης κα­ντί­νας στο πλαί­σιο της από 14ης Ιου­λί­ου 2008 σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης που είχε υπο­γρά­ψει με τη δη­μο­τι­κή ανώ­νυ­μη εται­ρεία και πε­ραι­τέ­ρω αξιώ­νει την κα­τα­βο­λή ρή­τρας συμ­βο­λαί­ου από τη μη υλο­ποί­η­ση των συμ­φω­νη­θέ­ντων, ύψους 1 εκατ. ευρώ.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­ση που εξέ­δω­σε υπο­χρε­ώ­νει την ενα­γο­μέ­νη να του κα­τα­βά­λει το ποσό των 214.628,98 ευρώ με τον νό­μι­μο τόκο από την επί­δο­ση της αγω­γής μέχρι την εξό­φλη­ση. Επι­βάλ­λει πε­ραι­τέ­ρω σε βάρος της ενα­γο­μέ­νης μέρος από τα δι­κα­στι­κά έξοδα του ενά­γο­ντος και για τους δύο βαθ­μούς δι­καιο­δο­σί­ας, το οποίο ορί­ζει σε 9.900 ευρώ. Η αγωγή του επι­χει­ρη­μα­τία είχε απορ­ρι­φθεί με την υπ’ αριθμ. 37/2016 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Ο πρώην δήµαρχος Ρο­δί­ων κ. Χ. Χα­τζηευ­θυ­μί­ου είχε κα­τα­στή­σει σαφές ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει νοµικώς κα­το­χυ­ρωµένη ανά­θε­ση του management της κα­ντί­νας σε ιδιώ­τη, καθώς η ιδιο­κτη­σία του χώρου και των υπερ­κείµενων κτισµάτων ανή­κει στην Εται­ρεία Του­ρι­στι­κών Ακι­νή­των. Με τη συ­γκε­κριµένη σύµβαση στον κ. Μαρ­γέλ­λο δι­νό­ταν η δυ­να­τό­τη­τα δια­χεί­ρι­σης της κα­ντί­νας αλλά και κα­θή­κο­ντα επί­βλε­ψης της ανα­καί­νι­σής της, τα έξοδα της οποί­ας υπο­λο­γί­στη­καν σε 250.000 ευρώ.

Η «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» ανέ­λα­βε να απο­πλη­ρώ­σει τα έξοδα ανα­καί­νι­σης στον κ. Μαρ­γέλ­λο, ο οποί­ος υπο­χρε­ού­το να υπο­βά­λει όλα τα νόµιµα πα­ρα­στα­τι­κά για τις ερ­γα­σί­ες που εκτε­λέ­σθη­καν στην κα­ντί­να. Συµφω­νή­θη­κε επι­πλέ­ον να επιµερί­ζο­νται τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα της επι­χεί­ρη­σης σε πο­σο­στό 40% υπέρ της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» και 60% υπέρ του Μαρ­γέλ­λου. Στην ίδια σύµβαση υπάρ­χει µάλι­στα και ρήτρα για αποζηµίωση ύψους 1 εκατ. ευρώ στον κ. Μαρ­γέλ­λο σε πε­ρί­πτω­ση κα­ταγ­γε­λί­ας, υπα­να­χω­ρή­σε­ως, διοι­κη­τι­κής πρά­ξης ή σε πε­ρί­πτω­ση που η σύµβαση κα­τα­στεί άκυρη ή αν τυχόν οι υπο­σχε­θεί­σες εκα­τέ­ρω­θεν πα­ρο­χές κα­τα­στούν αδύ­να­τες ή απα­γο­ρευ­τι­κές ή ορι­στι­κά δια­κο­πεί η λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης. Υπέρ των θέ­σε­ων της υπό εκ­κα­θά­ρι­ση δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης είχε κα­τα­θέ­σει η πρώην πρό­ε­δρός της κ. Ρένα Μα­ντι­κού, που υπο­στή­ρι­ξε ότι ο κ. Μαρ­γέλ­λος έχει εξο­φλη­θεί στο ακέ­ραιο για τα έξοδα στα οποία προ­έ­βη για την απο­κα­τά­στα­ση της κα­ντί­νας και ότι η σύμ­βα­ση management δεν μπο­ρού­σε να υλο­ποι­η­θεί, καθώς η ΕΤΑ δεν επέ­τρε­ψε την συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­δι­κα­σία.

Στον αντί­πο­δα κα­τέ­θε­σε υπέρ των θέ­σε­ων του επι­χει­ρη­μα­τία υπάλ­λη­λός του, ο οποί­ος υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν του έχει κα­τα­βλη­θεί το σύ­νο­λο των εξό­δων στα οποία προ­έ­βη παρά μόνο 90.000 ευρώ, κι ότι η επι­χεί­ρη­ση λει­τούρ­γη­σε μόνη της την κα­ντί­να. Το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι Κ.Υ.Α. των υπουρ­γών Εσω­τε­ρι­κών, Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης και Απο­κέ­ντρω­σης και Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών, με την οποία πα­ρα­χω­ρή­θη­κε στους Ο.Τ.Α. Α΄ βαθ­μού η απλή χρήση αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας και οι πα­ρα­τεί­νου­σες την ισχύ της όμοιες, που ακο­λού­θη­σαν, δεν δη­μο­σιεύ­θη­καν στην Εφη­με­ρί­δα της Κυ­βερ­νή­σε­ως ώστε να απο­κτή­σουν νό­μι­μη υπό­στα­ση, εντού­τοις απο­τέ­λε­σαν τη νο­μι­κή βάση, υπό την οποία ο Δήμος Ρο­δί­ων εκ­μί­σθω­σε απευ­θεί­ας τον χώρο της κα­ντί­νας στην ενα­γό­με­νη και αυτή ανέ­θε­σε τη δια­χεί­ρι­σή της στον ενά­γο­ντα δυ­νά­μει έγκυ­ρης σύμ­βα­σης, ο οποί­ος ανέ­λα­βε αυτήν και προ­έ­βη σε δα­πά­νες, πι­στεύ­ο­ντας κα­λό­πι­στα ότι ο δήμος είχε το σχε­τι­κό δι­καί­ω­μα πα­ρα­χώ­ρη­σης.

Ση­μειω­τέ­ον δε ότι η 136/2007 από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρο­δί­ων περί απευ­θεί­ας εκ­μί­σθω­σης, με­τα­ξύ άλλων ακι­νή­των, και της επί­δι­κης κα­ντί­νας, ελή­φθη ομό­φω­να κα­τό­πιν σχε­τι­κής ει­σή­γη­σης της νο­μι­κής του υπη­ρε­σί­ας ενώ η ανω­τέ­ρω από­φα­ση ελέγ­χθη­κε ως προς τη νο­μι­μό­τη­τά της από τη Διεύ­θυν­ση Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Το γε­γο­νός ότι οι συ­ναλ­λα­χθέ­ντες διά­δι­κοι δεν είχαν καμία αμ­φι­βο­λία σχε­τι­κά με την εγκυ­ρό­τη­τα της με­τα­ξύ των σύμ­βα­σης επιρ­ρω­νύ­ε­ται τόσο από τον επι­λε­χθέ­ντα χρόνο διάρ­κειας της (δω­δε­κα­ε­τής) όσο και από την με­γά­λου ύψους, προ­βλε­φθεί­σα, ποι­νι­κή ρήτρα, πα­ρά­γο­ντες οι οποί­οι κα­τα­δει­κνύ­ουν σο­βα­ρή συ­ναλ­λα­κτι­κή πρό­θε­ση.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Πα­να­γιώ­τα Κα­ρα­μά­ριου.