Δημ. Κρεμαστινός: Αήθης και συκοφαντική η επίθεση του Στ. Θεοδωράκη σε βάρος μου

Ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου και πρώτη υπουρ­γός Δημ. Κρε­μα­στι­νός, προ­έ­βη στην πα­ρα­κά­τω δή­λω­ση με αφορ­μή σε όσα είπε για τον ίδιο ο Σταύ­ρος Θε­ο­δω­ρά­κης Του Πο­τα­μιού κατά την επί­σκε­ψή του στη Ρόδο την Κυ­ρια­κή:

Θα πε­ρί­με­νε κα­νείς, ότι ο υπο­ψή­φιος αρ­χη­γός ενός νέου κόμ­μα­τος, μετά την επί­σκε­ψή του στην πρω­τεύ­ου­σα του νομού Δω­δε­κα­νή­σου, θα δη­μο­σιο­ποιού­σε ένα κεί­με­νο στο οποίο θα πα­ρέ­θε­τε τις πο­λι­τι­κές του προ­τά­σεις για τα το­πι­κά και εθνι­κά προ­βλή­μα­τα. Με έκ­πλη­ξη δια­πί­στω­σα, ότι το μόνο που είχε να ανα­κοι­νώ­σει στην ιστο­σε­λί­δα του κόμ­μα­τός του, είναι μια αήθης και συ­κο­φα­ντι­κή επί­θε­ση προς το πρό­σω­πό μου. Είναι λυ­πη­ρό που ένας νέος άν­θρω­πος που φι­λο­δο­ξεί να διορ­θώ­σει τα κακώς κεί­με­να του πα­λαιο­κομ­μα­τι­σμού χρη­σι­μο­ποιεί με­θό­δους του πα­ρελ­θό­ντος που στη­ρί­ζο­νται στο ψέμα και τη συ­κο­φα­ντία.

Πρώ­τον: Είναι προ­φα­νές ότι ο κος Θε­ο­δω­ρά­κης αγνο­εί τους βα­σι­κούς πα­νε­πι­στη­μια­κούς νό­μους. Οι εξε­λί­ξεις από βαθ­μί­δα σε βαθ­μί­δα δεν στα­μα­τούν οποια­δή­πο­τε θέση κι αν κα­τέ­χει ο εξε­λισ­σό­με­νος στο δη­μό­σιο βίο της χώρας, βου­λευ­τής, ευ­ρω­βου­λευ­τής, υπουρ­γός. Με αυτό το νόμο έχουν γίνει όλες οι εξε­λί­ξεις όλων των ακα­δη­μαϊ­κών που υπη­ρέ­τη­σαν σε αυτές τις θέ­σεις πριν από εμένα και μετά από εμένα μέχρι και σή­με­ρα.

Όμως, αυτό το οποίο σκο­πί­μως ο κος Θε­ο­δω­ρά­κης απο­κρύ­πτει, είναι ότι κα­θη­γη­τής Α’ βαθ­μί­δος, που απο­τε­λεί την ολο­κλή­ρω­ση της κα­ριέ­ρας ενός ακα­δη­μαϊ­κού, εκλέ­χτη­κα όταν δεν ήμουν ούτε υπουρ­γός, ούτε βου­λευ­τής, αλλά απλός πα­νε­πι­στη­μια­κός το 1998 και μά­λι­στα μετά το θά­να­το του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου. Όσον αφορά την ανα­βάθ­μι­ση συγ­γε­νι­κών μου προ­σώ­πων, δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι τι εν­νο­εί, καλό όμως είναι να γνω­ρί­ζει ότι αυτή η μέ­θο­δος της λά­σπης ανή­κει, όπως ο ίδιος λέει, σε παλιά κόμ­μα­τα και όχι σε ένα νέο κόμμα που υπο­τί­θε­ται ευαγ­γε­λί­ζε­ται νέα ήθη. Θα τον πα­ρα­κα­λού­σα να πει επα­κρι­βώς τι εν­νο­εί γιατί πι­στεύω ότι θα υπάρ­ξουν και από τους θι­γό­με­νους οι ανά­λο­γες νο­μι­κές αντι­δρά­σεις. Τον πα­ρα­κα­λώ, για να μην πω τον προ­κα­λώ.

Δεύ­τε­ρον: Τώρα, όσον αφορά εμένα, κρί­νο­μαι από τα έργα μου τα ακα­δη­μαϊ­κά αλλά και τα πο­λι­τι­κά, και κυ­ρί­ως για όσο καιρό υπήρ­ξα υπουρ­γός Υγεί­ας, γε­γο­νός το οποίο έχει εκτι­μη­θεί από τον κόσμο. Πρέ­πει να γνω­ρί­ζει ότι τότε αρ­νή­θη­κα θέση βου­λευ­τή επι­κρα­τεί­ας και δέ­χθη­κα την τι­μη­τι­κή για μένα θέση του υπουρ­γού, για την οποία με πρό­τει­νε ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σω συ­γκε­κρι­μέ­νο έργο.

Επει­δή όμως είναι δη­μο­σιο­γρά­φος και θα έπρε­πε να γνω­ρί­ζει την ιστο­ρία του κα­θε­νός πριν εκ­φρα­στεί για αυτόν, θα πρέ­πει να μάθει ότι στις δια­κομ­μα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις που προη­γή­θη­καν των εκλο­γών του 1989 με είχε προ­τεί­νει επί­σης για υπουρ­γό Υγεί­ας ο Χα­ρί­λα­ος Φλω­ρά­κης ως υπερ­κομ­μα­τι­κό, πράγ­μα που μπο­ρεί να πλη­ρο­φο­ρη­θεί έστω και τώρα. Αυτό το θε­ώ­ρη­σα και το θεωρώ ύψι­στη τιμή για το πρό­σω­πό μου.

Όμως αδυ­να­τώ να εξη­γή­σω γιατί ένας έμπει­ρος δη­μο­σιο­γρά­φος, ο οποί­ος μά­λι­στα φι­λο­δο­ξεί να γίνει αρ­χη­γός κόμ­μα­τος, προ­τού εκ­φρα­στεί δη­μό­σια δεν γνώ­ρι­ζε, ενώ θα έπρε­πε, όλες τις δη­λώ­σεις μου επί του θέ­μα­τος. Όπως έχω επα­νει­λημ­μέ­να λοι­πόν δη­λώ­σει τα οι­κο­νο­μι­κά των κομ­μά­των πρέ­πει να είναι διαυ­γή. Αδυ­να­τώ λοι­πόν να αντι­λη­φθώ γιατί τα νέα κόμ­μα­τα, υπό τις ση­με­ρι­νές μά­λι­στα συν­θή­κες, να μη δη­λώ­νουν πει­στι­κά ποια είναι η πηγή της οι­κο­νο­μι­κής τους στή­ρι­ξης.

Θα έπρε­πε λοι­πόν να είχε κα­τα­λά­βει ο κος Θε­ο­δω­ρά­κης ότι το «Πο­τά­μι», όπως ακρι­βώς και τα άλλα κόμ­μα­τα, δεν θα πρέ­πει να ενο­χλεί­ται όταν του ζη­τούν να απο­κα­λύ­πτει τη χρη­μα­το­δό­τη­σή του. Γιατί άραγε ενο­χλεί­ται και απα­ντά με πα­λαιο­κομ­μα­τι­κές με­θό­δους;

Τέλος, το να απο­κα­λεί έναν άν­θρω­πο σαν κι εμένα, εκ­πρό­σω­πο του πα­λαιο­κομ­μα­τι­σμού, έναν άν­θρω­πο που δεν δέ­χθη­κε τη θέση του βου­λευ­τή επι­κρα­τεί­ας, έναν άν­θρω­πο που απο­χώ­ρη­σε από την πο­λι­τι­κή όταν ψη­φί­στη­κε το ασυμ­βί­βα­στο, έναν άν­θρω­πο με τρια­ντα­κο­ντα­πε­ντα­ε­τή πα­νε­πι­στη­μια­κή κι ερευ­νη­τι­κή δράση, ενώ ο ίδιος εμ­φα­νί­ζε­ται ωσάν να μην έχει καμία σχέση με ό,τι κα­τα­κρι­τέο έγινε πο­λι­τι­κά σε αυτή τη χώρα, είναι κάτι που μόνο θυ­μη­δία μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει…