M.Kόνσολας: ‘Oρια στον συμψηφισμό μη ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο με τις επιστροφές φόρου

-Ερώτηση κατέ­θε­σαν στη Βουλή 32 Βου­λευ­τές της Ν.Δ προς τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών, μεταξύ των οποίων και ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, κ. Κόν­σο­λας, ζητώ­ντας να μην γίνεται για όλες τις περι­πτώ­σεις, αυτε­πάγ­γελ­τος συμ­ψη­φι­σμός μη ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών προς το Δημόσιο με την επι­στροφή φόρου.

Στην ερώτηση επι­ση­μαί­νε­ται ότι το 2011 προ­βλέ­φθηκε η δυνα­τό­τητα να συμ­ψη­φί­ζο­νται αυτε­πάγ­γελτα οι απαι­τή­σεις που έχουν οι πολίτες κατά του Δημο­σίου, με τα χρέη τους προς το Δημόσιο, ακόμα και πριν αυτά κατα­στούν ληξι­πρό­θε­σμα.

Μάλιστα, υπάρχει γενική εφαρ­μογή αυτής της διά­τα­ξης κατά δικαίων και αδίκων.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι να συμ­ψη­φί­ζε­ται κάθε οφειλή αδια­κρί­τως και να μην επι­τρέ­πε­ται η επι­στροφή φόρου στους δικαιού­χους.

Για παρά­δειγμα, οι επι­στρο­φές από φόρο εισο­δή­μα­τος που περί­με­ναν να λάβουν αρκετοί πολίτες, με χαμηλά κυρίως εισο­δή­ματα, συμ­ψη­φί­ζο­νται με βεβαιω­μέ­νες οφειλές, οι οποίες, όμως, δεν έχουν κατα­στεί ληξι­πρό­θε­σμες όπως ο ΕΝ.Φ.Ι.Α.

Σε δήλωσή του ο Μάνος Κόν­σο­λας επι­ση­μαί­νει:

«Οι συμ­ψη­φι­σμοί δεν μπορούν να γίνο­νται αδια­κρί­τως και με ορι­ζό­ντια μέτρα και δια­τά­ξεις.

Δεν μπορεί να περι­λαμ­βά­νουν οφειλές που δεν έχουν κατα­στεί ληξι­πρό­θε­σμες και να μπλο­κά­ρουν επι­στρο­φές φόρων, δημιουρ­γώ­ντας προ­βλή­ματα σε επι­χει­ρή­σεις αλλά και φορο­λο­γού­με­νους πολίτες.

Δεν είναι όλοι απα­τε­ώ­νες, ούτε κακο­πλη­ρω­τές.

Το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών οφείλει να περάσει ένα μήνυμα σοβα­ρό­τη­τας και ορθο­λο­γι­σμού μετά τις αστο­χίες με τη ρύθμιση χρεών».

Το πλήρες κείμενο της ερώ­τη­σης των Βου­λευ­τών, έχει ως εξής:

ΕΡΩΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Θέμα : «Να μην διε­νερ­γεί­ται αδια­κρί­τως ο αυτε­πάγ­γελ­τος συμ­ψη­φι­σμός με μη ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές στο Δημόσιο»

Με το άρθρο 11 του Ν. 3943/2011 (και ήδη παρ. 6 άρθρου 83 του ΚΕΔΕ) θεσπί­στηκε η δυνα­τό­τητα αυτε­πάγ­γελ­του συμ­ψη­φι­σμού των απαι­τή­σεων κατά του Δημο­σίου, με χρέη προς το Δημόσιο τα οποία είναι μεν βεβαιω­μένα, αλλά δεν είναι ληξι­πρό­θε­σμα.

Επι­πλέον, με την εφαρ­μο­στική της συγκε­κρι­μέ­νης διά­τα­ξης ΠΟΛ 1022/24-01-2012, ορί­στηκε ότι: «Σε περί­πτωση που υπάρ­χουν βεβαιω­μένα χρέη στο Δημόσιο (Δ.Ο.Υ. ή Τελω­νείο), ληξι­πρό­θε­σμα ή μη, ανε­ξαρ­τή­τως εάν έχουν υπαχθεί σε νομο­θε­τική ρύθμιση ή σε διευ­κό­λυνση τμη­μα­τι­κής κατα­βο­λής ή τελούν σε ανα­στολή και από τα στοι­χεία που υπάρ­χουν απο­δει­κνύ­ε­ται η απαί­τηση του οφει­λέτη κατά του Δημο­σίου … ο συμ­ψη­φι­σμός ενερ­γεί­ται αυτε­πάγ­γελτα από τον προϊ­στά­μενο της υπη­ρε­σίας».

Με τη συγκε­κρι­μένη ΠΟΛ δηλαδή, όχι μόνο δεν οριο­θε­τή­θηκε, αλλά αντί­θετα διευ­ρύν­θηκε το πεδίο εφαρ­μο­γής της επί­μα­χης διά­τα­ξης, με συνέ­πεια να συμ­ψη­φί­ζε­ται πλέον κάθε οφειλή αδια­κρί­τως, δηλαδή ακόμα και ρυθ­μι­σμένη ή τελούσα σε ανα­στολή, με συνέ­πεια να «μπλο­κά­ρε­ται» η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των περι­πτώ­σεων επι­στρο­φής φόρων στους δικαιού­χους τους.

Απο­τέ­λε­σμα της εφαρ­μο­γής της συγκε­κρι­μέ­νης ρύθ­μι­σης είναι να μην μπορούν οι φορο­λο­γού­με­νοι που έχουν απαι­τή­σεις από επι­στρο­φές φόρων, να λάβουν τα ποσά που δικαιού­νται, δεδο­μέ­νου ότι αυτά συμ­ψη­φί­ζο­νται αυτε­πάγ­γελτα με τις βεβαιω­μέ­νες -αλλά μη ληξιπρόθεσμες- δόσεις που οφεί­λουν να κατα­βάλ­λουν για διά­φο­ρους φόρους.

Λαμ­βα­νο­μέ­νης δε υπόψη της περιο­δι­κό­τη­τας των φορο­λο­γι­κών υπο­χρε­ώ­σεων και του αριθμού των οφειλών που έχουν ρυθ­μι­στεί ή που κατα­βάλ­λο­νται τμη­μα­τικά, είναι προ­φα­νές ότι οι περισ­σό­τε­ροι φορο­λο­γού­με­νοι θα έχουν σε εκκρε­μό­τητα βεβαιω­μέ­νες δόσεις, κατά τη μεγα­λύ­τερη –ή και καθ’ όλη- τη διάρ­κεια του έτους.

Συγκε­κρι­μένα και μόνον ενδει­κτικά, οι επι­στρο­φές Φ.Π.Α. που δικαιού­νται οι αγρότες συμ­ψη­φί­ζο­νται με βεβαιω­μέ­νες αλλά μη ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές τους από φόρο εισο­δή­μα­τος ή από ΕΝ.Φ.Ι.Α (από 1-10-2014), με απο­τέ­λε­σμα οι περισ­σό­τε­ροι δικαιού­χοι να μην λαμ­βά­νουν κανένα ποσό από επι­στροφή Φ.Π.Α. Επίσης, επι­στρο­φές που δικαιού­νται οι φορο­λο­γού­με­νοι από φόρο εισο­δή­μα­τος, συμ­ψη­φί­ζο­νται, από 1-10-2014, με βεβαιω­μέ­νες, αλλά μη ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές τους από ΕΝ.Φ.Ι.Α.

Απο­τέ­λε­σμα αυτών είναι να ανα­τρέ­πε­ται ο οικο­νο­μι­κός προ­γραμ­μα­τι­σμός επι­χει­ρή­σεων και επι­τη­δευ­μα­τιών, καθώς και μισθω­τών και συντα­ξιού­χων, οι οποίοι ανέ­με­ναν τις επι­στρο­φές φόρων, προ­κει­μέ­νου να διευ­κο­λυν­θούν σε άλλες τους υπο­χρε­ώ­σεις τόσο προς το Δημόσιο και τον ευρύ­τερο δημόσιο τομέα όσο και προς τρίτους.

Λαμ­βα­νο­μέ­νης δε υπόψη της οικο­νο­μι­κής κρίσης, οι περισ­σό­τε­ροι φορο­λο­γού­με­νοι, στε­ρού­με­νοι τα χρήματα αυτά, οδη­γού­νται σε δυσχέ­ρεια ή και σε πλήρη αδυ­να­μία να καλύ­ψουν ακόμα και βιο­τι­κές τους ανάγκες, καθώς και να αντα­πο­κρι­θούν σε ζωτικές επαγ­γελ­μα­τι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις, θέτο­ντας σε κίνδυνο την ίδια τη δυνα­τό­τητα συνέ­χι­σης της βιο­πο­ρι­στι­κής τους δράσης.

Επι­πρό­σθετα δε, προ­κα­λού­νται σοβα­ρό­τατα προ­βλή­ματα ρευ­στό­τη­τας, τη στιγμή μάλιστα που αυτή είναι -περισσότερο από ποτέ- ανα­γκαία για την τόνωση της αγοράς.

Σημειω­τέον ότι, έστω και απο­σπα­σμα­τικά, έχει ανα­γνω­ρι­στεί η ανα­γκαιό­τητα διευ­θέ­τη­σης του ζητή­μα­τος και έχει ανα­λη­φθεί σχετική ρυθ­μι­στική πρω­το­βου­λία. Με τη με αριθμό ΔΠΕΙΣ Α 1116352 ΕΞ 2014 απόφαση της Γενικής Γραμ­μα­τέως Δημο­σίων Εσόδων, ορί­στηκε ότι χρη­μα­τι­κές απαι­τή­σεις οφει­λε­τών έναντι του Δημο­σίου εξαι­ρού­νται από τον αυτε­πάγ­γελτο συμ­ψη­φι­σμό με βεβαιω­μέ­νες και μη ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές τους για ΕΝ.Φ.Ι.Α., λόγω των προ­βλη­μά­των που ανέ­κυ­ψαν κατά την εκκα­θά­ριση του συγκε­κρι­μέ­νου φόρου. Η εξαί­ρεση αυτή ίσχυσε μέχρι και τις 30-09-2014.

Κανένας δεν μπορεί βεβαίως να αμφι­σβη­τή­σει -και μάλιστα σε μία περίοδο έκτα­κτων και επι­τα­κτι­κών δημο­σιο­νο­μι­κών αναγκών- την ανα­γκαιό­τητα είσπρα­ξης από το Δημόσιο των οφει­λο­μέ­νων σε αυτό ποσών.

Το γεγονός αυτό όμως, σε καμία περί­πτωση δεν δικαιο­λο­γεί οποια­δή­ποτε δια­φο­ρο­ποί­ηση από τον κανόνα ότι δεν πρέπει να εισπράτ­το­νται με ανα­γκα­στικό τρόπο οι μη ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές. Πρό­κει­ται άλλωστε για ένα κανόνα, που δεν έχει μόνο τα γνωστά ερεί­σματα στο δίκαιο, αλλά απο­τυ­πώ­νε­ται ως δίκαιος στη συνεί­δηση κάθε πολίτη, με απο­τέ­λε­σμα να μην γίνεται ανεκτή οποια­δή­ποτε παρέκ­κλιση από αυτόν, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή προ­έρ­χε­ται από το ίδιο το κράτος.

Αντί­θετα, όχι μόνο δεν θα συνα­ντούσε καμία αντίρ­ρηση αλλά θα τύγχανε από­λυ­της επι­δο­κι­μα­σίας, μία πρό­βλεψη περί αυτε­πάγ­γελ­του συμ­ψη­φι­σμού μη ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών, που θα απο­σκο­πούσε απο­κλει­στικά και μόνο στον εξα­να­γκα­σμό σε πληρωμή όσων εκ συστή­μα­τος φορο­δια­φεύ­γουν.

Πρό­κει­ται άλλωστε για το πλαίσιο, στο οποίο θα έπρεπε εξαρχής να έχει κινηθεί η ρύθμιση αυτή, στο­χεύ­ο­ντας στους φορο­λο­γού­με­νους που ρυθ­μί­ζουν τις οφειλές τους με μονα­δικό σκοπό να εξα­σφα­λί­σουν φορο­λο­γική ενη­με­ρό­τητα και στη συνέ­χεια να στα­μα­τή­σουν να εξυ­πη­ρε­τούν τη ρύθμιση.

Αντί­στροφα, η αδιά­κριτη εφαρ­μογή της επί­μα­χης ρύθ­μι­σης –πέραν όλων των άλλων- λει­τουρ­γεί αρνη­τικά στη ροή της οικο­νο­μίας και προ­σκρούει στο δικαί­ωμα κάθε πολίτη να προ­γραμ­μα­τί­ζει την οικο­νο­μική του δρα­στη­ριό­τητα, επι­δει­κνύ­ο­ντας άλλωστε τη δικαιο­λο­γη­μένη –σύμφωνα με τη θεμε­λιώδη αρχή του διοι­κη­τι­κού δικαίου- εμπι­στο­σύνη προς τη Διοί­κηση και στις απο­φά­σεις που αυτή λαμ­βά­νει και τον αφορούν, οι οποίες βεβαίως δεν ανα­μέ­νει ότι μπορούν να ανα­τρέ­πο­νται μονο­με­ρώς.

Ερω­τά­ται ο κ. Υπουρ­γός:

Ποιες συγκε­κρι­μέ­νες πρω­το­βου­λίες προ­τί­θε­ται να ανα­λά­βει, προ­κει­μέ­νου να μην διε­νερ­γεί­ται αδια­κρί­τως ο αυτε­πάγ­γελ­τος συμ­ψη­φι­σμός των απαι­τή­σεων που έχουν οι πολίτες κατά του Δημο­σίου, με τις μη ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές τους προς το Δημόσιο, ώστε να απε­μπλα­κεί η δια­δι­κα­σία της επι­στρο­φής φόρων -ή και λοιπών ποσών από κάθε άλλη αιτία- στους δικαιού­χους τους;

Αθήνα, 13 Νοεμ­βρίου 2014

Οι ερω­τώ­ντες Βου­λευ­τές –