Γιώργος Κυπραίος: «Η Ρόδος ζητά ισότιμη φορολογική μεταχείριση»

Κύριε Κυπραίο, ο πρω­θυ­πουρ­γός από τη ΔΕΘ εξήγ­γειλε την επα­να­φορά του μειω­μέ­νου συντε­λε­στή ΦΠΑ στα νησιά της παρα­με­θο­ρίου, εξαι­ρώ­ντας αυτά που ο πλη­θυ­σμός τους ξεπερ­νάει τους 20000 κατοί­κους. Ποια είναι η θέση σας;

Η εξαγ­γε­λία του πρω­θυ­πουρ­γού στη ΔΕΘ για την επα­να­φορά του μειω­μέ­νου ΦΠΑ στα νησιά της παρα­με­θο­ρίου κατά ποσοστό 30% παρου­σιά­στηκε ως μέτρο στή­ρι­ξης της νησιω­τι­κό­τη­τας με φαι­νο­με­νικά θετικό πρόσημο.

Η ουσια­στικά φωτο­γρα­φική επιλογή να εξαι­ρε­θούν νησιά με βάση τον πλη­θυ­σμό τους μετα­τρέ­πει μια θετική πρω­το­βου­λία σε πηγή έντονου προ­βλη­μα­τι­σμού, εύλογης αγα­νά­κτη­σης και αισθή­μα­τος αδικίας, παρότι αυτή απο­τε­λεί μια ξεκά­θαρη παρα­δοχή ότι τα νησιά μας χρειά­ζο­νται ειδικές και προ­σαρ­μο­σμέ­νες σε αυτά πολι­τι­κές στή­ρι­ξης.

Με δεδο­μένο, λοιπόν ότι η Κως, η Σάμος, η Λέσβος και η Χίος παρότι υπερ­βαί­νουν το πλη­θυ­σμιακό όριο, έχουν ήδη μειω­μένο συντε­λε­στή λόγω του μετα­να­στευ­τι­κού, το μονα­δικό νησί που δεν θα υπαχθεί στη νέα ρύθμιση είναι η Ρόδος, όμως η εξαί­ρεση αυτή είναι πολι­τικά απα­ρά­δε­κτη, παρά­λογη, αδι­καιο­λό­γητη και άδικη.

Η Ρόδος, νησί της παρα­με­θο­ρίου που απέχει 10 περίπου ναυτικά μίλια από την Τουρκία, αντι­με­τω­πί­ζει όπως όλα τα νησιά το υψηλό κόστος μετα­φο­ράς αγαθών και καυ­σί­μων, την ακρί­βεια στην καθη­με­ρι­νό­τητα, τις δυσκο­λίες πρό­σβα­σης σε υπη­ρε­σίες υγείας και παι­δείας.

Επι­πλέον, σηκώνει το μεγα­λύ­τερο βάρος της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νίας στο Νότιο Αιγαίο προ­σφέ­ρο­ντας το 5% του ΑΕΠ της χώρας που αντι­στοι­χεί στο ποσό των 8 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ περίπου, με υπερ­πλη­θυ­σμό επι­σκε­πτών που αγγί­ζουν τα 3,5 εκα­τομ­μύ­ρια ετησίως και εμφα­νί­ζουν όλο και μεγα­λύ­τερη αυξη­τική τάση, που πιέζει τις ήδη ανε­παρ­κείς υπο­δο­μές και αυξάνει κατα­κό­ρυφα τις ανάγκες. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, η Ρόδος υπέστη τις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές του 2023 και πλημ­μύ­ρες του 2024, με ανυ­πο­λό­γι­στες, μέχρι σήμερα, ζημιές στο φυσικό περι­βάλ­λον και στην τοπική οικο­νο­μία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση να μείνει εκτός καθε­στώ­τος μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ επειδή «έχει πολλούς κατοί­κους» ισο­δυ­να­μεί με μια αδια­νό­ητη και άδικη τιμωρία. Δημιουρ­γεί αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό με όλα τα νησιά της παρα­με­θο­ρίου που θα έχουν χαμη­λό­τε­ρους συντε­λε­στές, επι­βα­ρύ­νει τις επι­χει­ρή­σεις της Ρόδου που ήδη παλεύ­ουν με υψηλά κόστη και στερεί από τα νοι­κο­κυ­ριά μια ουσια­στική ελά­φρυνση στο καλάθι της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Η νησιω­τι­κό­τητα δεν μετριέ­ται με πλη­θυ­σμιακά και στα­τι­στικά κρι­τή­ρια, είναι γεω­γρα­φικό και κοι­νω­νικό δεδο­μένο, που μετριέ­ται στην καθη­με­ρι­νό­τητα και την πραγ­μα­τική ζωή.

Η εξαί­ρεση της Ρόδου προ­σβάλ­λει την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ακυ­ρώ­νει στην πράξη την απο­κα­τά­σταση της νησιω­τι­κής ισό­τη­τας, την έννοια της ίσης μετα­χεί­ρι­σης και στέλνει το προ­κλη­τικό μήνυμα ότι το μεγα­λύ­τερο νησί της Δωδε­κα­νή­σου δεν αξίζει την ίδια στήριξη με τα υπό­λοιπα.

Είναι σαν να λέμε ότι υπάρ­χουν “πρώτης” και “δεύ­τε­ρης” κατη­γο­ρίας νησιά στο ίδιο αρχι­πέ­λα­γος.

Η κυβέρ­νηση οφείλει να επα­νε­ξε­τά­σει άμεσα την απόφασή της, γιατί η Ρόδος δεν ζητάει χάρη, ζητάει δικαιο­σύνη. Και η δικαιο­σύνη επι­βάλ­λει ίσους όρους για όλα τα νησιά μας και όλους τους κατοί­κους τους.

Ποιες θα είναι οι επι­πτώ­σεις αυτής της εξαί­ρε­σης για τη ροδιακή οικο­νο­μία;

Η εξαγ­γε­λία αυτή η οποία δημιουρ­γεί σοβαρή αδικία υπο­νο­μεύει την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα των ροδια­κών επι­χει­ρή­σεων, ειδικά στο λια­νε­μπό­ριο και στον του­ρι­στικό κλάδο, εμπνέ­ο­ντας αίσθημα ανα­σφά­λειας στον πλη­θυ­σμό. Εκτι­μά­ται ότι η Ρόδος “δεν έχει ανάγκη”, κάτι που προ­φα­νώς δεν ισχύει, αφού πίσω από τις βιτρί­νες των ξενο­δο­χείων υπάρχει ένας πλη­θυ­σμός που εργά­ζε­ται σκληρά, με επο­χι­κό­τητα, ανα­σφά­λεια και ακρί­βεια που χτυπάει κόκκινο.

Οι τιμές στη Ρόδο, πλέον, θα είναι υψη­λό­τε­ρες εμφα­νί­ζο­ντας, σε σχέση με τα υπό­λοιπα νησιά, 3,5%–5,5% διαφορά σε προ­ϊ­ό­ντα και υπη­ρε­σίες και ως εκ τούτου ο του­ρι­σμός, η εστίαση, το λια­νε­μπό­ριο και οι μετα­φο­ρές γίνο­νται λιγό­τερο αντα­γω­νι­στικά έναντι των γει­το­νι­κών νησιών που θα έχουν μειω­μένο συντε­λε­στή ΦΠΑ.

Οι επι­χει­ρή­σεις επι­βα­ρύ­νο­νται με μεγα­λύ­τερο κόστος, οι κατα­να­λω­τές χάνουν μια ουσια­στική ελά­φρυνση, ενώ δημιουρ­γεί­ται αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός και σοβαρός κίν­δυ­νος απώ­λειας θέσεων εργα­σίας. Η μη εφαρ­μογή του μέτρου στη Ρόδο σημαί­νει πρα­κτικά ακρι­βό­τε­ρες τιμές για κατοί­κους και επι­σκέ­πτες. Ένα γεύμα σε εστια­τό­ριο, μια διαμονή σε ξενο­δο­χείο, ακόμη και το τοπικό κρασί ή το μέλι κατα­λή­γουν να κοστί­ζουν περισ­σό­τερο σε σχέση με τα γει­το­νικά νησιά.

Αυτό οδηγεί σε αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό, μειω­μένη ελκυ­στι­κό­τητα και πίεση σε επι­χει­ρή­σεις που ήδη δοκι­μά­ζο­νται. Και φυσικά, η διαφορά επι­βα­ρύ­νει και το καλάθι της νοι­κο­κυ­ράς. Αντί­θετα αν το μέτρο εφαρ­μο­ζό­ταν, οι επι­χει­ρή­σεις θα είχαν περισ­σό­τερη ρευ­στό­τητα του­λά­χι­στον κατά 30%, καλύ­τε­ρες τιμές και μεγα­λύ­τερη αντοχή απέ­να­ντι στις αυξή­σεις κόστους σε ενέρ­γεια και πρώτες ύλες, βελ­τιώ­νο­ντας, αισθητά, τη βιω­σι­μό­τητά τους και τη δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα των κατοί­κων.

Επι­πτώ­σεις από το πλη­θυ­σμιακό κρι­τή­ριο, όχι τόσο άμεσες απα­ραί­τητα, θα παρα­τη­ρη­θούν και στα υπό­λοιπα νησιά. Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι το παρά­δειγμα της Καλύ­μνου η οποία αριθμεί πλη­θυ­σμό περίπου 18.000 κατοί­κων και επο­μέ­νως προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σει τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ θα πρέπει να μην τον αυξήσει. Είναι φανερό δηλαδή ότι η πρό­χειρη εξαγ­γε­λία για μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ έρχεται σε πλήρη αντί­θεση και σύγκρουση με τα μέτρα αντι­με­τώ­πι­σης της υπο­γεν­νη­τι­κό­τη­τας που εξήγ­γειλε ο πρω­θυ­πουρ­γός στην ίδια συνέ­ντευξη τύπου. Η Κάλυ­μνος, λοιπόν, σύντομα είναι πιθανό να τιμω­ρη­θεί για την παρά­δοξη, για τα ελλη­νικά δεδο­μένα, αυξη­τική τάση του πλη­θυ­σμού της.

Η λύση είναι μια και ξεκά­θαρη. Η κυβέρ­νηση πρέπει να αλλάξει άμεσα την απόφασή της και να αφαι­ρέ­σει το πλη­θυ­σμιακό κρι­τή­ριο για την υπαγωγή στο καθε­στώς μειω­μέ­νου ΦΠΑ. Όχι γιατί μιλάμε για χάρη ή προ­νό­μιο, αλλά για ισο­νο­μία. Ενδιά­με­σες παρεμ­βά­σεις όπως επι­δο­τή­σεις για να καλυ­φθεί η «διαφορά ΦΠΑ», στήριξη μετα­φο­ρών και καυ­σί­μων και άλλου είδους φορο­λο­γικά κίνητρα, δεν απο­τε­λούν λύση ούτε εξο­μοιώ­νουν τη διά­κριση του “μεγέ­θους”.

Κάποιοι στον δημόσιο διάλογο υπο­στη­ρί­ζουν ότι η Ρόδος εξαι­ρέ­θηκε λόγω της ισχυρής του­ρι­στι­κής της θέσης και επί­δο­σης, ενώ τονί­ζε­ται ο εξι­σορ­ρο­πη­τι­κός ρόλος του μετα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου. Τι απα­ντάτε σε αυτό;

Είναι επι­φα­νειακή, πρό­χειρη και άδικη αυτή η προ­σέγ­γιση. Η ισχυρή του­ρι­στική θέση της Ρόδου δεν σημαί­νει ότι οι πολίτες και οι επι­χει­ρή­σεις της δεν αντι­με­τω­πί­ζουν αυξη­μένο κόστος δια­βί­ω­σης, μετα­φο­ρών, καυ­σί­μων, υπη­ρε­σιών και πρώτων υλών. Αντί­θετα με τη λογική αυτή, η υψηλή του­ρι­στική κίνηση οδηγεί σε εκτό­ξευση των τιμών, σε πιέσεις στις υπο­δο­μές και σε επι­τα­κτική ανάγκη για ακόμα μεγα­λύ­τερη στήριξη, όπως επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, ενέρ­γεια και logistics για μείωση του λει­τουρ­γι­κού κόστους, προ­ώ­θηση προ­ϊ­ό­ντων υψηλής αξίας και επι­μή­κυνση της του­ρι­στι­κής περιό­δου.

Ο διά­λο­γος πρέπει να ανοίξει για τις επεν­δύ­σεις αυτές και όχι για τα αυτο­νό­ητα. Ο ΦΠΑ είναι κοι­νω­νικό μέτρο, όχι “επι­βρά­βευση” ή “τιμωρία”. Δεν μπορεί να λει­τουρ­γεί ως εργα­λείο διά­κρι­σης.

Ο ισχυ­ρι­σμός για εξι­σορ­ρό­πηση μέσω του μετα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου είναι ένα ανί­σχυρο επι­κοι­νω­νιακό τέχνα­σμα χωρίς ουσια­στικό αντί­κρι­σμα. Το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο δεν είναι υπο­κα­τά­στατο των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ. Είναι δια­φο­ρε­τικό εργα­λείο. Αφορά κυρίως στις μετα­φο­ρές προ­σώ­πων και προ­ϊ­ό­ντων και εφαρ­μό­ζε­ται με ατέ­λειες, καθυ­στε­ρή­σεις και απο­κλει­σμούς. Επι­πλέον, έχει στα­μα­τή­σει να λει­τουρ­γεί με συνέ­πεια και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και έχει σχεδόν απα­λει­φθεί από τον δημόσιο διάλογο. Το να λέμε ότι “η Ρόδος έχει το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο άρα δεν χρειά­ζε­ται μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ” είναι προ­σβλη­τικό για τη νοη­μο­σύνη των πολιτών.

Τοπικοί κυβερ­νη­τι­κοί κύκλοι τονί­ζουν ότι η εξαγ­γε­λία αυτή απο­τε­λεί επι­τυ­χία δεδο­μέ­νου ότι όλα τα υπό­λοιπα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου θα υπα­χθούν σε καθε­στώς μειω­μέ­νου συντε­λε­στή ΦΠΑ. Πώς σχο­λιά­ζετε την άποψη αυτή;

Η νησιω­τι­κό­τητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετριέ­ται με πλη­θυ­σμιακά κρι­τή­ρια, γιατί οδηγεί σε λαν­θα­σμένα συμπε­ρά­σματα και εφαρ­μογή λαν­θα­σμέ­νων πολι­τι­κών. Δεν είναι δυνατόν η Ρόδος να «τιμω­ρεί­ται» επειδή έχει περισ­σό­τε­ρους κατοί­κους, όταν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα αντι­με­τω­πί­ζει πολ­λα­πλά­σια κόστη και ανάγκες, όπως ανέλυσα πριν.

Εμφα­νί­ζε­ται, λοιπόν, ως επι­τυ­χία η υπαγωγή στο μέτρο 67.500 κατοί­κων, ενώ το ίδιο μέτρο εξαιρεί 125.000 κατοί­κους της Δωδε­κα­νή­σου. Με το δεδο­μένο ότι μιλάμε για επι­στροφή στο κεκτη­μένο καθε­στώς μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ και σε αυτό υπα­γό­ταν, προ μνη­μο­νίων, το σύνολο των κατοί­κων της Δωδε­κα­νή­σου πώς μπο­ρούμε να μιλάμε για επι­τυ­χία;

Ξεκά­θαρο είναι επίσης ότι αγνο­εί­ται επι­δει­κτικά από οποιο­δή­ποτε μέτρο στή­ρι­ξης της νησιω­τι­κό­τη­τάς του και το δεύτερο μεγα­λύ­τερο νησί της Δωδε­κα­νή­σου, η Κως, η οποία ναι μεν έχει ήδη μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ αλλά λόγω της επι­βά­ρυν­σης που δέχεται από το μετα­να­στευ­τικό. Τελικά δεν μπορώ να κατα­λήξω αν οι εκπρό­σω­ποι της Δωδε­κα­νή­σου στην κυβέρ­νηση πίεσαν ή πιέ­στη­καν για τα νησιά μας, σίγουρα πάντως η καθυ­στε­ρη­μένη επα­νά­κτηση μέρους των κεκτη­μέ­νων και δικαίων δεν απο­τε­λεί και τρομερή επι­τυ­χία.

Η “Νέα Εποχή στο Νότιο Αιγαίο” τι πρω­το­βου­λίες σκο­πεύει να ανα­λά­βει;

Η “Νέα Εποχή στο Νότιο Αιγαίο” από την πρώτη μέρα κοι­νο­ποί­ησε θεσμικά στον δημόσιο διάλογο την πρότασή της για την ορι­ζό­ντια και καθο­λική εφαρ­μογή του μέτρου των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ σε όλα τα νησιά της Περι­φέ­ρειας του Νοτίου Αιγαίου και κάλεσε όλες τις παρα­τά­ξεις του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, σύσσωμη την ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου και τους βου­λευ­τές Νομών Δωδε­κα­νή­σου και Κυκλά­δων στη συγκρό­τηση κοινού μετώπου για την άρση της αδικίας, αφή­νο­ντας στην άκρη οποια­δή­ποτε κομ­μα­τική ή παρα­τα­ξιακή χροιά και προ­τάσ­σο­ντας το συμ­φέ­ρον του τόπου, αφού είναι ζήτημα ισό­τη­τας και βιω­σι­μό­τη­τας για το Νότιο Αιγαίο. Κατήγ­γειλε, αμέσως μετά τις εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού, ότι η κυβέρ­νηση δεν έχει κατα­νο­ή­σει την ανα­γκαιό­τητα εφαρ­μο­γής του μέτρου των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ στον νησιω­τικό χώρο και ότι αδυ­να­τεί να συλ­λά­βει την έννοια της νησιω­τι­κό­τη­τας επι­μέ­νο­ντας να αντι­λαμ­βά­νε­ται την «παρα­με­θό­ριο» μόνο με γεω­γρα­φι­κούς όρους. Επίσης έχει τοπο­θε­τη­θεί ήδη και για το θέμα του μετα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου προ­τεί­νο­ντας τον συνυ­πο­λο­γι­σμό και την εκκα­θά­ρισή του σε πραγ­μα­τικό χρόνο κατά την πραγ­μα­το­ποί­ηση της συναλ­λα­γής.

Η “Νέα Εποχή στο Νότιο Αιγαίο” είναι και θα παρα­μεί­νει παρούσα, ως εγγυ­ή­τρια των εξε­λί­ξεων, σύμφωνα με τη δύναμή της εντός του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου. Είναι γεγονός ότι η δυνα­μική της και η διείσ­δυσή της στην κοι­νω­νία δύο χρόνια μετά τον σχη­μα­τι­σμό της, ολοένα και αυξά­νε­ται δημιουρ­γώ­ντας στενές σχέσεις με όλες τις κοι­νω­νι­κές και παρα­γω­γι­κές ομάδες του τόπου απο­κτώ­ντας εμπει­ρία και ασκώ­ντας μεγα­λύ­τερη πλέον επιρροή, δίνο­ντάς της ισχυ­ρό­τερη δύναμη για την προ­ά­σπιση των συμ­φε­ρό­ντων των νησιών του Νοτίου Αιγαίου και των κατοί­κων τους.

Πώς κρίνετε την εξέλιξη της φετινής του­ρι­στι­κής περιό­δου και ποια η άποψή σας για τη συνο­λική νησιω­τική πολι­τική της κυβέρ­νη­σης σήμερα;

Η φετινή του­ρι­στική σεζόν είναι μεν ικα­νο­ποι­η­τική, αν ανα­λο­γι­στούμε τις φυσικές κατα­στρο­φές που προη­γή­θη­καν τα δύο προη­γού­μενα έτη, σε αφίξεις και αριθ­μούς, αλλά αυτό δεν σημαί­νει ότι τα έσοδα δια­χέ­ο­νται δίκαια. Οι μικρο­με­σαίοι επαγ­γελ­μα­τίες, οι εργα­ζό­με­νοι στον του­ρι­σμό και στα εξαρ­τώ­μενα από αυτόν επαγ­γέλ­ματα και οι κάτοι­κοι δεν νιώθουν τη λεγό­μενη “ανά­πτυξη”. Όταν τα αερο­πο­ρικά και τα ακτο­πλοϊκά κόστη είναι τερά­στια, το κόστος ζωής ανε­βαί­νει με ραγδαί­ους ρυθμούς, οι ήδη παλαιω­μέ­νες υπο­δο­μές πιέ­ζο­νται διαρκώς και δεν υπάρχει μακρο­χρό­νιος πολι­τι­κός σχε­δια­σμός, τότε ο του­ρι­σμός δεν είναι μοχλός ανά­πτυ­ξης, αλλά εργα­λείο φθοράς. Χρεια­ζό­μα­στε πραγ­μα­τικά βιώσιμη του­ρι­στική ανά­πτυξη, όχι απλώς “μεγάλα νούμερα”, άποψη που επι­βάλ­λει άλλωστε η φέρουσα ικα­νό­τητα του νησιού.

Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει συνε­κτική νησιω­τική πολι­τική. Βλέ­πουμε απο­σπα­σμα­τικά μέτρα, που συνήθως έρχο­νται είτε ως αντί­δραση σε πιέσεις, είτε με προ­ε­κλο­γικά και επι­κοι­νω­νιακά κρι­τή­ρια. Η νησιω­τι­κό­τητα απαιτεί στρα­τη­γική, επεν­δύ­σεις στις υπο­δο­μές, υγειο­νο­μική και μετα­φο­ρική κάλυψη, συνε­χό­μενη στήριξη των μικρών νησιών και ίσες ευκαι­ρίες για όλους τους κατοί­κους. Αυτή τη στιγμή κυριαρ­χεί ο συγκε­ντρω­τι­σμός και ο πολι­τι­κός υπο­λο­γι­σμός, όχι η ισότητα και η συνοχή.

Κλεί­νο­ντας, τι μήνυμα θέλετε να στεί­λετε στους πολίτες της Ρόδου και του Νοτίου Αιγαίου;

Να μη δεχτούν την αδικία ως “κανο­νι­κό­τητα”. Ο αγώνας για τη νησιω­τι­κό­τητα είναι κοινός και ενιαίος για όλο το Νότιο Αιγαίο. Η Ρόδος δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι απο­κομ­μένη από τα νησιά της Περι­φέ­ρειάς της, ούτε να δημιουρ­γεί­ται αντα­γω­νι­σμός με αθέμιτα χαρα­κτη­ρι­στικά ανάμεσά τους. Το ρεκόρ επι­δό­σεων και αφίξεων, για το οποίο τόσο υπε­ρη­φα­νεύ­ο­νται οι εκπρό­σω­ποί μας στην κυβέρ­νηση, δεν μπορεί να συγ­χω­ρέ­σει το ρεκόρ της αδικίας που βιώ­νουμε. Η πολι­τεία οφείλει να ανα­γνω­ρί­σει ότι το μεγα­λύ­τερο νησί της Δωδε­κα­νή­σου δεν παύει να είναι ακρι­τικό και χρειά­ζε­ται την ίδια φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση με τα υπό­λοιπα. Οφεί­λουμε όλοι να διεκ­δι­κή­σουμε αυτό που μας ανα­λο­γεί ως ναυαρ­χίδα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος της χώρας και όχι ως η παχιά αγελάδα που αρμέ­γε­ται αλό­γι­στα και κατά το δοκούν. Για εμάς αυτό δεν είναι απλώς ένας αριθμός στη φορο­λο­γία, είναι ζήτημα ισό­τη­τας, βιω­σι­μό­τη­τας και δικαιο­σύ­νης.