Λεηλασία της δημόσιας περιουσίας στο Καστελόριζο

Τη διε­νέρ­γεια κατε­πεί­γου­σας προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης για τη δια­πί­στωση τυχόν τελέ­σεως των αδι­κη­μά­των της απάτης κατ΄ εξα­κο­λού­θηση εις βάρος του δημο­σίου με το όφελος που πέτυχε ή επε­δί­ωξε ο δράστης ή η ζημιά που προ­κλή­θηκε ή απει­λή­θηκε στο δημόσιο, υπερ­βαί­νει τα 150.000 ευρώ παρήγ­γειλε χθες στη Πται­σμα­το­δίκη Ρόδου ο Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Κ. Μπού­τσι­κος, μετά από αναφορά του δημο­τι­κού συμ­βού­λου Μεγί­στης κ. Γεωρ­γίου Παπου­τσή με την οποία καταγ­γέλ­λο­νται “τέρατα και σημεία” στη δια­χεί­ριση ακι­νή­των του δημο­σίου στο νησί.

Ελεγ­χό­με­νοι στην προ­κα­ταρ­κτική έρευνα που διε­νερ­γεί­ται για αδι­κή­ματα που διώ­κο­νται με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές περι­στά­σεις του Ν. 1608/50 περί κατα­χρα­στών δημο­σίου χρή­μα­τος είναι ο δήμαρ­χος εν αργία του Δήμου Μεγί­στης κ. Παύλος Πανη­γύ­ρης και μέλη της οικο­γέ­νειάς του.

Στην αναφορά του ο κ. Παπου­τσής ανα­φέ­ρει εισα­γω­γικά τα εξής:

“Οι λίγοι κάτοι­κοι του μικρού νησιού Καστε­λό­ριζο και οι χιλιά­δες δημότες αυτού που δια­μέ­νουν τόσο στη Ρόδο όσο και στις ελλη­νι­κές πόλεις αλλά και στο εξω­τε­ρικό, παρα­κο­λου­θούν έκπλη­κτοι την πρω­το­φανή λεη­λα­σία των ακι­νή­των τους από μια κάστα δημοτών που απο­τε­λεί­ται κυρίως από τους ασκού­ντες την δημο­τική εξουσία και τους συγ­γε­νείς τους. Η ομάδα αυτή, με παρά­νο­μους και ανή­θι­κους τρόπους, εκμε­ταλ­λευό­μενη την απουσία οιου­δή­ποτε ελέγχου οιασ­δή­ποτε αρχής, κατά­φερε να περιέλ­θουν στα χέρια των ανθρώ­πων της, εκα­το­ντά­δες αστικά οικό­πεδα τα οποία, προ της κατα­στρο­φής του νησιού κατά το Β’ παγκό­σμιο πόλεμο απο­τε­λού­σαν τα «σπίτια» των νοι­κο­κυ­ραίων νησιω­τών, οι οποίοι έφυγαν και εγκα­τα­στά­θη­καν στη λοιπή Ελλάδα και σε υπερ­πό­ντιες χώρες, ως μετα­νά­στες.

Για το φαι­νό­μενο της αρπαγής των περιου­σιών των απόντων από το νησί ιδιο­κτη­τών Καστε­λο­ρι­ζίων, πολλές φορές έγραψε ο τοπικός και αθη­ναϊ­κός τύπος, και κατά καιρούς έγιναν, δια­μαρ­τυ­ρίες και καταγ­γε­λίες από τους παροι­κια­κούς συν­δέ­σμους των μετα­να­στών νησιω­τών της Αυστρα­λίας τόσο στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών όσο και στη Νομαρ­χία Δωδε­κα­νή­σου. Φαί­νε­ται ότι στο «μικρό» αλλά πάντοτε επί­καιρο για τη γεω­γρα­φική του θέση νησί του Καστε­λο­ρί­ζου, το σύνταγμα που προ­βλέ­πει ότι η ιδιο­κτη­σία είναι υπό την προ­στα­σία του Ελλη­νι­κού Κράτους, δεν εφαρ­μό­ζε­ται από τους αρμο­δί­ους κεντρι­κούς και περι­φε­ρεια­κούς δημο­σί­ους φορείς, ο δε Νόμος, που προ­βλέ­πει στο άρθρο 34 Ν. 1539/1938, «ότι τα εγκα­τα­λε­λειμ­μένα παρά των ιδιο­κτη­τών των ακίνητα και μη δια­χει­ρι­ζό­μενα από αυτούς ούτε από αντι­προ­σώ­πους των, κατα­λαμ­βά­νο­νται από το Δημόσιο και δια­χει­ρί­ζο­νται από αυτό, ως διοι­κητή αλλό­τριων», δεν… έφθασε ακόμη στην παρα­με­θό­ριο αυτή περιοχή του Καστε­λο­ρί­ζου, στην οποία κάθε λογής και… φυλής, δήθεν του­ρί­στες, επι­διώ­κουν και αγο­ρά­ζουν ακίνητα από τους άρπαγες και άπλη­στους γνω­στούς οικο­πε­δο­φά­γους».

Ο κ. Παπου­τσής ανα­φέ­ρε­ται εν συνε­χεία στις δια­πι­στώ­σεις του επι­θε­ω­ρητή της οικο­νο­μι­κής επι­θε­ώ­ρη­σης Κρήτης Μ. Χρι­στο­δου­λάκη για την απα­ρά­δε­κτη ιδιο­κτη­σιακή κατά­σταση και στην επι­σή­μανσή του ότι «επί δημαρ­χίας Παύλου Πανη­γύρη, έχουν γίνει, πάνω από 1500 πράξεις μετα­βί­βα­σης ακι­νή­των σε νησί 200 κατοί­κων με τη… μέθοδο της χρη­σι­κτη­σίας».

Επι­ση­μαί­νει παρα­πέρα και τα εξής:

“Στις παρά­νο­μες και δόλιες ενέρ­γειες των «κατα­λη­ψιών των οικο­πέ­δων» βοηθά το γένονός ότι τα ακίνητα αυτά ήταν ιδιω­τι­κές ιδιο­κτη­σίες των νησιω­τών οι οποίοι οικο­γε­νεια­κώς μετα­νά­στευ­σαν στο εξω­τε­ρικό προ πολλών δεκα­ε­τιών και έκτοτε είτε δεν τα [ανα] γνω­ρί­ζουν, λόγω έλλει­ψης κτη­μα­το­λο­γίου, είτε δεν επι­δει­κνύ­ουν ιδιο­κτη­σιακό ενδια­φέ­ρον, είτε ακόμη λόγω των πολλών κλη­ρο­νό­μων και της μικρής σχε­τι­κώς αξίας του μερι­δίου καθενός από αυτούς, δεν θέλουν ή είναι δύσκολο, λόγω των γνωστών γρα­φειο­κρα­τι­κών προ­βλη­μά­των να παρου­σια­σθούν ως συνι­διο­κτή­τες.

Οι «ξενι­τε­μέ­νοι» ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των του νησιού, κατέ­χο­νται από την πεποί­θηση ότι τα ακίνητα των στην Ελλάδα προ­στα­τεύ­ο­νται από το Ελλη­νικό Σύνταγμα και ότι σε κάθε περί­πτωση, ηθε­λη­μέ­νης αδρά­νειας ή παρά­λει­ψής των να ασχο­λη­θούν και να ενδια­φερ­θούν με την ακίνητη περιου­σία των και ειδι­κό­τερα με τα αστικά εντός σχεδίου οικό­πεδά των, στα οποία, είναι εμφανή τα ερείπια, των απο­τε­φρω­θει­σών παλαιών οικιών, εφαρ­μό­ζε­ται το άρθρο 34 του Ν.1539 /1938. Εξ άλλου πάγια είναι η Νομο­λο­γία των Δικα­στη­ρίων ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο έχει την εξουσία να εκπρο­σω­πεί τους απόντες ιδιο­κτή­τες εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων ακι­νή­των, έναντι τρίτων σφε­τε­ρι­στών και παρά­νο­μων κατόχων, σαν να είναι αυτό, ο ίδιος ο απών ιδιο­κτή­της, τον οποίο υπο­κα­θι­στά πλήρως στα δικαιώ­ματα και υπο­χρε­ώ­σεις του”.

Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι μέχρι σήμερα, δεν κατά­φερε καμία αρμόδια υπη­ρε­σία να βάλει φραγμό στη λεη­λα­σία της δημό­σιας περιου­σίας, με απο­τέ­λε­σμα να εκτρα­χυν­θεί η κατά­σταση και οι επι­τή­δειοι οικο­πε­δο­φά­γοι άλλοτε με την ανοχή και άλλοτε με τη σύμπραξη των δημο­τι­κών αρχό­ντων του τόπου, να σφε­τε­ρί­ζο­νται ακίνητα αναμ­φι­σβή­τη­του κυριό­τη­τος του Δημο­σίου, τα οποία απέ­κτησε με απαλ­λο­τρί­ωση, για την ανέ­γερση λαϊκών κατοι­κιών των αστέγων κατοί­κων του παρα­με­θό­ριου νησιού.

Ο κ. Παπου­τσής κάνει ειδική μνεία στην οικο­πε­δική περιου­σία του κ. Πανη­γύρη και μελών της οικο­γέ­νειάς του, αφή­νο­ντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο από­κτη­σης των ακι­νή­των.

Δια­τεί­νε­ται ότι τα ακίνητα τα οποία και παρα­θέ­τει βρί­σκο­νται εντός του οικι­σμού του νησιού και έχουν αιτία κτήσεως εικο­νι­κές χρη­σι­κτη­σίες και ψευδείς γονικές παροχές ενώ η αξία εκάστου υπερ­βαί­νει τα 35.000 ευρώ και ορι­σμέ­νων μεγα­λυ­τέ­ρου εμβαδού των συνη­θι­σμέ­νων, αλλά προ­νο­μια­κής θέσεως, έχουν αξία πλέον των 100.000 ευρώ έκαστο.