Απορρίφθηκε αγωγή για ακύρωση διαθήκης 86χρονης με εναγόμενο αιρετό

Mε απόφαση που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή για την ακύρωση δια­θή­κης που άσκησε ένας κάτοι­κος Αττικής κατά αιρετού ιατρού, που υπη­ρε­τεί σε θέση ευθύνης στην τοπική αυτο­διοί­κηση πρώτου βαθμού.

Τον Ιούλιο του 2020 απε­βί­ωσε στη Ρόδο σε ηλικία 86 ετών μια ημεδαπή η οποία δεν κατέ­λειπε ανα­γκαί­ους κλη­ρο­νό­μους.

Περαι­τέρω, με πρα­κτικό δημο­σί­ευ­σης ιδιο­γρά­φου δια­θή­κης του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου κατόπιν αιτή­σεως συμ­βο­λαιο­γρά­φου, δημο­σιεύ­τηκε ιδιό­γραφη διαθήκη της θανού­σης, με την οποία εγκα­τέ­στησε κλη­ρο­νόμο της τον ενα­γό­μενο, του οποίου ήταν νονά, στο σύνολο της περιου­σίας της.

Η ως άνω ιδιό­γραφη διαθήκη είχε κατα­τε­θεί στον συμ­βο­λαιο­γράφο και είχε συντα­χθεί πράξη κατά­θε­σης ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης.

Περαι­τέρω, η δια­θέ­τις είχε συντά­ξει 6 προ­γε­νέ­στε­ρες δια­θή­κες.

Ο ενάγων δια­τεί­νε­ται ότι η από 11 Ιανουα­ρίου 2020 ιδιό­γραφη διαθήκη, με την οποία η δια­θέ­τις ανε­κά­λεσε ρητά τις προη­γού­με­νες δια­θή­κες της είναι άκυρη διότι η υπο­γραφή της δεν έχει τεθεί σε σημείο που να καλύ­πτει το κείμενο της δια­θή­κης αλλά κάτωθι φράσης η οποία συνιστά παρα­πο­μπή.

Από την επι­σκό­πηση της δια­θή­κης προ­έ­κυψε σύμφωνα με την απόφαση του δικα­στη­ρίου ότι η δια­θέ­τις έχει θέσει την υπο­γραφή της κάτωθι φράσης, με τρόπο ώστε αυτή να καλύ­πτει όλο το κείμενο.

Επο­μέ­νως δοθέ­ντος ότι η υπο­γραφή του διαθέτη τίθεται επί ποινή ακυ­ρό­τη­τας, στο τέλος της δια­θή­κης, διότι πρέπει να καλύ­πτει με το κύρος της το όλο περιε­χό­μενό της και να σημαί­νει το πέρας αυτής, προ­ϋ­πό­θεση που εν προ­κει­μένω συντρέ­χει, με την υπο­γραφή της η δια­θέ­τις κάλυψε και την ως άνω παραπομπή-συμπλήρωση χωρίς η τελευ­ταία να απο­τε­λεί ξεχω­ρι­στή διάταξη αλλά απο­τε­λεί πάντως με τη διαθήκη ενιαίο οργα­νικό σύνολο, που απο­δί­δει ως ενότητα την τελευ­ταία βούληση της συντά­κτριας ως δια­θέ­τι­δος.

Η προ­σθήκη αυτή, που φέρει την υπο­γραφή της δια­σά­φη­σης της περιε­χό­με­νης στο κύριο σώμα της δια­θή­κης διά­τα­ξης, η οποία διευ­κρι­νί­ζει την έννοια της φράσης «μονα­δικό κλη­ρο­νόμο» συμπλη­ρώ­νο­ντας έτσι στο σημείο αυτό τη βούλησή της να κατα­στή­σει μονα­δικό της κλη­ρο­νόμο στο σύνολο της κινητής και ακί­νη­της περιου­σίας της τον ενα­γό­μενο.

Η προ­σθήκη αυτή, όπως έκρινε το δικα­στή­ριο, έχει τεθεί απο­κλει­στι­κώς και μόνο χάριν δια­σα­φή­σεως ή και συμπλη­ρώ­σεως ακόμη για τον ίδιο σκοπό του κει­μέ­νου αυτού, με το οποίο τελεί σε τέτοια συνοχή, ώστε προ­κύ­πτει κατά τρόπο αναμ­φι­σβή­τητο ότι τελεί σε οργα­νική ενότητα προς την εκφρα­ζό­μενη στο κύριο σώμα του κει­μέ­νου της δια­θή­κης τελευ­ταία βούληση της δια­θέ­τι­δος, την οποία απο­σα­φη­νί­ζει ή και συμπλη­ρώ­νει για την πλη­ρέ­στερη δια­τύ­πωσή της.

Από την εκτί­μηση του όλου περιε­χο­μέ­νου του εγγρά­φου αυτού, το οποίο φέρει όλα τα απαι­τού­μενα κατά το νόμο στοι­χεία για τη σύνταξη μίας έγκυρης ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης, ήτοι φέρει πλήρη χρο­νο­λο­γία, την υπο­γραφή του συντά­κτη του στο τέλος του κει­μέ­νου, απο­δει­κνύ­ε­ται σαφώς ότι πρό­κει­ται για τη διαθήκη της παρα­πάνω απο­βιω­σά­σης, η οποία συντά­χθηκε με τη σοβαρή πρόθεσή της για την παρα­γωγή εννόμων συνε­πειών, δηλαδή για τη ρύθμιση της τύχης των περιου­σια­κών στοι­χείων της για το χρόνο μετά το θάνατό της.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ως εκ τούτου έγκυρη την διαθήκη και απέρ­ριψε ως ουσια­στικά αβάσιμη την κύρια βάση της υπό κρίση αγωγής.

Απορ­ρί­φθηκε εξάλλου και ο ισχυ­ρι­σμός του ενά­γο­ντος ότι η δια­θέ­της δεν είχε συνεί­δηση των πράξεών της, ευρι­σκό­μενη σε ψυχική ή δια­νοη­τική δια­τα­ραχή, όπως αβα­σί­μως υπο­στη­ρί­ζει ο ενάγων και πως ο ισχυ­ρι­σμός αυτός δεν επα­λη­θεύ­ε­ται από τα απο­δει­κτικά μέσα.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Βασίλης Μπέης.