«Μια αγκαλιά από χρώματα με άρωμα αλισφακιάς»: Η Σύμη της ηθοποιού Χριστίνας Αλεξανιάν

Σύμη μου! Αυτές είναι οι δικές μου ση­μειώ­σεις για το Μαρ­γα­ρι­τά­ρι του Αι­γαί­ου γρά­φει η ηθο­ποιός Χρι­στί­να Αλε­ξα­νιάν . Ανα­φέ­ρει:

Μπαί­νο­ντας στο λι­μά­νι, μια αγκα­λιά από χρώ­μα­τα σε υπο­δέ­χε­ται με άρωμα αλι­σφα­κιάς. Σπί­τια που απλώ­νο­νται στην πλα­γιά ενώ το φως του ήλιου κάνει πιο φω­τει­νή την ώχρα και το μπλε.

Μια από τις πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές ει­κό­νες της αρ­χι­τε­κτο­νι­κής των Δω­δε­κα­νή­σων. Ξε­χω­ρί­ζεις τα πα­ρά­θυ­ρα, τα μικρά μπαλ­κό­νια, τα σκα­λιά που ανε­βαί­νουν ψηλά.

Όσο το κα­ρά­βι πλη­σιά­ζει, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο θέ­λεις να πα­ρα­τη­ρή­σεις τις λε­πτο­μέ­ρειες. Τα σπί­τια, τις αυλές, τις βάρ­κες που πε­ρι­μέ­νουν στο λι­μά­νι, τους αν­θρώ­πους στην προ­κυ­μαία.

Η Χρι­στί­να Αλε­ξα­νιάν στη Σύμη

Photo: Χρι­στί­να Αλε­ξα­νιάν

Photo: Χρι­στί­να Αλε­ξα­νιάν

H Χρι­στί­να Αλε­ξα­νιάν

Βαρ­κού­λες στο λι­μά­νι και ιστιο­πλοϊ­κά στο­λί­ζουν τη σμα­ρα­γδέ­νια θά­λασ­σα. Κάθε βου­τιά στα νερά της σε ξε­πλέ­νει σαν αγια­σμός. Σαν να αφή­νεις για λίγο πίσω σου όσα σε βα­ραί­νουν και να βγαί­νεις από το νερό πιο ανά­λα­φρος.

Πιο πέρα το Νη­μπο­ριό, ένας πα­ρά­δει­σος. Βρά­χια και άμμος μαζί πα­ντρε­μέ­να. Ο πα­φλα­σμός του νερού, καθώς περνά μέσα από τις τρύ­πες των βρά­χων, θαρ­ρείς και σε καλεί σε ένα τρα­γού­δι, με τα τζι­τζί­κια να κρα­τούν τη δική τους επί­μο­νη συ­νο­δεία.

Σί­γου­ρα ο Τα­ξιάρ­χης, ο Αρ­χάγ­γε­λος Μι­χα­ήλ, ο Πα­νορ­μί­της, έβαλε το χέρι του σ’ αυτή την ομορ­φιά. Σε αυτήν την αρ­μο­νία. Δεν γί­νε­ται, σκέ­φτε­σαι, ένας τόπος να είναι τόσο γα­λή­νιος χωρίς ευ­λο­γία. Στην αγκα­λιά του Αρ­χαγ­γέ­λου, στο λι­μά­νι του, φτά­νουν μπου­κά­λια με προ­σευ­χές από πι­στούς, ζη­τώ­ντας του να με­σο­λα­βή­σει για το θαύμα. Μικρά μη­νύ­μα­τα πί­στης που τα­ξι­δεύ­ουν στη θά­λασ­σα ώσπου να βρουν τον δρόμο τους προς τον Πα­νορ­μί­τη.

«Κάθε βου­τιά στα νερά της, σε ξε­πλέ­νει σαν αγια­σμός»

Photo: Shutterstock

Σύμη/Photo: Shutterstock

Φέτος πήγα και για πρώτη φορά στο μο­να­στή­ρι του Ρου­κου­νιώ­τη. Βυ­θί­στη­κα στο βλέμ­μα του Αρ­χαγ­γέ­λου. Μετά, για μπά­νιο στο Τολί και ύστε­ρα στην τα­βέρ­να «Δάφ­νες», για πα­γω­μέ­νη μπίρα και φα­γη­τό μο­να­δι­κό. Πάντα η Σύμη θα με καλεί κι εγώ θα την ακούω. Ένα κά­λε­σμα που τα­ξι­δεύ­ει πάνω στα κύ­μα­τα και με φέρ­νει ξανά στους κόλ­πους της. Σαν εκεί­να τα μπου­κά­λια που αφή­νο­νται στη θά­λασ­σα και, με έναν τρόπο σχε­δόν ανε­ξή­γη­το, βρί­σκουν τον δρόμο τους προς τον Αρ­χάγ­γε­λο.

*Η Χρι­στί­να Αλε­ξα­νιάν είναι ηθο­ποιός 

Το άρθρο απο­τε­λεί προ­σω­πι­κή άποψη και αφή­γη­ση της γρά­φου­σας. Το πε­ριε­χό­με­νο δη­μο­σιεύ­ε­ται όπως πα­ρα­δό­θη­κε από τη δη­μιουρ­γό του, χωρίς ου­σια­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση από την ομάδα του Travel.gr, πέραν των απα­ραί­τη­των συ­ντα­κτι­κών ή τε­χνι­κών διορ­θώ­σε­ων. Ανα­δη­μο­σιεύ­ε­ται από το dimokratiki.gr

Πηγή: travel.gr