Gallerie de Glaces

H σύνοδος των Βερ­σαλ­λιών μάλλον περνά στην ιστορία ως μια ακόμη πράξη της αέναης ευρω­παϊ­κής Βαβέλ. Η ρητο­ρική της αλλη­λεγ­γύης διέ­πρεψε, αλλά όταν ήρθε η ώρα του ταμείου πρυ­τά­νευσε (ξανά) το εθνικό συμ­φέ­ρον έναντι του ευρω­παϊ­κού. Οτι δεν πέτυχε η κρίση χρέους, δεν το πέτυχε ούτε ο πόλεμος. Κοινώς, όπως και στα Μνη­μό­νια έτσι και στον πόλεμο ισχύει το ο σώζων εαυτόν σωθήτω… Πάντως ο Πρω­θυ­πουρ­γός δια­πί­στωσε μια απρο­θυ­μία, όσο είναι το Salon d’Hercule στο οποίο έγινε η Σύνοδος Κορυφής. Κι αφού δεν μπο­ρούμε να πούμε τίποτε για το σχέδιο που εκπο­νή­θηκε για αυτή τρα­γω­δία που βιώ­νουμε και θα βιώ­σουμε οι Ευρω­παίοι, ας πούμε ότι  η αίθουσα Salon d’Hercule, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από την έξοχη ζωγρα­φική οροφής του François Lemoyne. Οι δε ηγέτες της ΕΕ, πέρασαν για το δείπνο στην υπέρ­λα­μπρη Gallerie de Glaces (την Αίθουσα των Καθρε­φτών) ένα από τα πιο εμβλη­μα­τικά δωμάτια στο βασι­λικό παλάτι των Βερ­σαλ­λιών. Εκεί όπου το 1919 υπε­γράφη η συνθήκη τερ­μα­τι­σμού του Πρώτου Παγκο­σμίου Πολέμου. Εκεί στους καθρέ­φτες, η  Ευρώπη αντι­κρί­ζει ξανά τους εφιάλ­τες της ιστο­ρίας της μαζί με τους υπαρ­ξια­κούς της διχα­σμούς.