ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η κάλπη που δεν αντέχει άλλη αναβολή: Γιατί το φθινόπωρο του 2026 είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος για εκλογές

Δαμιανός Αθανασίου 7 λεπτά ανάγνωση
ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΛΠΗ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Το συνέ­δριο της ΝΔ προ­ε­τοι­μά­ζε­ται να σημα­το­δο­τή­σει την έναρξη της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου, καθώς οι πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις επι­τα­χύ­νουν τις δια­δι­κα­σίες.
  • Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης καλεί τα στελέχη του κόμ­μα­τος να προ­ε­τοι­μα­στούν για εκλογές, υπο­νο­ώ­ντας ότι η αναμονή μπορεί να είναι πιο επι­ζή­μια από μια εκλο­γική ήττα.
  • Η Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα της ΝΔ δείχνει να προ­σα­να­το­λί­ζε­ται προς εκλογές το φθι­νό­πωρο του 2026, με πιθανές ημε­ρο­μη­νίες τον Σεπτέμ­βριο ή τον Οκτώ­βριο.
  • Η Διεθνής Έκθεση Θεσ­σα­λο­νί­κης ανα­μέ­νε­ται να λει­τουρ­γή­σει ως σημείο εκκί­νη­σης για την προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία της ΝΔ.
  • Ο Άδωνις Γεωρ­γιά­δης υπο­στη­ρί­ζει ότι η χώρα θα είναι σε προ­ε­κλο­γική περίοδο από τη ΔΕΘ, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας την έννοια των «πρόωρων» εκλογών.

• Το συνέ­δριο της ΝΔ ετοι­μά­ζε­ται να ανάψει τον εκλο­γικό φυτίλι, τα δικα­στικά μέτωπα κλεί­νουν τον κλοιό και η πολι­τική λογική συγκλί­νει σε ένα συμπέ­ρα­σμα: η αναμονή ως το 2027 κοστί­ζει περισ­σό­τερο από την ίδια την εκλο­γική ήττα

Υπάρ­χουν στιγμές στη ζωή μιας κυβέρ­νη­σης όπου η αναβολή μιας από­φα­σης παύει να είναι πολι­τική τακτική και γίνεται πολι­τικό λάθος. Η Ελλάδα του Μαΐου 2026 διανύει ακριβώς αυτή τη στιγμή. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης θα οδη­γή­σει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, αλλά αν θα το πράξει εγκαί­ρως, πριν τα περι­θώ­ρια χαθούν και η πρω­το­βου­λία γλι­στρή­σει από τα χέρια του. Τα επι­χει­ρή­ματα υπέρ μιας φθι­νο­πω­ρι­νής κάλπης δεν στη­ρί­ζο­νται σε παρορ­μη­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς. Στη­ρί­ζο­νται στην ψυχρή ανά­γνωση της πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Το συνέ­δριο που έρχεται ως σήμα εκκί­νη­σης

Το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο της 16ης και 17ης Μαΐου η ΝΔ συγκα­λεί συνέ­δριο, και από νωρίς έγινε σαφές ότι αυτή η διορ­γά­νωση δεν πρό­κει­ται να λει­τουρ­γή­σει ως απλή εσω­κομ­μα­τική δια­δι­κα­σία. Ο πρω­θυ­πουρ­γός φρό­ντισε ο ίδιος να δώσει τον τόνο αρκετές ημέρες νωρί­τερα, από το βήμα του προ­συ­νε­δρίου στη Θεσ­σα­λο­νίκη, απευ­θυ­νό­με­νος στα στελέχη του κόμ­μα­τος με φράση που δεν αφήνει περι­θώ­ριο παρερ­μη­νείας: «Μην περι­μέ­νετε την προ­ε­κλο­γική περίοδο — Ανά­βουμε τις μηχανές εδώ στην καρδιά της Μακε­δο­νίας».

Δεν είναι συνη­θι­σμένο ένας πρω­θυ­πουρ­γός που σκο­πεύει να εξα­ντλή­σει την τετρα­ε­τία του να επι­λέ­γει αυτόν τον τόνο, αυτές τις λέξεις και αυτό το ακρο­α­τή­ριο για να τις εκφέρει. Η ρητο­ρική της «εκτό­ξευ­σης» και του «ανάμ­μα­τος μηχανών» δεν ανήκει στο λεξι­λό­γιο κυβερ­νή­σεων που έχουν μπροστά τους 12 ή 14 μήνες ήρεμης δια­κυ­βέρ­νη­σης. Ανήκει σε αυτό μιας παρά­τα­ξης που προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για μάχη και γνω­ρί­ζει ότι η μάχη πλη­σιά­ζει.

Η Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα, επίσης, δεν άφησε αμφι­βο­λίες. Ο Μητσο­τά­κης ανέφερε ενώπιόν της ότι οι εκλογές θα γίνουν «μετά τη ΔΕΘ», μια δια­τύ­πωση που σε συν­δυα­σμό με τα όσα είπε στη Θεσ­σα­λο­νίκη ανέ­δειξε αμέσως το φθι­νό­πωρο του 2026 ως το πιο ζωντανό εκλο­γικό παρά­θυρο. Στελέχη του κόμ­μα­τος και κυβερ­νη­τι­κοί αξιω­μα­τού­χοι ξεκί­νη­σαν ανοι­χτές συζη­τή­σεις για την πρόωρη κάλπη, ενώ παρα­τη­ρη­τές επι­σή­μα­ναν ότι η πλήρης εξά­ντληση της τετρα­ε­τίας έχει σιγά-σιγά πάψει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως αδια­πραγ­μά­τευτη θεσμική γραμμή.

Σεπτέμ­βριος ή Οκτώ­βριος: το σενάριο που κερ­δί­ζει έδαφος

Εντός του κυβερ­νη­τι­κού στρα­το­πέ­δου, ένα σενάριο κυριαρ­χεί ολοένα και περισ­σό­τερο στις ανε­πί­ση­μες συζη­τή­σεις. Πρό­κει­ται για εκλογές το φθι­νό­πωρο του 2026, αμέσως μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσ­σα­λο­νί­κης. Η ημε­ρο­μη­νία που έχει κυκλώ­σει η μερίδα εκείνη των παρα­γό­ντων που υπο­στη­ρί­ζουν αυτή την εκδοχή είναι η 27η Σεπτεμ­βρίου 2026, με το ενδε­χό­μενο εκλογών μέσα στον Οκτώ­βριο να παρα­μέ­νει επίσης ανοιχτό.

Τη λογική αυτή επεν­δύει και ο Άδωνις Γεωρ­γιά­δης, ο οποίος σε πρό­σφα­τες δηλώ­σεις του έσπευσε να απο­δρα­μα­τι­κο­ποι­ή­σει την έννοια των «πρόωρων» εκλογών: «Από τη ΔΕΘ και μετά η χώρα είναι σε προ­ε­κλο­γική περίοδο. Όποτε και να γίνουν οι εκλογές μετά, δεν τις λες και πρόωρες». Πρό­κει­ται για επι­χεί­ρημα που, πέρα από τη ρητο­ρική του αξία, αντι­κα­το­πτρί­ζει μια αληθινή πολι­τική λογική: από τη στιγμή που η ΔΕΘ λει­τουρ­γεί παρα­δο­σιακά ως η μεγάλη εκλο­γική αφε­τη­ρία κάθε κυβέρ­νη­σης, οι εκλογές που ακο­λου­θούν άμεσα δεν απο­τε­λούν φυγή αλλά φυσική συνέ­χεια.

Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι ότι οι υπο­στη­ρι­κτές του φθι­νο­πω­ρι­νού σενα­ρίου δεν στα­μα­τούν στην ημε­ρο­μη­νία. Πηγαί­νουν ένα βήμα παρα­πέρα, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι εφόσον ορισθεί η τελευ­ταία Κυριακή του Σεπτεμ­βρίου ως εκλο­γική ημέρα, τότε ο πρω­θυ­πουρ­γός θα πρέπει να τις έχει ήδη προ­κη­ρύ­ξει από τα τέλη Αυγού­στου. Αυτό σημαί­νει ότι η απόφαση δεν μπορεί να ανα­βλη­θεί επ’ αόρι­στον, και ο χρόνος αρχίζει να πιέζει.

Γιατί η αναμονή ως το 2027 είναι παγίδα

Η επίσημη γραμμή της κυβέρ­νη­σης παρα­μέ­νει δημόσια αμε­τα­κί­νητη: εκλογές στο τέλος της τετρα­ε­τίας, άνοιξη 2027. Ο Μητσο­τά­κης το επα­νέ­λαβε από το βήμα της Βουλής, απα­ντώ­ντας στο αίτημα του αρχηγού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης Νίκου Ανδρου­λάκη για πρόωρη προ­σφυγή στις κάλπες. Ωστόσο, η επίσημη γραμμή και η πολι­τική λογική δεν ταυ­τί­ζο­νται πάντα, και σε αυτή την περί­πτωση η από­σταση μεταξύ τους γίνεται ορατή.

Το πρώτο και ουσια­στι­κό­τερο επι­χεί­ρημα κατά της ανα­μο­νής είναι η ίδια η φθορά. Κάθε κυβέρ­νηση που παρα­τεί­νει τη θητεία της σε συν­θή­κες πολι­τι­κής πίεσης και συσ­σω­ρευ­μέ­νης κόπωσης δεν κερ­δί­ζει χρόνο — χάνει έδαφος. Η ΝΔ έχει να δια­χει­ρι­στεί ανοιχτά δικα­στικά μέτωπα που δεν κλεί­νουν, μια αντι­πο­λί­τευση που εντεί­νει τον ρυθμό επί­θε­σης και μια κοινή γνώμη που, σε τέτοιες συν­θή­κες, σπάνια αμείβει την υπομονή.

Το δεύτερο επι­χεί­ρημα αφορά τον παρά­γο­ντα ευκαι­ρίας. Η πολι­τική έχει παρά­θυρα που ανοί­γουν και κλεί­νουν. Το φθι­νό­πωρο του 2026, μετά από μια ΔΕΘ όπου η κυβέρ­νηση θα έχει παρου­σιά­σει κατά πάσα πιθα­νό­τητα τον ετήσιο απο­λο­γι­σμό της, απο­τε­λεί ένα από αυτά τα παρά­θυρα. Η αντι­πο­λί­τευση δεν έχει ακόμη βρει σταθερό αντι­πο­λι­τευ­τικό αφήγημα με μαζική εκλο­γική απήχηση, και αυτό είναι στοι­χείο που αλλάζει με τον χρόνο, συνήθως προς το χει­ρό­τερο για τον κυβερ­νώ­ντα.

Το τρίτο επι­χεί­ρημα είναι τεχνικό αλλά εξίσου καθο­ρι­στικό. Ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός έχει παρα­δε­χθεί ότι οι εκλογές «θα γίνουν ανα­γκα­στικά νωρί­τερα» ακόμη και στο πλαίσιο της κανο­νι­κής τετρα­ε­τίας, λόγω της Ελλη­νι­κής Προ­ε­δρίας της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης που δεν επι­τρέ­πει εκλογές τον Ιούνιο του 2027. Αυτή η παρα­δοχή γκρε­μί­ζει ουσια­στικά τον ισχυ­ρι­σμό ότι υπάρχει μια «κανο­νική» ημε­ρο­μη­νία και μια «πρόωρη». Αν οι εκλογές θα γίνουν ούτως ή άλλως νωρί­τερα, το ερώτημα δεν είναι αν αλλά πότε και υπό ποιες συν­θή­κες.

Η σκιά των δικα­στι­κών υπο­θέ­σεων

Κανένας πολι­τι­κός ανα­λυ­τής που παρα­κο­λου­θεί από κοντά την ελλη­νική πολι­τική σκηνή δεν μπορεί να αγνο­ή­σει το βάρος των ανοι­χτών δικα­στι­κών υπο­θέ­σεων. Οι υπο­κλο­πές, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη παρα­μέ­νουν σε εξέλιξη, τρο­φο­δο­τούν συνεχώς τον αντι­πο­λι­τευ­τικό λόγο και δεν φαί­νε­ται να οδεύουν σε γρήγορη εκκα­θά­ριση. Κάθε νέα εξέλιξη σε αυτά τα μέτωπα επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο ζητή­ματα που η κυβέρ­νηση προτιμά να αντι­με­τω­πί­ζει σε άλλο πολι­τικό έδαφος.

Το στοί­χημα, για όσους υπο­στη­ρί­ζουν την πρόωρη κάλπη, είναι ακριβώς αυτό: μια φθι­νο­πω­ρινή εκλο­γική ανα­μέ­τρηση δίνει στη ΝΔ την ευκαι­ρία να θέσει η ίδια τους όρους της μάχης, πριν οι δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις ανα­λά­βουν αυτό τον ρόλο. Η αντί­θετη λογική, δηλαδή η αναμονή, ισο­δυ­να­μεί με παρά­δοση της πολι­τι­κής ατζέ­ντας στους εισαγ­γε­λείς και στους δικα­στι­κούς χει­ρι­σμούς, κάτι που κανένα κυβερ­νη­τικό επι­τε­λείο δεν επι­λέ­γει εκούσια.

Ο διεθνής παρά­γο­ντας και η αβε­βαιό­τητα που δεν ελέγ­χε­ται

Στους παρά­γο­ντες που επη­ρε­ά­ζουν τον εκλο­γικό υπο­λο­γι­σμό συγκα­τα­λέ­γε­ται και ένας που βρί­σκε­ται έξω από κάθε εθνικό έλεγχο: οι εξε­λί­ξεις στη Μέση Ανατολή. Η γεω­πο­λι­τική αστά­θεια ενός ολό­κλη­ρου τόξου γύρω από την Ανα­το­λική Μεσό­γειο, μια περιοχή στην οποία η Ελλάδα δεν είναι απλός παρα­τη­ρη­τής, μπορεί να μετα­βά­λει ανά πάσα στιγμή το εσω­τε­ρικό πολι­τικό κλίμα. Κρίσεις αυτής της φύσης άλλοτε ευνοούν τον κυβερ­νώ­ντα και άλλοτε τον συν­θλί­βουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυξά­νουν την αβε­βαιό­τητα, και η αβε­βαιό­τητα σπάνια είναι φίλη κυβερ­νή­σεων που ήδη υπο­λο­γί­ζουν εκλο­γικά σενάρια.

Αυτός ακριβώς ο παρά­γο­ντας ενι­σχύει τη λογική της πρω­το­βου­λίας. Μια κυβέρ­νηση που επι­λέ­γει η ίδια τον χρόνο της εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης δια­τη­ρεί ένα κρίσιμο πλε­ο­νέ­κτημα: ορίζει τους όρους του παι­χνι­διού. Αν η απόφαση αφεθεί να την υπα­γο­ρεύ­σουν οι εξω­τε­ρι­κές συν­θή­κες, το απο­τέ­λε­σμα είναι ανε­ξέ­λεγ­κτο.

Το «τοπίο στην ομίχλη» και η παγίδα της αδρά­νειας

Παρ’ όλες τις ενδεί­ξεις, η πραγ­μα­τι­κό­τητα που κυριαρ­χεί στο Μέγαρο Μαξίμου περι­γρά­φε­ται από παρά­γο­ντες κοντά στο επι­τε­λείο με μια μόνο φράση: «τοπίο στην ομίχλη». Κανείς από τους στενούς συνερ­γά­τες του πρω­θυ­πουρ­γού δεν μπορεί να κάνει ασφαλή πρό­βλεψη για το πότε θα προ­κη­ρυ­χθούν εκλογές. Η τελική απόφαση δεν έχει ληφθεί, ή του­λά­χι­στον δεν έχει κοι­νο­ποι­η­θεί ούτε στον στε­νό­τερο κύκλο.

Η ομίχλη, ωστόσο, έχει κόστος. Η αδρά­νεια σε συν­θή­κες πολι­τι­κής αβε­βαιό­τη­τας δεν είναι ουδέ­τερη επιλογή — είναι καθαυτή επιλογή, με τις δικές της συνέ­πειες. Κάθε μήνας που περνά χωρίς ξεκά­θαρη στρα­τη­γική κατεύ­θυνση αφήνει ανοιχτά τα δικα­στικά μέτωπα να τρέχουν, επι­τρέ­πει στην αντι­πο­λί­τευση να χτίζει αφήγημα και αφήνει το κομ­μα­τικό στρα­τό­πεδο σε κατά­σταση επι­φυ­λα­κής χωρίς συγκε­κρι­μένο στόχο. Αυτή η κατά­σταση δεν μπορεί να διαρ­κέ­σει επ’ αόρι­στον.

Η πολι­τική λογική, η δυνα­μική των δικα­στι­κών υπο­θέ­σεων, ο χρο­νι­κός ορί­ζο­ντας που η ίδια η κυβέρ­νηση έχει αφήσει εν μέρει ανοιχτό και η ενερ­γη­τική προ­ε­κλο­γική ρητο­ρική από τα βήματα του συνε­δρίου συγκλί­νουν σε ένα και μόνο συμπέ­ρα­σμα: το φθι­νό­πωρο του 2026 δεν είναι απλώς ένα από τα σενάρια. Είναι το σενάριο που η ίδια η κυβέρ­νηση έχει ήδη αρχίσει να χτίζει, έστω και αν το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει ακόμη επι­λέ­ξει να το ομο­λο­γή­σει δημόσια.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.