Χρόνια μαζεύω λέξεις…

Προ­σπαθώ να γράψω ένα παρα­μύθι.’ Ενα παρα­μύθι που να εξηγώ στα παιδιά μου πότε! που! γιατί! πως!, χάσαμε το δικό μας παρα­μύθι, εμείς οι μαμάδες της «χρυσής γενιάς». Εμείς η γενιά της «μηδε­νι­κής ενοχής» «Εμείς του ’60 οι εκδρο­μείς». Που πήγαν οι καλές νεράϊ­δες και οι κακές μάγισ­σες, γιατί δεν φαί­νε­ται το σταυ­ρο­δρόμι της αρετής και της κακίας, ποιος κακός μάγος πήρε την κοινή λογική μας, που πήγαν τα χρώματα της ζωής και η μελωδία της ευτυ­χίας έγινε γκρίζα ,ποιος κακός λύκος πήρε τις ιδέες, τις αξίες, το όραμα. Δεν τις βρίσκω τις λέξεις. Το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι ο Διο­νύ­σης της εφη­βείας μου.”Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά. Είμαι μεγάλος, με τιρά­ντες και γυαλιά κι όλο φοβάμαι το αύριο…Ερχό­μα­στε από μέρες που πρέπει ν’ απο­σιω­πη­θούν, από νύχτες που θέλουμε να ξεχά­σουμε, με μεγάλα λόγια και μικρές πράξεις, με χαμένα όνειρα και σκο­τω­μένη μουσική, με μύθους και λεη­λα­σίες . Μεγα­λώ­σαμε,ωρι­μά­σαμε. Με έναν πόνο παιδικό. Σαν τα αγριο­για­σε­μιά της παι­δι­κής αυλής μας ,κοιτάμε από ψηλά, τα και­νούρ­για κλαδιά που πασχί­ζουν να στη­ρι­χτούν στο κορμό μας. . ‘ Ομως η ζωή έχει άλλους σκοπούς. Και κάθε φορά που τ’ απο­φα­σί­ζει να τους εφαρ­μό­σει,εμείς γυρνάμε το κεφάλι μας, κοιτάμε τα λου­λού­δια του αγριο­για­σε­μιού μας,πλέ­νουμε με τ’ αρωμά τους τις πληγές μας, παίρ­νουμε δύναμη απ’ την ομορφιά τους και ξανά αρπά­ζουμε τον τοίχο με δύναμη…

Στη μανούλα κόρη μου, στις  αγα­πη­μέ­νες μανού­λες φίλες μου, σε όλες τις μανού­λες, με την ευχή ,να βρί­σκουν δύναμη,  ν’ αρπά­ζουν δυνατά τον τοίχο, να καμα­ρώ­νουν τ’ αγριο­για­σε­μιά που στη­ρί­ζο­νται στον κορμό τους και να μεθούν απ’ τ’ άρωμά τους.