Μητσοτάκης στο συνέδριο ΝΑΤΟ: «Δεν πρέπει να περιμένουμε το αύριο, αλλά να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα και να δράσουμε τώρα»

Στις σύν­θε­τες προ­κλή­σεις της σύγ­χρο­νης εποχής και ειδι­κό­τερα στα διλήμ­ματα ασφα­λείας, που θέτουν κρίσεις, όπως η παν­δη­μία του κορο­νοιού και η κλι­μα­τική αλλαγή, ανα­φέρ­θηκε ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στο μήνυμα του στο συνέ­δριο ΝΑΤΟ 2030, που διορ­γα­νώ­νει το Brussels Forum. Ο κ. Μητσο­τά­κης επέ­μεινε για την ανάγκη η Βορειο­α­τλα­ντική Συμ­μα­χία να δράσει άμεσα και απο­φα­σι­στικά σημειώ­νο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά ότι «δεν πρέπει να περι­μέ­νουμε το αύριο, να παί­ζουμε πολι­τικά παι­χνί­δια επι­διώ­κο­ντας προ­σω­πικά συμ­φέ­ρο­ντα. Αντί­θετα, πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε τα προ­βλή­ματα και να δρά­σουμε τώρα».

Ανα­λυ­τικά, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης σημεί­ωσε τα εξής:

«Κύριε Γενικέ Γραμ­μα­τέα, αγα­πη­τοί Πρέ­σβεις, κυρίες και κύριοι,

Καθώς η Σύνοδος του ΝΑΤΟ πραγ­μα­το­ποιεί­ται στις Βρυ­ξέλ­λες αυτή την εβδο­μάδα, η σκέψη μας ανα­πό­φευ­κτα στρέ­φε­ται στο μέλλον. Στη ζωή μετά την παν­δη­μία. Στο πώς θα επι­στρέ­ψουμε στα πράγ­ματα όπως ήταν πριν.

Ωστόσο, αν μας δίδαξε κάτι ο περα­σμέ­νος χρόνος είναι ότι δεν υπάρχει επι­στροφή στη ζωή όπως ήταν προ Covid. Αυτό που θα πρέπει να κάνουμε είναι ν ενι­σχύ­σουμε τους θεσμούς μας ώστε να δια­χει­ρι­στούμε καλύ­τερα τις περί­πλο­κες προ­κλή­σεις που θα αντι­με­τω­πί­σουμε στο μέλλον.

Αν θέλουμε να συνει­σφέ­ρουμε στη στα­θε­ρό­τητα, πρέπει να ανα­λά­βουμε δράση τώρα σε θέματα που γνω­ρί­ζουμε ότι θα αντι­με­τω­πί­σουμε στο μέλλον. Και για να το πετύ­χουμε αυτό, θα πρέπει να ενι­σχύ­σουμε πολυ­με­ρείς οργα­νι­σμούς όπως το ΝΑΤΟ. Η στα­θε­ρό­τητα είναι άλλωστε το άθροι­σμα της συλ­λο­γι­κής μας ευθύνης.

Ο δρόμος μπροστά μας θα έχει ανα­τα­ρά­ξεις. Τερά­στιες τεκτο­νι­κές αλλαγές βρί­σκο­νται σε εξέλιξη. Ο κόσμος μας αντι­με­τω­πί­ζει τερά­στιες προ­κλή­σεις οι οποίες είναι βαθύ­τατα δια­φο­ρε­τι­κές από πολλές προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­σαμε στο παρελ­θόν.

Ας πάρουμε για παρά­δειγμα τον κορο­νοϊό και την κλι­μα­τική αλλαγή. Και τα δύο ενέ­τει­ναν τις ανι­σό­τη­τες, όχι μόνο μεταξύ πλού­σιων και φτωχών χωρών, αλλά ανάμεσα στην ελίτ και στη μεγάλη πλειο­ψη­φία. Και τα δύο φαι­νό­μενα μπορούν να στρέ­ψουν τον κόσμο προς μονο­με­ρείς προ­σεγ­γί­σεις, απο­μα­κρύ­νο­ντάς τον από τις πολυ­με­ρείς. Αν δεν αντι­με­τω­πι­στούν συλ­λο­γικά, και τα δύο αυτά φαι­νό­μενα μπορούν να προ­κα­λέ­σουν τερά­στιους γεω­πο­λι­τι­κούς κιν­δύ­νους και κιν­δύ­νους για την ασφά­λεια.

Ήδη βλέ­πουμε τη γεω­πο­λι­τική επί­δραση της αύξησης των θερ­μο­κρα­σιών (στον πλανήτη), κυρίως στη μαζική μετα­νά­στευση. Αν δεν ανα­λά­βουμε δράση σύντομα, τότε η υπερ­θέρ­μανση του πλανήτη θα απο­τε­λέ­σει κίνδυνο για την ασφά­λεια και τον τρόπο ζωής μας. Ωστόσο, παρα­μέ­νει ένα τερά­στιο χάσμα ανάμεσα στη ρητο­ρική και τις ενέρ­γειές μας, το οποίο θα πρέπει να γεφυ­ρώ­σουμε.

Η παν­δη­μία δεν απο­τέ­λεσε έκπληξη για τους επι­στή­μο­νες, τους επι­δη­μιο­λό­γους, τους λοι­μω­ξιο­λό­γους. Ωστόσο, εδώ στην Ευρώπη δεν ήμασταν επαρκώς προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι για τις κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες που επέφερε ο ιός και χρειά­στηκε να βασι­στούμε σε μέτρα  δια­χεί­ρι­σης της κρίσης αλλά και σε πρω­το­φα­νείς πρω­το­βου­λίες για την τόνωση της οικο­νο­μίας. Δεν γίνεται να επα­να­λά­βουμε αυτό το λάθος. Η στα­θε­ρό­τητα στο μέλλον προ­ϋ­πο­θέ­τει επέν­δυση στο παρόν. Θα πρέπει να κάνουμε τα ανα­γκαία βήματα σήμερα για να προ­ε­τοι­μα­στούμε για τις κρίσεις που μπο­ρούμε να προ­βλέ­ψουμε και θα τις φέρει το αύριο.

Και βέβαια, εν μέσω αυτών των προ­κλή­σεων, ηγέτες αυταρ­χι­κών καθε­στώ­των επι­δει­κνύ­ουν την ισχύ τους, απει­λώ­ντας τη στα­θε­ρό­τητα του δικού μας συστή­μα­τος που βασί­ζε­ται σε κανόνες. Χρη­σι­μο­ποιούν εξε­λιγ­μένα εργα­λεία προ­κει­μέ­νου να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν, να διχά­σουν και να δια­τα­ρά­ξουν. Μέσω τρίτων επε­κτεί­νουν τη σύγχυση και το χάος, απει­λούν το κράτος δικαίου και επι­διώ­κουν να υπο­νο­μεύ­σουν τις ανοι­χτές και δημο­κρα­τι­κές κοι­νω­νίες.

Οι αντί­πα­λοί μας εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν τη λαϊκή δυσα­ρέ­σκεια και τόνωσαν με επι­τυ­χία συναι­σθή­ματα ενάντια στις καθιε­ρω­μέ­νες δομές και στους θεσμούς, και στο πλαίσιο αυτό καλ­λιέρ­γη­σαν ένα ριζικά δια­φο­ρε­τικό γεω­πο­λι­τικό όραμα για το μέλλον. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι κάποια πράγ­ματα που βρί­σκο­νταν κάτω από την επι­φά­νεια έχουν τώρα ανα­δυ­θεί.

Η συνει­σφορά στη στα­θε­ρό­τητα σημαί­νει ανάληψη δράσης σε αυτά τα ζητή­ματα αλλά και σε μια σειρά από άλλα. Δεν πρέπει να περι­μέ­νουμε το αύριο, να παί­ζουμε πολι­τικά παι­χνί­δια επι­διώ­κο­ντας προ­σω­πικά συμ­φέ­ρο­ντα. Αντί­θετα, πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε τα προ­βλή­ματα και να δρά­σουμε τώρα.

Το ΝΑΤΟ έχει έναν κομβικό ρόλο να δια­δρα­μα­τί­σει εδώ. Η δέσμευσή μας να προ­στα­τεύ­σουμε τις κοινές βάσεις του δια­τλα­ντι­κού μας δεσμού, να υπε­ρα­σπι­στούμε τα κοινά συμ­φέ­ρο­ντά μας επι­δει­κνύ­ο­ντας ενότητα και αλλη­λεγ­γύη, θα πρέπει τώρα, σήμερα, περισ­σό­τερο από ποτέ, να είναι κάτι παρα­πάνω από λόγια. Ναι, η συλ­λο­γική μας ευθύνη να δια­τη­ρή­σουμε και να ενι­σχύ­σουμε την παγκό­σμια ειρήνη και στα­θε­ρό­τητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να επι­τρέ­ψει την ανάδυση νέων δια­χω­ρι­στι­κών γραμμών. Θα πρέπει όμως να είμαστε ένας οργα­νι­σμός που βασί­ζε­ται σε λύσεις, δομώ­ντας αμοι­βαία κατα­νό­ηση μέσω της συλ­λο­γι­κής δράσης.

Οι κοι­νω­νίες μας θέλουν οι ηγέτες να ανα­λαμ­βά­νουν δράση. Δεν πρέπει να τους απο­γοη­τεύ­σουμε».