Απερρίφθη η προσφυγή της κ. Ρένας Μαντικού

Mε την υπ’ αρίθμ. 2167/2014 από­φα­ση του Α3 ακυ­ρω­τι­κού τμή­μα­τος του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς απορ­ρί­φθη­κε η προ­σφυ­γή της πρώην δη­μο­τι­κής συμ­βού­λου και υπαλ­λή­λου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου κ. Ρένας Μα­ντι­κού για την ακύ­ρω­ση της από 22 Νο­εμ­βρί­ου 2012 δια­πι­στω­τι­κής πρά­ξης της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τέ­ως της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, με την οποία είχε τεθεί σε αυ­το­δί­καιη αργία από την υπη­ρε­σία της.

Η κ. Μα­ντι­κού είχε τεθεί σε αυ­το­δί­καιη αργία διότι κα­ταγ­γέλ­θη­κε πως δεν επέ­δει­ξε διά­θε­ση συμ­μόρ­φω­σης σε εντο­λή του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, με την οποία κλή­θη­κε να πα­ρα­δώ­σει στην Προϊ­στα­μέ­νη του Τμή­μα­τος Το­πι­κής  Αυ­το­διοί­κη­σης και  Ν.Π.  Ν.  Δω­δε­κα­νή­σου  της Α.Δ.  Αι­γαί­ου,  Μαρία Φλί­ντρη, τυχόν ενα­πο­μεί­ναν σε αυτή αρ­χείο του τέως Τμή­μα­τος Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης της τέως Δ/νσης Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης και Διοί­κη­σης Ν. Δω­δε­κα­νή­σου και ότι προ­έ­βη στην επι­δει­κτι­κή κα­τα­στρο­φή του εγ­γρά­φου (σκί­σι­μο) και σε επι­θε­τι­κή και ανάρ­μο­στη συ­μπε­ρι­φο­ρά προς  την  ανω­τέ­ρω  (πε­τώ­ντας  επάνω  της  το  σκι­σμέ­νο  έγ­γρα­φο).

Κα­τό­πιν αυτών, με το Α.Π. ΕΜΠ 198/10-7-2012 έγ­γρα­φο του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα Απο­κε­ντρω­μέ­νης     Διοί­κη­σης     Αι­γαί­ου πα­ρα­πέμ­φθη­κε στο οι­κείο Υπη­ρε­σια­κό-Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο για τα πει­θαρ­χι­κά πα­ρα­πτώ­μα­τα της πα­ρά­βα­σης υπαλ­λη­λι­κού κα­θή­κο­ντος, της σο­βα­ρής απεί­θειας και της ανάρ­μο­στης συ­μπε­ρι­φο­ράς εντός της υπη­ρε­σί­ας.

Ακο­λού­θως, με   την 53361/6715/22.11.2012 δια­πι­στω­τι­κή πράξη της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τέ­ως της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου τέ­θη­κε σε αυ­το­δί­καιη αργία.

Η κ. Μα­ντι­κού προ­έ­βα­λε ότι η πράξη είναι ακυ­ρω­τέα, διότι είχε εκ­δο­θεί με βάση δια­τά­ξεις που προ­βλέ­πουν ανα­δρο­μι­κή εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων περί αυ­το­δί­και­ης    αρ­γί­ας   των    δη­μο­σί­ων    υπαλ­λή­λων    σε    πε­ρί­πτω­ση πα­ρα­πο­μπής   τους   για   πει­θαρ­χι­κά   αδι­κή­μα­τα   για   τα   οποία   δεν προ­ε­βλέ­πε­το η αργία κατά το χρόνο της φε­ρό­με­νης τέ­λε­σής τους, κατά πα­ρά­βα­ση του άρ­θρου 7 παρ. 1 του Συ­ντάγ­μα­τος και του άρ­θρου 7 της Ευ­ρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, ή πά­ντως κατά πα­ρά­βα­ση  των αρχών της  δι­καιο­λο­γη­μέ­νης  εμπι­στο­σύ­νης  και  της χρη­στής διοί­κη­σης.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι η πράξη εκ­δό­θη­κε μετά την πά­ρο­δο του χρό­νου εντός του οποί­ου έπρε­πε να έχει εκ­δο­θεί από­φα­ση του πει­θαρ­χι­κού συμ­βου­λί­ου, άλλως μετά την πά­ρο­δο ευ­λό­γου χρό­νου από την πα­ρα­πο­μπή της και βάσει δια­τά­ξε­ων που έχουν θε­σπι­στεί κατά πα­ρά­βα­ση της συ­νταγ­μα­τι­κής αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Ισχυ­ρί­στη­κε ακόμη ότι υπήρ­ξε εσφαλ­μέ­νος νο­μι­κός χα­ρα­κτη­ρι­σμός των εκ των απο­δι­δό­με­νων σ’ αυτήν πει­θαρ­χι­κών πα­ρα­πτω­μά­των ως «σο­βα­ρής απεί­θειας» ενώ πρό­κει­ται μόνον για «πα­ρά­βα­ση υπαλ­λη­λι­κού κα­θή­κο­ντος», για το οποίο δεν επι­τρέ­πε­ται η θέση αυτής σε κα­θε­στώς αυ­το­δί­και­ης αρ­γί­ας.

Το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι το μέτρο της αρ­γί­ας που εφαρ­μό­στη­κε δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ότι απο­τε­λεί μέτρο κα­τα­φα­νώς απρό­σφο­ρο ή ότι υπερ­βαί­νει προ­δή­λως το ανα­γκαίο για την επί­τευ­ξη του ανω­τέ­ρω δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος σκο­πού.

Αλ­λω­στε,  κατά τη διάρ­κεια της αυ­το­δί­και­ης αρ­γί­ας ο υπάλ­λη­λος εξα­κο­λου­θεί να λαμ­βά­νει  υψηλό πο­σο­στό  των απο­δο­χών του  (75%),  ενώ   και   η αρ­ξα­μέ­νη   κατ’  αυτού πει­θαρ­χι­κή  δια­δι­κα­σία  επι­βάλ­λε­ται,   κατά  τις ισχύ­ου­σες    σχε­τι­κές    δια­τά­ξεις    του    Υπαλ­λη­λι­κού     Κώ­δι­κα,    να ολο­κλη­ρώ­νε­ται   εντός   ιδιαι­τέ­ρως   σύ­ντο­μης   προ­θε­σμί­ας   από   την πα­ρα­πο­μπή    του,    με   την    έκ­δο­ση   από­φα­σης   του    πει­θαρ­χι­κού συμ­βου­λί­ου εντός δύο μηνών ή στην πε­ρί­πτω­ση διε­νέρ­γειας ανά­κρι­σης εντός  τεσ­σά­ρων  μηνών.

Σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες η από­φα­ση του πει­θαρ­χι­κού συμ­βου­λί­ου δεν έχει ακόμη κα­θα­ρο­γρα­φεί!