Δημήτρης Γάκης: Ο Νεκτάριος έδωσε τη μάχη της ζωής, τη μάχη των ιδανικών, τη μάχη της πολιτικής και της καθημερινότητας με επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον

Σαν μολύβι πλάκωσε την καρδιά μας η πρωινή είδηση της απώ­λειας του Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού. Της απώ­λειας του συντρό­φου μας, του φίλου μας, του Βου­λευτή, του Υπουρ­γού, του αγω­νι­στή μας.

Ένα δυνατό ΓΙΑΤΙ βγαίνει από τα πνευ­μό­νια μας για να μπο­ρέ­σουμε να ανα­σά­νουμε. Είναι αγα­να­κτι­σμένο ΑΔΙΚΟ μας πνίγει.

Μια μεγάλη βου­βα­μάρα σκέπασε την πόλη της Ρόδου η οποία με ταχύ­τητα δια­δό­θηκε σε όλα τα Δωδε­κά­νησα και εξα­πλώ­θηκε σε όλη τη χώρα. Γιατί ο Νεκτά­ριος ήταν ένα παιδί της Ρόδου, της Σύμης, της Δωδε­κα­νή­σου αλλά και όλης της χώρας μας.

>> Ήταν ο άνθρω­πος που κατά­φερε με τη δουλειά του, με το χαμό­γελο του, με την ανι­διο­τέ­λεια του, με την αγω­νι­στι­κό­τητα και το κέφι του να κατα­κτή­σει τις καρδιές όλων μας.

>> Γυρ­νώ­ντας πολλά χρόνια πίσω βυθί­ζο­ντας τις σκέψεις και το μυαλό μας στην ψυχή μας και στην καρδιά μας βρί­σκουμε το Νεκτά­ριο στη νεανική του ηλικία να ασχο­λεί­ται με πάθος για τα κοινά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο λαός της Δωδε­κα­νή­σου τον τίμησε με το αξίωμα του βου­λευτή σε ηλικία μόλις 42 ετών, ούτε ένα τυχαίο ότι στις εκλογές του 2019 συγκέ­ντρωσε έναν πρω­το­φανή αριθμό ψήφων για βου­λευτή της αντι­πο­λί­τευ­σης. Δεν είναι επίσης τυχαίο που ο πρό­ε­δρος μας ο Αλέξης Τσίπρας τον θεωρεί έναν από τους καλύ­τε­ρους και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρους υπουρ­γούς που είχε.

>> Ο Νεκτά­ριος αγα­πούσε και πονούσε τα νησιά μας και τους νησιώ­τες. Μέχρι την τελευ­ταία στιγμή “αλώνιζε” πάνω – κάτω τα Δωδε­κά­νησα, βάζο­ντας σε δεύτερη μοίρα τους πόνους και την αρρώ­στια του.

>> Και ναι χωρίς υπερ­βολή αφήνει ένα βαθύ απο­τύ­πωμα στην κοι­νω­νία.

>> Μπο­ρούμε να τον λέμε:

>> ο κύριος μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο,

>> ο κύριος αφα­λά­τωση,

>> ο κύριος Σχολή Πλοί­αρ­χων Καλύ­μνου,

ο κύριος ανα­βί­ω­σης των ημερών μνήμης και δημο­κρα­τίας,

>> ο κύριος έπαυλη της Ρόδου,

>> ο κύριος ανα­μορ­φω­τής των λιμα­νιών της Δωδε­κα­νή­σου.

>> Θυμάμαι τον Νοέμ­βριο του 2016 όταν έγινε Υφυ­πουρ­γός Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής είχα γράψει στο facebook.

>> “Ο Νεκτά­ριος θα απο­δει­χθεί η χρήση επιλογή του πρω­θυ­πουρ­γού μας. Εκείνο που χρειά­ζε­ται είναι η στήριξη όλων μας για να απο­κτή­σει περιε­χό­μενο και απο­τέ­λε­σμα η νησιω­τική πολι­τική. Η προ­σπά­θεια ξεκι­νάει. Είναι υπόθεση ΟΛΩΝ μας να σηκώ­σουμε τα μανίκια μας”.

>> Στην τελευ­ταία ανα­κοί­νωση του πριν λίγες μέρες μας αφήνει βαριά παρα­κα­τα­θήκη γρά­φο­ντας:

>> “Οποιο και αν είναι το προ­σω­πικό μας άχθος, έχουμε χρέος απέ­να­ντι στην ιστορία και στις επό­με­νες γενεές να στα­θούμε στην σωστή πλευρά του ποταμού και να παλέ­ψουμε για την αλλαγή. Χωρίς δημο­κρα­τία και δικαιο­σύνη δεν μπο­ρούμε να κοι­τά­ξουμε το μέλλον.”

>> Ο Νεκτά­ριος διέ­τρεξε με επι­τυ­χία όλα τα στάδια της κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής δια­δρο­μής. Ολο­κλη­ρω­μέ­νος επι­στή­μο­νας, Χημικός μηχα­νι­κός του ΕΜΠ, γραμ­μα­τέας της νομαρ­χια­κής επι­τρο­πής Του ΣυΡιζΑ, βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΣυΡιζΑ από το 2015 σε ηλικία 42 ετών, Υφυ­πουρ­γός Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής.

>> Τον Νεκτά­ριο όμως δεν θα το θυμό­μα­στε μόνο σαν έναν από τους πιο ικανούς πολι­τι­κούς που έβγαλαν τα Δωδε­κά­νησα, θα το θυμό­μα­στε και σαν φίλο, σαν παρέα σαν τον διπλανό μας άνθρωπο. Ήταν ένας πανέ­ξυ­πνος άνθρω­πος που στα μάτια του συμπύ­κνωνε ένα μείγμα ευαι­σθη­σίας και συμπό­νιας προς τους απλούς ανθρώ­πους με μία έμφυτη οξυ­δέρ­κεια και ικα­νό­τητα για την επίλυση των προ­βλη­μά­των τους. Ήταν άνθρω­πος ήρεμος, πράος, καλο­κά­γα­θος. Ποτέ δεν άφηνε τις πολι­τι­κές δια­φο­ρές να εξε­λι­χθούν σε προ­σω­πι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις.

>> Κατά­φερνε οι ιδέες και τα πιστεύω του να εντάσ­σο­νται στην κοι­νω­νική ηθική και να γίνο­νται εργα­λείο εφαρ­μο­γής κανόνων για μια δια­φο­ρε­τική κοι­νω­νία που θα κυριαρ­χεί η δικαιο­σύνη, η ισότητα και η αλλη­λεγ­γύη.

>> Έπαιρνε δύναμη από τους ανθρώ­πους και την αντα­πέ­διδε με αγάπη. Έκλεβε λάμψη από τη Ματίνα που πλού­τιζε το χαμό­γελο του. Έπαιρνε δύναμη από την αγάπη της Μελίνας και του Κωστα­ντί­νου και μοίραζε τη δική του αγάπη με πάθος σ’ όλη την οικο­γέ­νεια του. Είναι σίγουρο ότι θα τους λείψει αφά­ντα­στα αλλά από τον παρά­δεισο θα τους καμα­ρώ­νει με περη­φά­νεια.

>> Κοι­τώ­ντας ψηλά στον ουρανό σύντροφε θα νιώ­θουμε την ψυχή σου να παίζει με τα σύννεφα.

>> Κοι­τώ­ντας την γαλάζια θάλασσα θα βλέ­πουμε την καρδιά σου να τρα­γου­δάει από το ιστιο­πλοϊκό σου στα κύματα.

>> Κοι­τώ­ντας δίπλα μας θα βλέ­πουμε το χαμό­γελο σου, θα ακούμε τη φωνή σου τόσο δυνατά σαν να είναι μέσα από ντου­ντούκα όπως τότε στις πορείες που σου άρεσε να την χρη­σι­μο­ποιείς.

Αγα­πη­μένε μας σύντροφε δεν μπορώ να βρω λόγια να σε απο­χαι­ρε­τήσω γιατί δε νιώθω ότι θα σε απο­χαι­ρε­τήσω. Θα σε νοιώ­θουμε πάντα κοντά μας. Θέλω να σε δια­βε­βαιώσω μόνο ότι παίρ­νεις μαζί σου ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μας. Εξάλλου υπέροχη γυναίκα σου η Ματίνα και τα εξαι­ρε­τικά παιδιά σου η Μελίνα και ο Κωστα­ντί­νος θα μας θυμί­ζουν συνεχώς το Νεκτά­ριο μας.

>> Ρόδος 13-2-2023

>> Δημή­τρης Γάκης

Πρωην Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου

ΣΥΡΙΖΑ