Στιγμές…

Το θέμα είναι πα­νάρ­χαιο και βάλε. Oλοι γνω­ρί­ζου­με το δια­χρο­νι­κό σουξέ «έρως ανί­κα­τε μάχαν», από την Αντι­γό­νη του Σο­φο­κλή, άντε και το λι­γό­τε­ρο γνω­στό «του έρωτα μέγα κακό, σπα­ρά­ζεις τους αν­θρώ­πους» από την Μή­δεια του Ευ­ρυ­πί­δη. Αλλά αυτό το κα­τα­να­γκα­στι­κό ντε και καλά της επο­χής μας, δεν παί­ζε­ται. Αρ­κου­δά­κια (κόκ­κι­να) εσώ­ρου­χα σέξι και κα­τα­κόκ­κι­να σατέν, και καρ­δού­λες πολ­λές κόκ­κι­νες καρ­δού­λες. Και το έθνος χω­ρι­σμέ­νο στα δυο, όπως το συ­νη­θί­ζει: σε ορ­κι­σμέ­νους εχθρούς του Αγίου Βα­λε­ντί­νου και σε φαν, που κερ­νούν σο­κο­λα­τά­κια. Από τη μια πε­ρισ­σεύ­ει η ει­ρω­νεία, από την άλλη ανέ­βη­κε το ζά­χα­ρο στα ύψη! Στη μέση και κά­ποιοι που χα­μο­γελoύν : «μέρα είναι, θα πε­ρά­σει» και σκέ­πτο­νται πως ο έρω­τας δεν είναι κόκ­κι­νος. Είναι διά­φα­νος. Σκέ­πτο­νται πως δεν υπάρ­χει κα­λύ­τε­ρο αντί για κόκ­κι­να σατέν εσώ­ρου­χα να φοράς το που­κά­μι­σό του. Πως δεν υπάρ­χει κα­λύ­τε­ρο αντί για « Χρό­νια Πολλά» σή­με­ρα όταν σε συ­να­ντή­σει να σου πει ένα απλό «ανυ­πο­μο­νού­σα». Που δεν θα χρειά­ζε­ται να πε­ρι­μέ­νεις να έρθει η «μέρα». Δεν υπάρ­χει μέρα. Δεν υπάρ­χουν μέρες. Υπάρ­χουν στιγ­μές… Στιγ­μές δια­φο­ρε­τι­κές, απο­κλει­στι­κές, δικές μας και όχι φασόν…