«Μπλόκο» στο ν/σχέδιο για τα εργασιακά από κοινωνικούς εταίρους

Δια­φω­νί­ες σε κρί­σι­μες δια­τά­ξεις του σχε­δί­ου νόμου από την ΟΚΕ. Η βα­σι­κή έν­στα­ση των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων και τα ση­μεία σύ­γκλι­σης. Στo ILO με­τα­βαί­νει σή­με­ρα ο Σκουρ­λέ­της. Ποια είναι η θέση της κυ­βέρ­νη­σης στη δια­πραγ­μά­τευ­ση.

Η προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη δια­φω­νία των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων ανα­φο­ρι­κά με τη στα­δια­κή επα­να­φο­ρά του κα­τώ­τα­του μι­σθού, σε δύο φά­σεις, στα 751 ευρώ, όπως προ­βλέ­πε­ται στο σχέ­διο νόμου του υπουρ­γεί­ου Ερ­γα­σί­ας, κα­τε­γρά­φη και στην γνω­μο­δό­τη­ση της Οι­κο­νο­μι­κής και Κοι­νω­νι­κής Επι­τρο­πής (ΟΚΕ).

Έχο­ντας χάσει έναν εγ­χώ­ριο σύμ­μα­χο – από τον οποίο δεν πε­ρί­με­νε και πολλά, αφού οι ερ­γο­δο­τι­κοί φο­ρείς είχαν και κατ’ιδίαν και στην τρι­με­ρή σύ­σκε­ψη εκ­φρά­σει τις επι­φυ­λά­ξεις αλλά και σε αρ­κε­τά ση­μεία της αντι­δρά­σεις τους – ο υπουρ­γός Ερ­γα­σί­ας Πάνος Σκουρ­λέ­της με­τα­βαί­νει σή­με­ρα στην Γε­νεύη, την έδρα του ILO, προ­κει­μέ­νου να λάβει από τον επι­κε­φα­λής της Διε­θνούς Ορ­γά­νω­σης Ερ­γα­σί­ας Γκάι Ράι­ντερ, μια θε­τι­κή αξιο­λό­γη­ση.

Σύμ­φω­να άλ­λω­στε με τον κ. Σκουρ­λέ­τη, οι συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις είναι μια κα­τά­κτη­ση του ευ­ρω­παϊ­κού πο­λι­τι­σμού και βρί­σκο­νται στον πυ­ρή­να του ευ­ρω­παϊ­κού κε­κτη­μέ­νου.

Ει­δι­κά για το θέμα του κα­τώ­τα­του μι­σθού, ο υπουρ­γός Ερ­γα­σί­ας εκτι­μά ότι δεν απο­τε­λεί πρό­βλη­μα, απλώς οι εκ­πρό­σω­ποι των δα­νει­στών δεν τολ­μούν να υπε­ρα­σπι­στούν τη θέση της μη επα­να­φο­ράς των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων και επι­διώ­κουν με αιχμή τα 751 ευρώ, να πα­ρα­πέμ­ψουν το συ­γκε­κρι­μέ­νο νο­μο­θέ­τη­μα στις κα­λέν­δες.

Στη γνω­μο­δό­τη­ση της ΟΚΕ πά­ντως, επι­κρα­τεί η άποψη για κα­θο­ρι­σμό του κα­τώ­τα­του μι­σθού από τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους και όχι από το κρά­τος, ενώ εκ­φρά­στη­καν εν­στά­σεις, κυ­ρί­ως από τους ερ­γο­δο­τι­κούς φο­ρείς, σχε­δόν για το σύ­νο­λο των δια­τά­ξε­ων του σχε­δί­ου νόμου για τα ερ­γα­σια­κά.

Εκτός δη­λα­δή από το θέμα του κα­τώ­τα­του μι­σθού, δεν υπήρ­ξε συμ­φω­νία ούτε για τις ωρι­μάν­σεις, την ικα­νό­τη­τα των ερ­γο­δο­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων για σύ­να­ψη συμ­βά­σε­ων ανε­ξάρ­τη­τα από το τι ορί­ζει το κα­τα­στα­τι­κό τους, την επα­να­φο­ρά της αρχής της ισχύ­ος της ευ­νοϊ­κό­τε­ρης διά­τα­ξης για τον ερ­γα­ζό­με­νο σε πε­ρί­πτω­ση συρ­ρο­ής συμ­βά­σε­ων, αλλά και τη λει­τουρ­γία του Ορ­γα­νι­σμού Με­σο­λά­βη­σης και Διαι­τη­σί­ας (ΟΜΕΔ), με την δυ­να­τό­τη­τα μο­νο­με­ρούς προ­σφυ­γής αλλά και την κα­τάρ­γη­ση της δυ­να­τό­τη­τας να προ­σβάλ­λο­νται οι διαι­τη­τι­κές απο­φά­σεις στη δι­καιο­σύ­νη (δια­τη­ρή­θη­κε μόνο η δυ­να­τό­τη­τα να προ­σβάλ­λο­νται ως προς το κύρος τους, στα αρ­μό­δια Μο­νο­με­λή Πρω­το­δι­κεία).

Η βα­σι­κό­τε­ρη έν­στα­ση βέ­βαια των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων αφορά σε ένα από τα κε­ντρι­κά ση­μεία του σχε­δί­ου νόμου που προ­κα­λεί ρωγ­μές και στη δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους εκ­προ­σώ­πους των θε­σμών και δεν είναι άλλη από τη στα­δια­κή επα­να­φο­ρά του κα­τώ­τα­του μι­σθού. Σύμ­φω­να με την ΟΚΕ, ο κοι­νω­νι­κοί εταί­ροι είναι αυτοί που γνω­ρί­ζουν κα­λύ­τε­ρα από τη δη­μό­σια διοί­κη­ση τις αντο­χές των επι­χει­ρή­σε­ων και τις ανά­γκες των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Παρ’ όλα αυτά όμως, η ΟΚΕ αξιο­λο­γεί ως θε­τι­κή την επα­να­φο­ρά της κα­θο­λι­κό­τη­τας του κε­ντρι­κό­τε­ρου θε­σμού συλ­λο­γι­κών ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων στη χώρα μας που είναι η εθνι­κή συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας, καθώς απο­τε­λεί ανα­γνώ­ρι­ση της ωρι­μό­τη­τας των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων που ακόμη και σε συν­θή­κες οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης το 2010 ήταν σε θέση να κα­τα­λή­ξουν σε μια σύμ­βα­ση αμοι­βαία επω­φε­λή, η οποία ελάμ­βα­νε υπ’ όψιν και τις δύ­σκο­λες συν­θή­κες της οι­κο­νο­μί­ας.

Αλλά και σε ό,τι αφορά τις κλα­δι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας είναι, κατ’ αρχήν, θε­τι­κή η επα­να­φο­ρά της δυ­να­τό­τη­τας επέ­κτα­σής τους και στις επι­χει­ρή­σεις του κλά­δου που δεν με­τεί­χαν ή δεν εκ­προ­σω­πή­θη­καν στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι η Σ.Σ.Ε. δε­σμεύ­ει ήδη ερ­γο­δό­τες που απα­σχο­λούν το 51% των ερ­γα­ζο­μέ­νων του κλά­δου ή του επαγ­γέλ­μα­τος.

Με τον τρόπο, δεν είναι δυ­να­τή η αυτο-εξαί­ρε­ση ορι­σμέ­νων επι­χει­ρή­σε­ων από κλα­δι­κές συμ­βά­σεις στις οποί­ες με­τέ­χουν άλλες αντα­γω­νι­στι­κές τους και έτσι δε δί­δε­ται αντα­γω­νι­στι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα σε αυτές που θα νό­θευε τον αντα­γω­νι­σμό ενώ, με­σο­πρό­θε­σμα, θα οδη­γού­σε στην κα­τάρ­γη­ση των κλα­δι­κών συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

euro2day.gr