Γεραπετρίτης: Η οργάνωση και η λειτουργία του κράτους αποτελούν πρωταρχικό παράγοντα για την ανάπτυξη της χώρας μας

Είναι λαν­θα­σμέ­νη η προ­σέγ­γι­ση ότι η ορ­γά­νω­ση και η λει­τουρ­γία του κρά­τους δεν απο­τε­λούν πρω­ταρ­χι­κό πα­ρά­γο­ντα για την ανά­πτυ­ξη μιας χώρας, σύμ­φω­να με τον υπουρ­γό Επι­κρα­τεί­ας κ. Γιώρ­γο Γε­ρα­πε­τρί­τη.

«Πρό­κει­ται ασφα­λώς για λάθος προ­σέγ­γι­ση» ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Επι­τε­λι­κό κρά­τος και ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή» που φι­λο­ξε­νή­θη­κε στην έκτα­κτη έκ­δο­ση «Η βί­βλος της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας» που κυ­κλο­φό­ρη­σε με την εφη­με­ρί­δα Πα­ρα­πο­λι­τι­κά.

Σύμ­φω­να με το μέλος της κυ­βέρ­νη­σης, «Όπως με έμ­φα­ση έχει κα­τα­γρά­ψει και ΟΟΣΑ, η λει­τουρ­γία του Κρά­τους απο­τε­λεί κομ­βι­κό πα­ρά­γο­ντα για τη δη­μιουρ­γία ενός γό­νι­μου επι­χει­ρη­σια­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και για την άρση των εμπο­δί­ων πρό­σβα­σης και ανά­πτυ­ξης της αγο­ράς. Στην Ελ­λά­δα με το πρώτο νο­μο­σχέ­διο που έφερε η νέα κυ­βέρ­νη­ση επήλ­θε ρι­ζι­κή ανα­διά­τα­ξη της λει­τουρ­γί­ας της κε­ντρι­κής διοί­κη­σης με την ει­σα­γω­γή του μο­ντέ­λου του επι­τε­λι­κού Κρά­τους. Σκο­πός ήταν, να θε­ρα­πευ­τούν πα­θο­λο­γί­ες δε­κα­ε­τιών με σο­βα­ρές πα­ρά­πλευ­ρες συ­νέ­πειες και στο πεδίο της ιδιω­τι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Επι­ση­μαί­νω τέσ­σε­ρις πα­θο­γό­νες αι­τί­ες:

Ζή­τη­μα πρώτο: Η κακή ποιό­τη­τα της νο­μο­θε­σί­ας

Πο­λυ­νο­μία και κα­κο­νο­μία πά­ντο­τε κλό­νι­ζαν και την ασφά­λεια των επεν­δύ­σε­ων και τη στα­θε­ρό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων. Σε σχέση με τους 139 νό­μους που έχουν πα­ρα­χθεί μετά τις εκλο­γές, πραγ­μα­τι­κά εντυ­πω­σια­κή πα­ρα­γω­γή αν λη­φθεί υπ’ όψιν η παν­δη­μία και οι εγ­γε­νείς πε­ριο­ρι­σμοί εξαι­τί­ας της, είναι προ­φα­νής η ανα­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας τόσο σε επί­πε­δο δια­δι­κα­σί­ας όσο και πε­ριε­χο­μέ­νου. Σε αυτό έχουν συμ­βά­λει απο­φα­σι­στι­κά οι αρχές καλής νο­μο­θέ­τη­σης και οι ει­δι­κοί κα­νό­νες σύ­ντα­ξης νο­μο­σχε­δί­ων που διέ­λα­βε ο νόμος για το επι­τε­λι­κό κρά­τος, καθώς και η νε­ο­σύ­στα­τη Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία νο­μι­κών και κοι­νο­βου­λευ­τι­κών θε­μά­των που επι­με­λεί­ται νο­μο­τε­χνι­κά τα νο­μο­σχέ­δια πριν από την κα­τά­θε­σή τους. Επι­πλέ­ον ση­μα­ντι­κό ρόλο επι­τε­λούν η Επι­τρο­πή Αξιο­λό­γη­σης Ποιό­τη­τας της Νο­μο­πα­ρα­σκευα­στι­κής Δια­δι­κα­σί­ας, απο­τε­λού­με­νη από νο­μι­κούς αλλά και οι­κο­νο­μο­λό­γους εγνω­σμέ­νου κύ­ρους, και η νέα Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή Κω­δι­κο­ποί­η­σης, που έχει ήδη εκ­πο­νή­σει ένα φι­λό­δο­ξο πρό­γραμ­μα κω­δι­κο­ποι­ή­σε­ως όλων των υπουρ­γεί­ων; έτσι ώστε σε σύ­ντο­μο χρόνο η νο­μο­θε­σία να κα­τα­στεί εύ­λη­πτη και να αρ­θούν ασά­φειες, αντι­νο­μί­ες και κενά. Για την ανα­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας της νο­μο­θε­σί­ας εκ­δό­θη­καν το Εγ­χει­ρί­διο Νο­μο­πα­ρα­σκευα­στι­κής Με­θο­δο­λο­γί­ας, το Εγ­χει­ρί­διο Ανά­λυ­σης Συ­νε­πειών Ρύθ­μι­σης και το Εγ­χει­ρί­διο Κω­δι­κο­ποί­η­σης της Νο­μο­θε­σί­ας.

Ζή­τη­μα δεύ­τε­ρο: Η έλ­λει­ψη λο­γο­δο­σί­ας της Κυ­βέρ­νη­σης

Στο πλαί­σιο του επι­τε­λι­κού Κρά­τους η κυ­βέρ­νη­ση δεν λει­τουρ­γεί αυ­θαί­ρε­τα και πε­ρι­πτω­σιο­λο­γι­κά, αλλά στη βάση ενός ετή­σιου ρυθ­μι­στι­κού προ­γραμ­μα­τι­σμού, πού στη­ρί­ζε­ται σε ένα Ενο­ποι­η­μέ­νο Σχέ­διο Κυ­βερ­νη­τι­κής Πο­λι­τι­κής.

Το σχέ­διο αυτό εγκρί­νε­ται από το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο του Δε­κεμ­βρί­ου και στη­ρί­ζε­ται στα επι­μέ­ρους σχέ­δια δρά­σης των υπουρ­γεί­ων έτσι ώστε να μην υπάρ­χουν ασυ­νέ­πειες στην άσκη­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής. Με τον τρόπο αυτό, το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο απο­κα­θί­στα­ται στον συ­νταγ­μα­τι­κό του ρόλο ως πα­ρα­γω­γού δη­μό­σιων πο­λι­τι­κών, ενώ πο­λί­τες και επι­χει­ρή­σεις γνω­ρί­ζουν πλέον έγκαι­ρα και έγκυ­ρα την επερ­χό­με­νη κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή και κα­τα­πο­λε­μά­τε και το πα­ρα­δο­σια­κό έλ­λειμ­μα συ­ντο­νι­σμού.

Η τα­χύ­τη­τα και η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά του κυ­βερ­νη­τι­κού έργου δια­σφα­λί­ζο­νται επι­πλέ­ον από την προ­ε­δρία της κυ­βέρ­νη­σης, με με­τρή­σι­μους δεί­κτες που ανα­φέ­ρο­νται στην πα­ρα­γω­γή των υπουρ­γεί­ων και στην πρό­ο­δο όλων των κυ­βερ­νη­τι­κών δρά­σε­ων.

Ζή­τη­μα τρίτο: Η γρα­φειο­κρα­τία

Οι ατο­μι­κές διοι­κη­τι­κές πρά­ξεις εκ­δί­δο­νται πλέον από τους γε­νι­κούς διευ­θυ­ντές των οι­κεί­ων υπουρ­γεί­ων, αντί όπως συ­νέ­βαι­νε μέχρι πρό­τι­νος, από την πο­λι­τι­κή ηγε­σία. Με τον τρόπο αυτόν πε­ριο­ρί­στη­κε ση­μα­ντι­κά ο χρό­νος που απαι­τεί­ται για την έκ­δο­ση μιας πρά­ξης, δε­δο­μέ­νου ότι πλέον δεν χρειά­ζε­ται να εξα­ντλεί­ται όλη η διοι­κη­τι­κή και πο­λι­τι­κή ιε­ραρ­χία.

Και βέ­βαια, εξα­σφα­λί­ζε­ται ξ συ­νέ­χεια της διοι­κη­τι­κής δρά­σης, αφού πλέον η σχε­τι­κή λει­τουρ­γία επι­τε­λεί­ται από τους μό­νι­μους δη­μο­σί­ους υπαλ­λή­λους, χωρίς τον κίν­δυ­νο να τρο­πο­ποιού­νται δρά­σεις εξαι­τί­ας κυ­βερ­νη­τι­κών με­τα­βο­λών.

Ζή­τη­μα τέ­ταρ­το: Η έλ­λει­ψη δια­φά­νειας

Με την το­πο­θέ­τη­ση υπη­ρε­σια­κών γραμ­μα­τέ­ων στα υπουρ­γεία με αδιά­βλη­τες δια­δι­κα­σί­ες, με­τα­φέρ­θη­καν σε αυ­τούς οι αρ­μο­διό­τη­τες που αφο­ρούν τους δη­μό­σιους δια­γω­νι­σμούς και την υπη­ρε­σια­κή κα­τά­στα­ση των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων εξα­λεί­φο­ντας έτσι τον κίν­δυ­νο πο­λι­τι­κής δια­φθο­ράς. Επι­πλέ­ον, με την ίδρυ­ση της Εθνι­κής Αρχής Δια­φά­νειας, βα­σι­σμέ­νη στις κα­λύ­τε­ρες διε­θνείς πρα­κτι­κές, προ­ά­γε­ται ου­σιω­δώς η ακε­ραιό­τη­τα της διοι­κη­τι­κής δρά­σης.

Με όλα τα πα­ρα­πά­νω και με τις ση­μα­ντι­κές με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κές δρά­σεις που έχουν ανα­λη­φθεί, η χώρα μας έχει αλ­λά­ξει επί­πε­δο στο πώς μας αντι­λαμ­βά­νε­ται η διε­θνής επι­χει­ρη­μα­τι­κή κοι­νό­τη­τα, γε­γο­νός που απο­τυ­πώ­νε­ται στην ανα­βάθ­μι­ση από τους οί­κους αξιο­λό­γη­σης και στα ιστο­ρι­κά χα­μη­λά επι­τό­κια στον δα­νει­σμό. Και είμαι βέ­βαιος ότι με τη στα­δια­κή απε­μπλο­κή μας από την πα­γκό­σμια υγειο­νο­μι­κή κρίση το γνή­σια ανα­πτυ­ξια­κό απο­τύ­πω­μα της νέας λει­τουρ­γι­κής δομής του Κρά­τους θα έχει πολ­λα­πλα­σια­στι­κό απο­τέ­λε­σμα.