Νατάσα Κούλλαρου: «Χαίρομαι που βλέπω τις γυναίκες της Ρόδου να πετυχαίνουν επιχειρηματικά»

Νατάσα, ποιες είναι οι προ­κλή­σεις, οι δυσκο­λίες, αλλά και οι ευκαι­ρίες στη γυναι­κεία επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα στη Ρόδο σήμερα; Εσύ ξεκί­νη­σες πρό­σφατα μία δική σου επι­χεί­ρηση από το μηδέν, ενώ τα τελευ­ταία χρόνια έχεις κατα­φέ­ρει να δημιουρ­γή­σεις κι ένα brand με χει­ρο­ποί­η­τες πλεκτές τσάντες;

Σε μια κοι­νω­νία που αλλάζει, όπου η γυναίκα έχει πλέον ενεργό ρόλο στο επι­χει­ρείν, εξα­κο­λου­θούν δυστυ­χώς να υπάρ­χουν στε­ρε­ό­τυπα — ειδικά σε μικρές κοι­νω­νίες. Χαί­ρο­μαι όμως που βλέπω ότι στον τόπο μας αυτά καταρ­ρί­πτο­νται ολοένα και περισ­σό­τερο, καθώς όλο και περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες δημιουρ­γούν και χαρά­ζουν τον δικό τους δρόμο. Ξεκι­νώ­ντας από το μηδέν, όπως έκανα εγώ, χρειά­ζε­ται θάρρος, υπομονή και πολλή προ­σω­πική δουλειά, γιατί οι γυναί­κες καλού­μα­στε συχνά να αντα­πο­κρι­θούμε σε πολλούς ρόλους ταυ­τό­χρονα. Ίσως η δική μου επι­τυ­χία να οφεί­λε­ται στο ό,τι βλέπω αυτή την επι­χεί­ρηση σχεδόν σαν χόμπι. Η κύρια επαγ­γελ­μα­τική μου δρα­στη­ριό­τητα είναι ο τομέας της Επι­κοι­νω­νίας (Communication), μέσα από τον Real Voice 99.5, όπου έχω τη δυνα­τό­τητα να εξε­λίσ­σο­μαι καθη­με­ρινά δίπλα σε έμπει­ρους δημο­σιο­γρά­φους. Η δημιουρ­γία του brand μου ξεκί­νησε από το μεράκι της μητέρας μου για το πλέξιμο και απο­τέ­λεσε το πρώτο μου βήμα προς την αυτο­έκ­φραση. Σήμερα, με το VeryKoko και το VeryRetro, νιώθω ότι υπάρχει πραγ­μα­τι­κός χώρος για τις γυναί­κες που θέλουν να ανα­δεί­ξουν το ταλέντο και τη δημιουρ­γι­κό­τητά τους. Η Ρόδος έχει δυνα­μι­κές γυναί­κες και, με τις σωστές ευκαι­ρίες, μπορούν να πετύ­χουν πολύ περισ­σό­τερα απ’ όσα φαντά­ζο­νται.

Όταν ξεκί­νη­σες πριν από αρκετά χρόνια να δημιουρ­γείς τις τσάντες σε ένα πρω­το­πο­ριακό βήμα, αλλά και τα άλλα γυναι­κεία αξε­σουάρ (σκου­φά­κια, γάντια, σκου­λα­ρί­κια, κολιέ κλπ.), φαντα­ζό­σουν ότι θα γινόταν πολύ γρήγορα αυτή η στροφή στο χει­ρο­ποί­ητο;

Μέσα από την επαφή μου με τις φίλες της μητέρας μου, μιας άλλης γενιάς από τη δική μου, άρχισα να βλέπω την τέχνη του πλεκτού με νέο μάτι.

Πρό­κει­ται για μια παρα­δο­σιακή τέχνη που εγώ φαντά­στηκα στη σύγ­χρονη, σχε­δια­στική της μορφή. Τότε στο εξω­τε­ρικό αυτή η στροφή είχε ήδη ξεκι­νή­σει δειλά, ενώ στην Ελλάδα ήταν σχεδόν ανύ­παρ­κτη. Δεν μπο­ρούσα να φαντα­στώ πόσο γρήγορα ο κόσμος θα επέ­στρεφε στο χει­ρο­ποί­ητο. Όταν ξεκί­νησα, το έκανα καθαρά από αγάπη και ανάγκη για δημιουρ­γία, χωρίς επι­χει­ρη­μα­τικό πλάνο. Είχα όμως δίπλα μου έναν αγα­πη­μένο μου άνθρωπο με εμπει­ρία στο εμπόριο που πίστεψε σε μένα και με κράτησε όρθια στις στιγμές της απο­γο­ή­τευ­σης.Σήμερα βλέπω ότι οι γυναί­κες ανα­ζη­τούν κάτι πιο προ­σω­πικό και αυθε­ντικό. Ο κόσμος έχει κου­ρα­στεί από τη μαζική παρα­γωγή και στρέ­φε­ται σε δημιουρ­γούς που δου­λεύ­ουν με φρο­ντίδα και χαρα­κτήρα. Ακόμα και δύο ίδιες τσάντες δεν είναι ποτέ ίδιες κι αυτό είναι η ουσία του χει­ρο­ποί­η­του. Δεν πρό­κει­ται απλώς για τάση, αλλά για μια ανάγκη επι­στρο­φής στο αυθε­ντικό.

Πάμε στη στροφή προς το vintage και τη βιω­σι­μό­τητα. Πώς απο­φά­σι­σες να ρισκά­ρεις, με μία επι­χεί­ρηση που το προϊόν είναι αυτό που κυκλο­φό­ρησε πριν από χρόνια και να το προ­σαρ­μό­σεις στο σήμερα; Η αγορά vintage ρούχων είναι πράξη περι­βαλ­λο­ντι­κής ευθύνης;

Το vintage αφορά κομ­μά­τια συγκε­κρι­μέ­νων δεκα­ε­τιών, με αξία, ποιό­τητα και ιστορία δεν έχει καμία σχέση με το απλό second hand. Είναι δύο εντελώς δια­φο­ρε­τι­κοί κόσμοι.

Η απόφασή μου να ασχο­ληθώ με το vintage ήρθε σχεδόν τυχαία, όταν επι­σκέ­φτηκα την αποθήκη ενός παλιού εμπόρου του νησιού και είδα ρούχα από τα ’80s και τα ’90s. Εκεί κατά­λαβα ότι αυτή η μόδα έχει επι­στρέ­ψει δυνα­μικά — έντονες βάτες, μακριά παλτό, ιδιαί­τερα που­κά­μισα. Το πιο σημα­ντικό όμως είναι ότι όλα αυτά τα ρούχα έχουν ήδη δημιουρ­γη­θεί.

Επι­λέ­γο­ντάς τα, μειώ­νουμε το περι­βαλ­λο­ντικό απο­τύ­πωμα, εξοι­κο­νο­μούμε πόρους και δίνουμε ζωή σε κάτι που αλλιώς θα κατέ­ληγε στα σκου­πί­δια. Αντί­στοιχα, και στις χει­ρο­ποί­η­τες τσάντες μου, κάποιες δημιουρ­γού­νται από ανα­κυ­κλω­μένο μακό νήμα — από περισ­σεύ­ματα υφα­σμά­των που μετα­τρέ­πο­νται ξανά σε νήμα. Είναι μικρές επι­λο­γές, αλλά με ουσια­στικό αντί­κτυπο. Άρα ναι, αυτή η προ­σέγ­γιση είναι πράξη περι­βαλ­λο­ντι­κής συνεί­δη­σης. Δεν το είδα ποτέ ως ρίσκο.

Όσο μεγα­λώνω, τόσο περισ­σό­τερο πιστεύω ότι το ντύσιμο είναι τρόπος έκφρα­σης. Θεωρώ πως οι γυναί­κες πρέπει να βγουν από το καλούπι της τυφλής αντι­γρα­φής και να εκφρά­ζο­νται ελεύ­θερα. Το vintage —όπως και το χει­ρο­ποί­ητο— σου δίνει αυτή τη δυνα­τό­τητα: να είσαι μονα­δική.

Ακο­λου­θείς τη μόδα ή δημιουρ­γείς μέσα από τη δική σου αισθη­τική;

Δεν ακο­λουθώ τη μόδα την παρα­τηρώ και κρατάω μόνο ό,τι πραγ­μα­τικά μου ται­ριά­ζει, προ­σαρ­μό­ζο­ντάς το πάντα στο δικό μου στυλ. Δεν μου αρέσει να φοράω κάτι που το φοράνε πολλές άλλες γυναί­κες γύρω μου — δεν νιώθω ότι αυτό εκφρά­ζει τη μονα­δι­κό­τητά μου.Ακούω συχνά να μου λένε “μα εσένα σου πάει”.

Η αλήθεια όμως είναι ότι σε όλες πάει, αρκεί να το πιστέ­ψουν και να μην έχουν το άγχος της απο­δο­χής. Σημασία έχει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου και να εκφρά­ζεις ελεύ­θερα το προ­σω­πικό σου ύφος.

Πιστεύω ότι κάθε γυναίκα έχει το δικό της ξεχω­ρι­στό στυλ και, μέσα από το δικό μου, θα ήθελα έστω και λίγο να εμπνέω τις γυναί­κες να τολμούν και να εκφρά­ζο­νται με αυθε­ντι­κό­τητα.

Πέρα από τα δικά σου προ­ϊ­ό­ντα, στη­ρί­ζεις και άλλες νέες επι­χει­ρη­μα­τι­κές δράσεις από γυναί­κες δημιουρ­γούς;

Αυτή είναι η αρχή μου ως άνθρω­πος και ως γυναίκα: women support women. Πιστεύω βαθιά ότι υπάρχει χώρος για όλες. Ό,τι κάνει η καθεμία είναι ξεχω­ρι­στό — και ο τρόπος που το κάνει είναι μονα­δι­κός. Είμαι δίπλα σε κάθε γυναίκα επι­χει­ρη­μα­τία που ζητά τη βοήθεια ή τη στήριξή μου.

Μερικές φορές μάλιστα φαί­νε­ται σαν να στηρίζω περισ­σό­τερο τις άλλες παρά το δικό μου brand, αλλά ακόμα κι αυτό το θεωρώ καλό σημάδι. Πιστεύω ότι όσο περισ­σό­τερο βοηθάς χωρίς καλού­πια, χωρίς αντα­γω­νι­σμό και χωρίς δεύ­τε­ρες σκέψεις, τόσο περισ­σό­τερο η ενέρ­γεια επι­στρέ­φει σε εσένα. Για μένα, το να στη­ρί­ζουμε η μία την άλλη δεν είναι απλώς μια τάση ή ένα hashtag. Είναι στάση ζωής. Και αν μέσα από τη δική μου πορεία μπορώ να δώσω δύναμη, κου­ρά­γιο ή έμπνευση σε μια γυναίκα που ξεκινά τώρα, τότε νιώθω πραγ­μα­τικά ότι κάνω κάτι που έχει αξία.

Τα workshops που διορ­γα­νώ­νεις (χει­ρο­ποί­η­τες τσάντες, ζωγρα­φική, δημιουρ­γία αξε­σουάρ κ.ά.) ενώνουν γυναί­κες μεταξύ τους. Πέρα από τη δημιουρ­γι­κό­τητα υπάρχει η ανάγκη του κόσμου για χώρους σύν­δε­σης, έκφρα­σης και δημιουρ­γι­κό­τη­τας; Λει­τουρ­γεί δηλαδή και ως ψυχο­θε­ρα­πεία στις σχέσεις;

Δεν θα σου κρύψω πως στην αρχή τα workshops ήταν για μένα ένας εναλ­λα­κτι­κός τρόπος δια­φή­μι­σης — μια ευκαι­ρία να γνω­ρί­σει ο κόσμος το μαγαζί μου. Δεν μπο­ρούσα όμως να φαντα­στώ πόση απήχηση θα είχαν ούτε πόσο πολύ τα είχαν ανάγκη οι γυναί­κες.

Σήμερα βλέπω ότι, αντί για έναν απλό καφέ, πολλές γυναί­κες επι­λέ­γουν ένα workshop για να δημιουρ­γή­σουν, να ζωγρα­φί­σουν, να μιλή­σουν, να γνω­ρι­στούν και να στη­ρί­ξει η μία την άλλη.

Έτσι γεν­νιού­νται φιλίες, συνερ­γα­σίες και μια αληθινή γυναι­κεία κοι­νό­τητα. Θυμάμαι χαρα­κτη­ρι­στικά μια γυναίκα επι­χει­ρη­μα­τία που ήρθε με τις συνερ­γά­τι­δές της, θέλο­ντας να χτίσουν μια πιο ανθρώ­πινη σχέση πέρα από το επαγ­γελ­μα­τικό πλαίσιο — και το κατά­φε­ραν μέσα από τη δημιουρ­γία. Αναμ­φι­σβή­τητα, όλο αυτό λει­τουρ­γεί και ως ψυχο­θε­ρα­πεία. Όταν δημιουρ­γείς μαζί με άλλες γυναί­κες, ανοί­γεις χώρο για σχέσεις που δυνα­μώ­νουν και εξε­λίσ­σο­νται.

Έχεις ανα­φερ­θεί πολλές φορές στο πόσο πολύ εκτιμάς τις γυναί­κες και πόσο τις θαυ­μά­ζεις. Γιατί θεωρείς τόσο σημα­ντική τη γυναι­κεία αλλη­λεγ­γύη σήμερα;

Για μένα, η γυναι­κεία αλλη­λεγ­γύη είναι ένας άτυπος κώδικας ενσυ­ναί­σθη­σης και κατα­νό­η­σης.

Η πολυ­πλο­κό­τητα της γυναι­κείας φύσης και η συναι­σθη­μα­τική μας νοη­μο­σύνη δημιουρ­γούν μια μονα­δική σύνδεση, γι’ αυτό και μια γυναίκα μπορεί πραγ­μα­τικά να κατα­λά­βει μια άλλη γυναίκα. Θαυμάζω βαθιά τις γυναί­κες — τη δύναμή τους, την αντοχή τους, το ταλέντο και τη δια­δρομή τους. Και ακόμη κι αν υπάρ­χουν γυναί­κες που δεν λει­τουρ­γούν με αλλη­λεγ­γύη, τις κατανοώ. Γιατί όλες κου­βα­λάμε ιστο­ρίες και μάχες που δεν φαί­νο­νται και επη­ρε­ά­ζουν τον τρόπο που στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι στους άλλους.

Για ποιο πράγμα από όσα έχεις κατα­φέ­ρει αισθά­νε­σαι πιο υπε­ρή­φανη;

Πρώτα απ’ όλα, αισθά­νο­μαι περή­φανη για τον ρόλο μου ως μαμά. Έχω έναν υπέροχο γιο, ένα πλάσμα που προ­σαρ­μό­ζε­ται στην έντονη καθη­με­ρι­νό­τητα, ρουφάει εμπει­ρίες και με συγκι­νεί το πόσο όμορφα εξε­λίσ­σε­ται. Αισθά­νο­μαι όμως περή­φανη και ως άνθρω­πος.

Μέσα από τον τρόπο που βλέπω τα πράγ­ματα —με θετι­κό­τητα και εμπι­στο­σύνη— έχω κατα­φέ­ρει να δημιουρ­γήσω συνερ­γα­σίες αλη­θι­νές και υγιείς.

Συνερ­γά­ζο­μαι καθη­με­ρινά με πολλές γυναί­κες και αυτό που με χαρο­ποιεί περισ­σό­τερο είναι το κλίμα που έχει δημιουρ­γη­θεί. Από το πρωί, στο ραδιό­φωνο —ένα καθαρά γυναι­κο­κρα­τού­μενο περι­βάλ­λον— υπάρχει αγάπη, σεβα­σμός και ουσια­στική συνερ­γα­σία.

Και το ίδιο ισχύει και στην απο­γευ­μα­τινή μου επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, με τα κορί­τσια που με ακο­λου­θούν και με στη­ρί­ζουν καθη­με­ρινά. Για μένα, αυτό είναι ένα από τα μεγα­λύ­τερα επι­τεύγ­ματα: ότι χτίζω σχέσεις όμορφες και υγιείς, τόσο σε προ­σω­πικό όσο και σε επαγ­γελ­μα­τικό επίπεδο.