Παλεύουμε με το αδύνατο

Ο του­ρι­σμός μας έχει στη­θεί πάνω στη μα­ζι­κό­τη­τα. Να είναι γε­μά­το το ξε­νο­δο­χείο, πα­τείς με πατώ στα μπαρ, στα εστια­τό­ριο, στα κλαμπ. Πα­κτω­μέ­να όλα, στε­νά­χω­ρα, ασφυ­κτι­κά τρα­πέ­ζια, να μην χωρά άλλο. Πολ­λές φορές κα­τα­νοη­τό, ει­δι­κά στα νησιά. Μι­κρο­σκο­πι­κά μα­γα­ζιά κατά μήκος σο­κα­κιών που όλα στη­ρί­ζο­νται ότι θα έρθει πολύς κό­σμος για να που­λή­σουν από κάτι. Αυτός ο του­ρι­σμός δεν μπο­ρεί να υπο­στη­ρί­ξει υγειο­νο­μι­κά μέτρα όπως αυτά που απαι­τού­νται. Είναι απλώς αδύ­να­το πρα­κτι­κά. Και αν τους ζη­τή­σου­με να δου­λέ­ψουν με 40-50% χω­ρη­τι­κό­τη­τα ή ακόμη λι­γό­τε­ρο, απλώς δεν θα ανοί­ξουν ποτέ. Γιατί δεν τους συμ­φέ­ρει. Από τη στιγ­μή, λοι­πόν, που απο­φα­σί­στη­καν το άνοιγ­μα των συ­νό­ρων, η δια­κί­νη­ση του­ρι­στών, το άνοιγ­μα των κα­τα­στη­μά­των και όλων των δρα­στη­ριο­τή­των που συ­νε­πά­γο­νται συγ­χρω­τι­σμό, το απο­τέ­λε­σμα θα είναι το ανα­με­νό­με­νο: η επα­νά­καμ­ψη των κρου­σμά­των απευ­χό­μα­στε και των θα­νά­των, μέχρι η επι­στή­μη να κάνει το θαύμα της. Πά­ντως όχι τα υγιειο­νο­μι­κά πρω­τό­κολ­λα για τα νησιά.