Μείωση των αποζημιώσεων για απολύσεις εργαζομένων προτείνει ο ΣΕΒ

Τη μείωση των απο­ζη­μιώ­σεων για απο­λύ­σεις εργα­ζο­μέ­νων προ­τεί­νουν ο ΣΕΒ και οκτώ περι­φε­ρεια­κοί βιο­μη­χα­νι­κοί σύν­δε­σμοι στο υπό­μνημα ανα­φο­ρικά με το σχέδιο νόμου του υπουρ­γείου Εργα­σίας που καθιε­ρώ­νει – μεταξύ άλλων – την υπο­χρέ­ωση αιτιο­λό­γη­σης της από­λυ­σης από την πλευρά του εργο­δότη.

Σε σχέση με το ύψος των απο­ζη­μιώ­σεων η ακριβής δια­τύ­πωση στο υπό­μνημα, από την οποία συνά­γε­ται το αίτημα για μείωσή τους, έχει ως εξής: «Αν η κυβέρ­νηση έχει σκοπό να εισάγει σύστημα αιτιο­λο­γη­μέ­νης από­λυ­σης θα πρέπει να προβεί σε μία συνο­λική, και δη ριζική, ανα­μόρ­φωση του δικαίου από­λυ­σης, που να αντι­με­τω­πί­ζει τόσο το ζήτημα της αιτίας της από­λυ­σης, όσο, και, μεταξύ άλλων, το ζήτημα της κατα­βο­λής νόμιμης απο­ζη­μί­ω­σης, όχι κατ΄ ανάγκη στην κατεύ­θυνση της κατάρ­γη­σής της, αλλά του εξορ­θο­λο­γι­σμού, τόσο του κατα­βαλ­λό­με­νου ποσού όσο και των περι­πτώ­σεων που θα πρέπει να κατα­βάλ­λε­ται». Σημειώ­νε­ται ακόμη ότι με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο η απο­ζη­μί­ωση κατα­βάλ­λε­ται ακόμη και αν η καταγ­γε­λία οφεί­λε­ται σε υπαι­τιό­τητα ή παρά­βαση των υπο­χρε­ώ­σεων του ενα­γο­μέ­νου.

Οι βιο­μη­χα­νι­κοί σύν­δε­σμοι ασκούν κριτική στη διάταξη για την αιτιο­λό­γηση των απο­λύ­σεων, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «επι­χει­ρεί να επι­βά­λει στους εργο­δό­τες διπλή υπο­χρέ­ωση της δικαιο­λο­γίας / αιτιο­λό­γη­σης της καταγ­γε­λίας της σύμ­βα­σης εργα­σίας του μισθω­τού και να κατα­βά­λουν ταυ­τό­χρονα απο­ζη­μί­ωση, ακόμα και αν η καταγ­γε­λία οφεί­λε­ται σε σοβαρό λόγο – σε υπαι­τιό­τητα του εργα­ζο­μέ­νου, γεγονός που δημιουρ­γεί υπέρ­με­τρα και αδι­καιο­λό­γητα κόστη στις επι­χει­ρή­σεις και απο­τε­λεί αντι­κί­νη­τρο στους εργο­δό­τες που επι­θυ­μούν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν νέες θέσεις εργα­σίας, και οι οποίοι δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε ένα ήδη δύσκαμ­πτο και μη φιλικό προς νέες επεν­δύ­σεις επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον».

Οι σύν­δε­σμοι της βιο­μη­χα­νίας ανα­φέ­ρουν ότι στην ελλη­νική αγορά εργα­σίας γίνο­νται περίπου 100.000 – 120.000 απο­λύ­σεις το μήνα, μεγάλο ποσοστό εκ των οποίων δημιουρ­γούν μια τερά­στια ανε­κτέ­λε­στη παραγ­γε­λία ως δικα­στι­κές υπο­θέ­σεις, καθώς ήδη με τον υφι­στά­μενο νόμο προ­βλε­πό­ταν τρίμηνο για να προ­σφύ­γει για την ακυ­ρό­τητα ο εργα­ζό­με­νος και εξάμηνο προ­κει­μέ­νου να προ­σφύ­γει για την απο­ζη­μί­ωση. «Με τη νέα διάταξη, προ­στί­θε­ται, όλες αυτές οι υπο­θέ­σεις θα κατα­λή­ξουν στη Δικαιο­σύνη, ανα­στέλ­λε­ται αυτή η απο­σβε­στική προ­θε­σμία και γίνεται αόριστη διότι, με τη νέα ρύθμιση, παρεμ­βάλ­λε­ται το ΣΕΠΕ που πρέπει να δια­τυ­πώ­σει γνώμη επί της δια­φο­ράς και στη συνέ­χεια αρχίζει η απο­σβε­στική προ­θε­σμία. Αν ανα­τρέ­ξουμε στις δια­δι­κα­σίες του ΣΕΠΕ και των εργα­τι­κών δικα­στη­ρίων, μια απόλυση για να τελε­σι­δι­κή­σει παίρνει και 2 και 3 χρόνια, με απο­τέ­λε­σμα τον πολ­λα­πλα­σια­σμό της ανα­σφά­λειας δικαίου και, παράλ­ληλα, του διοι­κη­τι­κού βάρους για τις επι­χει­ρή­σεις και της απο­δο­τι­κό­τη­τας της αγοράς εργα­σίας. Παράλ­ληλα, η νέα διάταξη επι­βάλ­λει την γραπτή αιτιο­λό­γηση του λόγου από­λυ­σης, η οποία θα δημιουρ­γή­σει έναν τερά­στιο αριθμό δικα­στι­κών διε­νέ­ξεων είτε μεταξύ εργο­δο­τών και εργα­ζο­μέ­νων, είτε εργα­ζο­μέ­νων μεταξύ τους, που θα αφορούν τόσο το κύρος της καταγ­γε­λίας όσο και αυτο­νο­ή­τως ζητή­ματα συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μι­σης, προ­σβο­λής προ­σω­πι­κό­τη­τας και ενδε­χο­μέ­νως παρα­βί­αση προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων».

Ανα­φο­ρικά εξάλλου με τα οικο­νο­μικά μέτρα που εξήγ­γειλε πρό­σφατα ο πρω­θυ­πουρ­γός, ο ΣΕΒ επι­ση­μαί­νει τα εξής:

-Η χρη­μα­το­δό­τηση των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των ύψους 3,5% του ΑΕΠ -και των όποιων υπερπλεονασμάτων- μέσω της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης δεν είναι βιώσιμη και εμπο­δί­ζει την οικο­νο­μία να εισέλ­θει σε μία τροχιά υψη­λό­τε­ρων ρυθμών ανά­πτυ­ξης. Ιδιαί­τερα όταν περι­κό­πτο­νται δαπάνες από το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων, αλλά και λει­τουρ­γι­κές δαπάνες από νευ­ραλ­γι­κούς τομείς του κράτους, όπως η υγεία και η παιδεία, οδη­γώ­ντας σε υπο­βάθ­μιση των υπο­δο­μών και της ποιό­τη­τας των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών.

-Η μέχρι τώρα ανά­καμψη της οικο­νο­μίας δεν έχει βασι­στεί στην αύξηση της παρα­γω­γι­κό­τη­τας και της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Αντί­θετα, η παρα­γω­γι­κό­τητα παρα­μέ­νει στάσιμη από το 2016 και η τάση βελ­τί­ω­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, με βάση την πραγ­μα­τική σταθ­μι­σμένη συναλ­λαγ­μα­τική ισο­τι­μία, έχει αντι­στρα­φεί από το 2017. Συνεπώς, είναι αβέβαιο το κατά πόσο η άνοδος της βιο­μη­χα­νι­κής παρα­γω­γής και των εξα­γω­γών θα μπο­ρέ­σει να τρο­φο­δο­τεί την ανά­καμψη.

-Φιλοαναπτυξιακά μέτρα, όπως η αύξηση του συντε­λε­στή απο­σβέ­σεων των επεν­δύ­σεων και η επι­δό­τηση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών, ανα­μέ­νε­ται να τονώ­σουν την επεν­δυ­τική δρα­στη­ριό­τητα και την απα­σχό­ληση και κρί­νο­νται θετικά. Θα πρέπει ωστόσο να εντα­χθούν σε μια συνο­λική οικο­νο­μική πολι­τική που στο­χεύει στην κάλυψη της απο­ε­πέν­δυ­σης που συντε­λέ­στηκε κατά την περίοδο της κρίσης.

Πηγή kathimerini.gr