Η Ρόδος δεν έγινε ποτέ και δεν θα γίνει τόπος για «Σούσλοφ»!

• Η πραγ­μα­τι­κό­τητα του νησιού είναι χει­ρό­τερη από την επίμαχη φωτο­ρε­α­λι­στική εικόνα και αυτό το γνω­ρί­ζουν πρώτοι οι ίδιοι οι αιρετοί • Το «κατη­γο­ρη­τή­ριο» περί τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης κατα­σκευά­στηκε μια εβδο­μάδα αργό­τερα, την παρα­μονή της ορι­στι­κής κατα­κύ­ρω­σης του έργου των drones στη Vanguard και μετά από 7 ημέρες αλλε­πάλ­λη­λων απο­κα­λύ­ψεων της εφη­με­ρί­δας • Οι φωτο­γρα­φίες που συνο­δεύ­ουν το παρόν δημο­σί­ευμα, τρα­βηγ­μέ­νες την Κυριακή, μόλις 2 ώρες μετά την ανα­κοί­νωση του δήμου, κλεί­νουν ορι­στικά τη συζή­τηση

Η ανα­κοί­νωση της δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη, με την οποία εξαγ­γέλ­λε­ται προ­σφυγή στη Δικαιο­σύνη κατά της «δημο­κρα­τι­κής» και της ιστο­σε­λί­δας dimokratiki.gr για την εικόνα που συνό­δευε το ρεπορ­τάζ της Κυρια­κής 5 Ιουλίου 2026, επι­βάλ­λει μια απά­ντηση που δεν θα περιο­ρι­στεί σε γενι­κό­τη­τες και δηλώ­σεις αρχών. Θα δοθεί με στοι­χεία, με ονόματα, με ημε­ρο­μη­νίες, με φωτο­γρα­φίες και με μια ιστο­ρική υπεν­θύ­μιση που η δημο­τική αρχή οφείλει να μελε­τή­σει προ­σε­κτικά. Γιατί η μέθοδος που επι­χει­ρεί­ται στη Ρόδο του 2026 δεν είναι πρω­τό­τυπη. Έχει δοκι­μα­στεί ξανά, σε άλλους τόπους και σε άλλες εποχές, έχει μελε­τη­θεί από ιστο­ρι­κούς και πολι­τι­κούς επι­στή­μο­νες και έχει όνομα.

Και επειδή η εφη­με­ρίδα πιστεύει ότι οι ανα­γνώ­στες της δικαιού­νται να γνω­ρί­ζουν το βάθος των πραγ­μά­των, θα ξεκι­νή­σει από εκεί.

Ιδού η Ρόδος. Ποιος ήταν ο Σούσλοφ

Ο Μιχαήλ Αντρέ­γιε­βιτς Σούσλοφ, 1902 έως 1982, υπήρξε πανί­σχυ­ρος Σοβιε­τι­κός πολι­τι­κός και ο κύριος θεω­ρη­τι­κός και ιδε­ο­λό­γος του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος επί ηγεσίας του Λεονίντ Μπρέζ­νιεφ. Γνωστός για τον ασκη­τικό του βίο, επέβαλε σκληρή κομ­μα­τική γραμμή στη λογο­κρι­σία και κατα­δί­ωξε σθεναρά τους δια­φω­νού­ντες, κερ­δί­ζο­ντας το παρα­τσού­κλι «ο γκρίζος εμίρης του Κρεμ­λί­νου». Η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της προ­πα­γάν­δας του βασί­στηκε σε 3 πυλώνες. Στην αδιά­κοπη επα­νά­ληψη, στον απόλυτο έλεγχο της πλη­ρο­φο­ρίας και στον απο­κλει­σμό κάθε εναλ­λα­κτι­κής πηγής. Με αυτή τη μέθοδο ανα­δεί­χθηκε στον μακρο­βιό­τερο «ιερο­ε­ξε­τα­στή» της σοβιε­τι­κής σκέψης, τον άνθρωπο που επί δεκα­ε­τίες απο­φά­σιζε τι επι­τρε­πό­ταν να ειπωθεί, τι έπρεπε να απο­σιω­πη­θεί και ποιος έπρεπε να πλη­ρώ­σει το τίμημα επειδή τόλμησε να περι­γρά­ψει την πραγ­μα­τι­κό­τητα όπως την έβλεπε και όχι όπως την ήθελε η εξουσία.

Η ανα­λο­γία δεν είναι σχήμα λόγου ούτε ρητο­ρική υπερ­βολή. Αδιά­κοπη επα­νά­ληψη μέσα από καθη­με­ρι­νές αναρ­τή­σεις, φωτο­ρε­α­λι­στικά σχέδια και δελτία Τύπου που περι­γρά­φουν μια Ρόδο η οποία υπάρχει μόνο στις οθόνες.

Από­πειρα ελέγχου της πλη­ρο­φο­ρίας μέσα από τη στο­χο­ποί­ηση της εφη­με­ρί­δας που αρνεί­ται να δείχνει αμάσητη την επίσημη εκδοχή. Και επι­δί­ωξη απο­κλει­σμού της εναλ­λα­κτι­κής πηγής, αυτή τη φορά όχι με τη λογο­κρι­σία του σοβιε­τι­κού μηχα­νι­σμού αλλά με το σύγ­χρονο υπο­κα­τά­στατό της, την εξαγ­γε­λία μηνύ­σεων και τη μετα­τροπή του δημο­σιο­γρα­φι­κού ελέγχου σε δικα­στική υπόθεση.

Οι «Σούσλοφ» όμως δεν έχουν θέση στο νησί μας. Η «δημο­κρα­τική» το δηλώνει με κάθε επι­ση­μό­τητα και θα το απο­δεί­ξει στην πράξη, όπως το απο­δει­κνύει άλλωστε εδώ και δεκα­ε­τίες.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι χει­ρό­τερη από την εικόνα και το ξέρουν καλύ­τερα από όλους

Η ουσία της υπό­θε­σης χωρά σε μια πρόταση, την οποία οι φωτο­γρα­φίες που συνο­δεύ­ουν το παρόν δημο­σί­ευμα καθι­στούν αδιαμ­φι­σβή­τητη. Η πραγ­μα­τι­κό­τητα στη Ρόδο όχι μόνο δεν δια­φέ­ρει από τη φωτο­ρε­α­λι­στική εικόνα με την οποία ασχο­λή­θηκε επί μια ολό­κληρη εβδο­μάδα ο επι­κοι­νω­νια­κός μηχα­νι­σμός του δημάρ­χου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη, δεί­χνο­ντας ένα τάμπλετ με likes, αλλά είναι χει­ρό­τερη. Αισθητά χει­ρό­τερη.

Η εφη­με­ρίδα επέλεξε μια απει­κό­νιση ηπιό­τερη από την ωμή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Αντί αυτό να εκτι­μη­θεί ως ό,τι πραγ­μα­τικά ήταν, δηλαδή μια κριτική με μονα­δική επι­δί­ωξη το συμ­φέ­ρον του νησιού, η εφη­με­ρίδα κατη­γο­ρή­θηκε με έναν χυδαίο και ερμα­φρό­διτο τρα­μπου­κι­σμό γκε­μπε­λι­στι­κού τύπου, που παντρεύει τον λαϊ­κι­σμό με την τεχνητή νοη­μο­σύνη και επι­χει­ρεί να παρου­σιά­σει τον κατα­γρα­φέα της εγκα­τά­λει­ψης ως δήθεν κατα­σκευα­στή της.

Το απέ­δειξε άλλωστε, με τον πλέον κατη­γο­ρη­μα­τικό τρόπο, η ίδια η πόλη. Δεν απαι­τή­θη­καν παρά 2 ώρες από την έκδοση της ανα­κοί­νω­σης του Δήμου Ρόδου για να απο­θα­να­τί­σει ο φακός της εφη­με­ρί­δας, με φωτο­γρα­φίες πραγ­μα­τι­κές, χρο­νο­λο­γη­μέ­νες και αδιαμ­φι­σβή­τη­τες, τα ορατά σε όλους κακώς κείμενα.

Σκου­πί­δια γύρω από τους κάδους, ξερά χόρτα εν μέσω αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου, πάρκα σε εγκα­τά­λειψη, κατε­στραμ­μένα οδο­στρώ­ματα, κυβό­λι­θοι που δοκι­μά­ζουν πεζούς και οδηγούς. Δεν απαι­τή­θηκε ιδιαί­τε­ρος κόπος ούτε δημο­σιο­γρα­φική έρευνα βάθους. Μια βόλτα απαι­τή­θηκε. Από αυτές που δεν κάνουν οι αρμό­διοι, απα­σχο­λη­μέ­νοι καθώς είναι με τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, τις αναρ­τή­σεις εις βάρος ΜΜΕ και δημο­σιο­γρά­φων και την κατα­μέ­τρηση των like. Οι φωτο­γρα­φίες αυτές, με πλήρη στοι­χεία λήψης, συνο­δεύ­ουν το παρόν δημο­σί­ευμα και απα­ντούν αφ’ εαυτών στη δημόσια πρό­σκληση του δήμου περί μετα­δε­δο­μέ­νων. Ιδού τα μετα­δε­δο­μένα. Ιδού και η Ρόδος.

Το τηλε­φώ­νημα Καρα­τζιά που καταρ­ρί­πτει το «κατη­γο­ρη­τή­ριο»

Πόσο εκ των υστέρων κατα­σκευα­σμένη είναι η αγα­νά­κτηση περί παρα­πλά­νη­σης του κοινού το μαρτυρά ένα γεγονός. Την ίδια την Κυριακή 5 Ιουλίου 2026, ημέρα δημο­σί­ευ­σης του ρεπορ­τάζ, ο κ. Δημή­τρης Καρα­τζιάς τηλε­φώ­νησε στην εφη­με­ρίδα. Τηλε­φώ­νησε για να επι­ση­μά­νει αφενός ότι ήταν σε εξέλιξη το street food festival και προ­φα­νώς έγιναν σκου­πί­δια, αφε­τέ­ρου ότι το συγκε­κρι­μένο σημείο απο­τε­λεί σε κάθε περί­πτωση αρμο­διό­τητα του Λιμε­νι­κού Ταμείου. Η απά­ντηση που έλαβε ήταν σαφής. Να μην μπερ­δεύ­ε­ται, γιατί η εικόνα είναι φωτο­ρε­α­λι­στική και δεν είναι αυτή η ουσία.

Χρειά­στηκε μια ολό­κληρη εβδο­μάδα επε­ξερ­γα­σίας για να «ανα­κα­λύ­ψει» ο μηχα­νι­σμός της ότι δήθεν παρα­πλα­νή­θη­καν οι ανα­γνώ­στες και να μετα­τρέ­ψει τη συζή­τηση από τα σκου­πί­δια στην τεχνο­λο­γία.

Το ερώτημα, έτσι, απα­ντιέ­ται από μόνο του. Μήπως ο κ. Κολιά­δης και ο κάθε αιρετός, όπως και ο κάθε ανα­γνώ­στης, δεν μπο­ρού­σαν να αντι­λη­φθούν ότι επρό­κειτο για εικόνα παραγ­μένη με τεχνητή νοη­μο­σύνη; Φυσικά και μπο­ρού­σαν. Και το αντι­λή­φθη­καν, όπως απο­δει­κνύει το τηλε­φώ­νημα της ίδιας ημέρας. Δεν τους πείραξε η εικόνα. Το κείμενο τους πείραξε, γιατί περι­γρά­φει μια Ρόδο που δεν είναι η εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα την οποία σερ­βί­ρουν καθη­με­ρινά μέσα από αναρ­τή­σεις και δελτία Τύπου. Τους πείραξε γιατί μίλησε τη γλώσσα που ζει ο κάτοι­κος και ο επι­σκέ­πτης και όχι τη γλώσσα που μιλιέ­ται στις οθόνες.

Οι φορ­τω­τές της Πέμπτης και οι ομο­λο­γίες Βαγια­νάκη

Ακόμη πιο απο­κα­λυ­πτική είναι η συνέ­χεια, γιατί απο­δει­κνύει ότι το ρεπορ­τάζ όχι μόνο δεν κατα­σκεύ­ασε ψευδή εικόνα αλλά λει­τούρ­γησε ως μοχλός κινη­το­ποί­η­σης μιας διοί­κη­σης που λίμναζε. Η απο­κα­τά­σταση του πάρκου απέ­να­ντι από το Θέρμαι έγινε την Πέμπτη, με φορ­τω­τές, δηλαδή 4 ημέρες αφού είχε προη­γη­θεί το δημο­σί­ευμα. Και μάλιστα εστά­λη­σαν συγ­χα­ρη­τή­ρια με μήνυμα στον κ. Γιάννη Μήτσου για την εκτέ­λεση των εργα­σιών. Αν η εικόνα του πάρκου ήταν κατα­σκευα­σμένο ψεύδος, τι ακριβώς απο­κα­τα­στά­θηκε με τους φορ­τω­τές;

Σε ό,τι αφορά στο έργο του πεζο­δρό­μου αρμο­διό­τη­τας του Δημο­τι­κού Λιμε­νι­κού Ταμείου, οι εξη­γή­σεις δόθηκαν από τον ίδιο τον κ. Βασίλη Βαγια­νάκη, ο οποίος ενη­μέ­ρωσε την εφη­με­ρίδα ότι ο ανά­δο­χος είχε προ­θε­σμία μέχρι τον Μάιο, ότι δεν διέθετε προ­σω­πικό και ότι υπο­σχέ­θηκε να φορ­τσά­ρει, όπως και έγινε μέσα στην εβδο­μάδα. Πρό­κει­ται για ευθεία παρα­δοχή ότι το έργο ήταν εκτός χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος, ότι ο ανά­δο­χος υπο­λει­πό­ταν των συμ­βα­τι­κών του υπο­χρε­ώ­σεων και ότι η επι­τά­χυνση ήρθε μετά τη δημο­σιο­ποί­ηση της κατά­στα­σης.

Με απλά λόγια, το ρεπορ­τάζ έπιασε τόπο. Οι εργα­σίες που καθυ­στε­ρού­σαν επι­τα­χύν­θη­καν μόλις είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας. Αυτό λέγεται έλεγχος της εξου­σίας και αυτή είναι η απο­στολή του Τύπου σε κάθε ευνο­μού­μενη κοι­νω­νία.

Η ουσία που δεν θέλουν να συζη­τη­θεί: οι εργο­λα­βίες

Υπάρχει όμως και μια ουσία που βρί­σκε­ται αλλού και την οποία η δημο­τική αρχή απο­φεύ­γει συστη­μα­τικά. Η καθα­ριό­τητα και τα έργα είναι συμ­βα­σιο­ποι­η­μένα σε ιδιώτες. Ο δήμος δηλαδή πλη­ρώ­νει ανα­δό­χους για να καθα­ρί­ζουν και να κατα­σκευά­ζουν, οι ανά­δο­χοι δεν παρα­δί­δουν το συμ­φω­νη­μένο απο­τέ­λε­σμα και όταν η εφη­με­ρίδα κατα­γρά­φει το ορατό απο­τέ­λε­σμα της αστο­χίας, η δημο­τική αρχή δεν στρέ­φε­ται εκεί όπου θα όφειλε. Αντί να τρα­βή­ξει τα αυτιά των ανα­δό­χων της, καθώς η ίδια εκτί­θε­ται σε δια­δι­κα­σίες που προ­βλέ­πουν έλεγχο και παρα­κο­λού­θηση συμ­βά­σεων, δια­μαρ­τύ­ρε­ται κατά της εφη­με­ρί­δας που φωτο­γρα­φί­ζει το απο­τέ­λε­σμα. Πλη­ρώ­νει ο δημότης, δεν παρα­δί­δε­ται το έργο και «ένοχος» ανα­δει­κνύ­ε­ται όποιος το κατα­γρά­φει. Πρό­κει­ται για αντι­στροφή κάθε λογικής λογο­δο­σίας.

Ο Προ­φή­της Ηλίας, τα Κοσκι­νού και η στάχτη στα μάτια με τον 25χρονο

Η δημο­τική αρχή θα προ­τι­μούσε να ξεχα­στεί και κάτι ακόμη, το οποίο η «δημο­κρα­τική» υπεν­θυ­μί­ζει γιατί αφορά στην ασφά­λεια του νησιού και όχι στην επι­κοι­νω­νία. Μετά τη φωτιά στον Προφήτη Ηλία, η εφη­με­ρίδα ήταν εκείνη που ανέ­δειξε ότι η Πολι­τική Προ­στα­σία και οι αρμό­διοι δεν είχαν κάνει τίποτε για τις χωμα­τε­ρές στα Κοσκι­νού και για τα χόρτα. Ήταν εκείνη που κατέ­γραψε τις εστίες κιν­δύ­νου την ώρα που οι υπεύ­θυ­νοι σιω­πού­σαν. Και ήταν του­λά­χι­στον στάχτη στα μάτια το πρό­στιμο που επι­βλή­θηκε σε έναν 25χρονο, όταν η ίδια η δημο­τική αρχή δεν έχει εκπλη­ρώ­σει στοι­χειώ­δεις υπο­χρε­ώ­σεις της. Ο πολίτης τιμω­ρεί­ται παρα­δειγ­μα­τικά για την ατομική του ευθύνη και η διοί­κηση που αφήνει το νησί ζωσμένο στα ξερά χόρτα εν μέσω αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου, με τις ανε­ξέ­λεγ­κτες χωμα­τε­ρές στη θέση τους, εκδίδει ανα­κοι­νώ­σεις κατά εφη­με­ρί­δων. Αυτή είναι η ιεράρ­χηση των προ­τε­ραιο­τή­των της και οι πολίτες τη βλέπουν.

Το timing της Τρίτης

Στην πολι­τική τίποτα δεν είναι τυχαίο και το χρο­νο­διά­γραμμα της ανα­κοί­νω­σης μιλά από μόνο του, αρκεί να τοπο­θε­τη­θεί δίπλα στο ημε­ρο­λό­γιο. Τι έχουμε σήμερα; Την ορι­στική κατα­κύ­ρωση του έργου των drones στη Μεσαιω­νική Πόλη στην εται­ρεία Vanguard. Η «δημο­κρα­τική» είχε απο­κα­λύ­ψει από τις 20 Μαΐου 2026 πριν γίνει η δια­δι­κα­σία ποιος θα ήταν ο ανά­δο­χος, γρά­φο­ντας μάλιστα ότι πρό­κει­ται για σύμβαση καρμπόν με εκείνη του Δήμου Βάρης Βούλας Βου­λιαγ­μέ­νης, του δημάρ­χου κ. Γρηγόρη Κων­στα­ντέλ­λου, με τον οποίο ο κ. Κολιά­δης δια­τη­ρεί, κατά πλη­ρο­φο­ρίες, φιλικές σχέσεις.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι πρό­κει­ται για ανοικτό διεθνή ηλε­κτρο­νικό δια­γω­νι­σμό συνο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 1.256.616 ευρώ με ΦΠΑ, διαρ­θρω­μένο σε 3 τμήματα, με την επο­πτεία μέσω drone διάρ­κειας 17 μηνών και αξίας 328.352 ευρώ, τη σταθερή φύλαξη των πυλών εισόδου για 5 μήνες αξίας 248.000 ευρώ και την κινητή επι­τή­ρηση με παροχή πρώτων βοη­θειών για 17 μήνες αξίας 577.384 ευρώ. Για τον δια­γω­νι­σμό αυτό ο δικη­γό­ρος κ. Χρι­στό­δου­λος Μαλια­ρά­κης έχει μιλήσει δημόσια για σοβαρά ζητή­ματα νομι­μό­τη­τας, σημειώ­νο­ντας ότι «ο Δήμος Ρόδου δεν είναι ούτε αστυ­νο­μική ούτε πυρο­σβε­στική αρχή», θέτο­ντας ερω­τή­ματα για την απουσία δια­βού­λευ­σης με την Αρχή Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων Προ­σω­πι­κού Χαρα­κτήρα και χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την εκχώ­ρηση της συστη­μα­τι­κής κατα­γρα­φής ενός ζωντα­νού, πυκνο­κα­τοι­κη­μέ­νου ιστο­ρι­κού πυρήνα σε ιδιω­τική εται­ρεία «εντελώς νέο και επι­κίν­δυνο προη­γού­μενο για τα ελλη­νικά δεδο­μένα».

Τι θέλουν λοιπόν για την Τρίτη; Ένα θέμα για να ασχο­λεί­ται ο κόσμος και να στρα­φούν τα βλέμ­ματα αλλού. Η ανα­κοί­νωση περί εικόνων ήρθε ως προ­πέ­τα­σμα καπνού, την παρα­μονή μιας κατα­κύ­ρω­σης που η εφη­με­ρίδα είχε προ­α­ναγ­γεί­λει με απόλυτη ακρί­βεια πριν από σχεδόν 2 μήνες.

Η εβδο­μάδα των απο­κα­λύ­ψεων που «απά­ντησε» με μήνυση

Εξίσου εύγλωττο είναι και το τι μεσο­λά­βησε μέχρι την έκδοση της ανα­κοί­νω­σης, γιατί φωτίζει τα κίνητρα με τρόπο που καμία ανα­κοί­νωση δεν μπορεί να συσκο­τί­σει. Η «δημο­κρα­τική» απο­κά­λυψε τις τελευ­ταίες ημέρες τον δια­γω­νι­σμό των 46,6 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ για το ΒΟΔΙ, με πρό­σκληση σε 4 μόνο εται­ρείες. Απο­κά­λυψε την ανάθεση με τους κύβους του Ρούμπικ της ΔΕΥΑΡ. Απο­κά­λυψε όσα δεν έλεγε ο δήμος για τη συμ­φω­νία που είχε με την ΕΤΑΔ και από την οποία υπα­να­χώ­ρησε. Απο­κά­λυψε και τη δια­βό­ητη ανάθεση για τα αμε­ρι­κα­νικά βατρά­χια στο Ροδίνι.

Τέσ­σε­ρις μεί­ζο­νες απο­κα­λύ­ψεις σε μια εβδο­μάδα, που αφορούν διάθεση δημό­σιου χρή­μα­τος, δια­δι­κα­σίες ανα­θέ­σεων και συμ­βα­τι­κές δεσμεύ­σεις του δήμου. Σε καμία από αυτές η δημο­τική αρχή δεν απά­ντησε με στοι­χεία. Σε καμία δεν έδωσε εξη­γή­σεις. Η μόνη «απά­ντηση» που εκδό­θηκε αφορά μια εικόνα. Όταν μια εφη­με­ρίδα βγάζει τέτοια θέματα και η απά­ντηση της εξου­σίας δεν είναι έγγραφα και τεκ­μή­ρια αλλά μια μήνυση για μια φωτο­ρε­α­λι­στική απει­κό­νιση, ο καθένας βγάζει τα συμπε­ρά­σματά του.

Η «δημο­κρα­τική» δεν κάνει πίσω και δεν απο­δέ­χε­ται την νέα «κανο­νι­κό­τητα»

Ας γίνει λοιπόν απο­λύ­τως κατα­νοητό, από όλους και προς κάθε κατεύ­θυνση. Δεν πρό­κει­ται η «δημο­κρα­τική», επειδή ο πήχης μετά την εκλογή της δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη έχει πέσει και επι­διώ­κε­ται με την επι­κοι­νω­νία των likes να πέφτει στάχτη στα μάτια του κόσμου, να κάνει πίσω. Δεν θα ανεχθεί την αδια­φο­ρία και την ανι­κα­νό­τητα ως την νέα κανο­νι­κό­τητα στο νησί και δεν θα απο­δε­χθεί ωχα­δερ­φικά την κατά­σταση ως έχει. Η Ρόδος δεν κατα­δι­κά­στηκε από κανέναν να συμ­βι­βα­στεί με σκου­πί­δια, χερ­σό­το­πους και έργα που σέρ­νο­νται, και καμία επι­κοι­νω­νιακή τεχνική δεν πρό­κει­ται να μετα­τρέ­ψει την εγκα­τά­λειψη σε φυσιο­λο­γική συνθήκη.

Στη μήνυση η εφη­με­ρίδα θα απα­ντή­σει με ένδικα μέσα όπου και όποτε χρεια­στεί, με την ψυχραι­μία και τη σοβα­ρό­τητα που αρμόζει μέσω της Δικαιο­σύ­νης. Και θα τα δούμε όλα, ένα προς ένα, με έγγραφα και με ημε­ρο­μη­νίες, για να φανεί στο τέλος ποιος συκο­φά­ντησε ποιον και πώς.

Η Ρόδος χρειά­ζε­ται δουλειά, όχι δικο­γρα­φίες. Και η «δημο­κρα­τική» θα βρί­σκε­ται εδώ, με τον φακό στραμ­μένο στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, κάθε μέρα, όπως χθες, όπως σήμερα, όπως αύριο.

Η ανα­κοί­νωση του Δήμου Ρόδου

Η «δημο­κρα­τική», σε αντί­θεση με όσους φοβού­νται τον αντί­λογο, δημο­σιεύει την ανα­κοί­νωση της δημο­τι­κής αρχής αυτού­σια, όπως ακριβώς εκδό­θηκε:

«Ο Δήμος Ρόδου προ­σφεύ­γει στη Δικαιο­σύνη για τη χρήση κατα­σκευα­σμέ­νων με τεχνητή νοη­μο­σύνη εικόνων που παρου­σιά­στη­καν ως πραγ­μα­τι­κές φωτο­γρα­φίες του νησιού

Ο Δήμος Ρόδου ανα­κοι­νώ­νει ότι θα ασκήσει κάθε νόμιμο δικαί­ωμά του κατά της εφη­με­ρί­δας «Η Δημο­κρα­τική της Ρόδου» και της ιστο­σε­λί­δας dimokratiki.gr, με αφορμή δημο­σί­ευμα της Κυρια­κής 5 Ιουλίου 2026.

Το επίμαχο δημο­σί­ευμα συνο­δεύ­ε­ται από εικόνες που έχουν κατα­σκευα­στεί με εργα­λεία τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης και παρου­σιά­στη­καν στους ανα­γνώ­στες ως πραγ­μα­τι­κές φωτο­γρα­φίες της Ρόδου, χωρίς καμία απο­λύ­τως σήμανση. Οι εικόνες αυτές δεν απο­τυ­πώ­νουν την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Κατα­σκευά­ζουν μια ψευδή εικόνα για το νησί μας, η οποία δια­δί­δε­ται στο δια­δί­κτυο χωρίς σύνορα και πλήττει ευθέως ένα του­ρι­στικό προϊόν με διεθνή φήμη, την ώρα μάλιστα που η Ρόδος διανύει την κορύ­φωση της του­ρι­στι­κής της περιό­δου. Η ζημιά δεν αφορά τη δημο­τική αρχή. Αφορά τον τόπο, τους εργα­ζό­με­νους και τους επαγ­γελ­μα­τίες του, κάθε Ροδίτη που ζει από τη φήμη του νησιού του.

Ας είμαστε απο­λύ­τως σαφείς. Ο Δήμος Ρόδου δεν στρέ­φε­ται κατά της κρι­τι­κής. Η κριτική, ακόμη και η πιο σκληρή, ακόμη και η άδικη κατά την άποψή μας, είναι ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα του Τύπου και η σημε­ρινή δημο­τική αρχή τη σέβεται έμπρα­κτα, με ανοι­χτές πόρτες, με δια­φά­νεια και με λογο­δο­σία από την πρώτη ημέρα. Άλλο όμως η κριτική και άλλο η παρου­σί­αση κατα­σκευα­σμέ­νων εικόνων ως πραγ­μα­τι­κών. Το πρώτο είναι δημο­σιο­γρα­φία. Το δεύτερο είναι παρα­πλά­νηση του κοινού και για αυτό ακριβώς θα κριθεί από τη Δικαιο­σύνη.

Είναι δε χαρα­κτη­ρι­στικό ότι το ίδιο μέσο, στο ίδιο ακριβώς δημο­σί­ευμα, σημαί­νει με σαφή­νεια το περιε­χό­μενο που παράγει με τεχνητή νοη­μο­σύνη, όπως την ηχητική σύνοψη που φέρει την ένδειξη «Dimokratiki AI». Γνω­ρί­ζει επο­μέ­νως πολύ καλά πότε οφείλει να ενη­με­ρώ­νει τους ανα­γνώ­στες του ότι κάτι δεν είναι αυθε­ντικό. Στις εικόνες που παρου­σιά­ζουν δήθεν την πραγ­μα­τική Ρόδο, η σήμανση αυτή απου­σιά­ζει.

Καλούμε δημόσια την εφη­με­ρίδα και την ιστο­σε­λίδα να δώσουν στη δημο­σιό­τητα τα πρω­τό­τυπα αρχεία των επί­μα­χων εικόνων, με τα πλήρη μετα­δε­δο­μένα τους, καθώς και τον ακριβή τόπο και χρόνο λήψης καθε­μιάς. Αν πρό­κει­ται για πραγ­μα­τι­κές φωτο­γρα­φίες, η από­δειξη είναι απλή. Αν όχι, οφεί­λουν μια απά­ντηση όχι σε εμάς, αλλά στους ανα­γνώ­στες τους και στην κοι­νω­νία της Ρόδου.

Η δημο­τική αρχή δεν απά­ντησε ποτέ σε προ­σω­πι­κές αιχμές και προ­σβο­λές, όσο συστη­μα­τι­κές κι αν υπήρξαν. Όταν όμως θίγεται το ίδιο το νησί και η εικόνα του στο εξω­τε­ρικό, η σιωπή παύει να είναι επιλογή. Ο Δήμος Ρόδου θα προ­στα­τεύ­σει τον τόπο με όλα τα νόμιμα μέσα, αφή­νο­ντας στη Δικαιο­σύνη να αξιο­λο­γή­σει τόσο την πρα­κτική αυτή όσο και τη σκο­πι­μό­τητα που ενδε­χο­μέ­νως εξυ­πη­ρε­τεί».